دررفتگی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دررفتگی
دررفتگی مفصل تیبیوتالار مچ پا همراه شکستگی در فیبولا(نازک‌نی) دیستال. فلش سفید نشان دهنده تیبیا(درشت‌نی) و فلش توپر نشانه استخوان شیب.
آی‌سی‌دی-۱۰ T14.3
آی‌سی‌دی-۹ 830-848
سمپ D004204

دررفتگی یک جابجایی دائمی در سطوح مفصلی نسبت به یکدیگر است. دررفتگی کامل در صورت از دست دادن ارتباط بین دو سطح مفصلی کامل است ولی هنگامی که قطع تماس مشتقات مفصلی جزئی باشد٬ دررفتگی نسبی (subluxation) نام می‌گیرد. در هنگام دررفتگی کامل٬ مفصل چنان پیچیده یا کشیده شده که استخوان‌ها از محل طبیعی خود در مفصل خارج یا جابه جا شده و ممکن است رباط‌ها نیز کشیده یا پاره شوند.[۱][۲]

سبب‌شناسی[ویرایش]

اتیولوژی و سبب‌شناسی دررفتگی سه بخش را دربرمی‌گیرد:[۳]

  • تروماتیک: پس از ضربه سخت و یک ترومای شدید٬ بخش انتهایی استخوان بطور کامل جابجا می‌شود.
  • دژنراتیو(پاتولوژیک): مربوط به آسیب کپسول لیگامانی (مانند آرتریت روماتوئید).
  • ناهنجاری مادرزادی: دفورمه بودن مفصل و انتهای استخوان (مثلاً لگن).

مهم‌ترین علامت در رفتگی بی حرکت ماندن سر استخوان در رفته در محل جدید بوده که همراه با کبودی ودرد زیاد است.

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]