جایپور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جایپور

जयपुर

شهر صورتی
—  شهر  —
جایپور
محل جایپور
در راجستان
مختصات ۲۶°۵۵′۳۴″ شمالی ۷۵°۴۹′۲۵″ شرقی / ۲۶.۹۲۶۰° شمالی ۷۵.۸۲۳۵° شرقی / 26.9260; 75.8235مختصات: ۲۶°۵۵′۳۴″ شمالی ۷۵°۴۹′۲۵″ شرقی / ۲۶.۹۲۶۰° شمالی ۷۵.۸۲۳۵° شرقی / 26.9260; 75.8235
کشور هند
ایالت راجستان
بخش جایپور
شهردار جیوتی کهندلوال (کنگره ملی هند)
جمعیت

تراکم جمعیت

۳٬۰۷۳٬۳۵۰[۱] (2011)

۲۷۶ بر کیلومتر مربع (۷۱۵ بر مایل مربع)

منطقه زمانی آی‌اس‌تی (یوتی‌سی ۵:۳۰+)
مساحت

ارتفاع از سطح دریا

۱۱٬۱۱۷٫۸ کیلومترمربع (۴٬۲۹۲٫۶ مایل‌مربع)

۴۳۱ متر (۱٬۴۱۴ فوت)

وبگاه www.jaipur.nic.in

جایپور (به هندی: जयपुर) معروف به شهر صورتی، از شهرهای تاریخی هندوستان و مرکز ایالت راجستان است. شهر جایپور در شمال غربی کشور هند قرار دارد. این شهر ۳٫۱ میلیون نفر جمعیت دارد.

شهر جایپور نخستین شهر دارای طرح شهری در هندوستان بود.

این شهر از مراکز مهم گردشگری در هند است و به خاطر وجود ساختمان‌های پرشمار صورتی‌رنگ در شهر، به آن لقب شهر صورتی داده شده‌است. از نقاط دیدنی آن می‌توان به دژهای ناهارگر و جایگر و همچنین کاخ هوامحل و رصدخانه قدیمی یا مجموعه اخترشناختی جنتر منتر اشاره کرد.

آب‌وهوای شهر نیمه‌خشک است و باران‌های موسمی نیز دارد. رایج‌ترین زبان‌ها در شهر هندی و راجستانی هستند اما انگلیسی، پنجابی و سِندی نیز رواج زیادی دارند.

تاریخچه[ویرایش]

جال محل
هوامحل (کاخ باد) در جایپور.

در سال ۱۷۲۷ توسط مهاراجه سوای جای سینگ دوم، فرمانروای آمبر بنیاد شد. در طول سال‌های ۱۷۲۵ تا ۱۷۶۷ نه بخش از این شهر گسترش یافت. عواملی از جمله تأسیس مراکز آموزش و افتتاح راه‌آهن مرتبط به دهلی در سال ۱۸۸۲ مجموعا پایه و اساس رشد سریع شهر شد. پس از استقلال، در سال ۱۹۴۹ شهر جایپور به عنوان مرکز ایالت راجستان معرفی شد و بدین ترتیب نقش اداری هم به آن افزوده شد.[۲]

ادیان در جایپور
دین درصد
هندو
  
۷۷٪
مسلمان
  
۱۷٪
جینی‌ها
  
۴٪
دیگران
  
۱٫۵٪
مسیحی
  
۰٫۵۰٪


منابع[ویرایش]

  1. "Provisional Population Totals, Census of India 2011; Cities having population 1 lakh and above" (PDF). Office of the Registrar General & Census Commissioner, India. Retrieved 26 March 2012. 
  2. راناپ - ب - سینگ - راملوشان سینگ: تحولات و تغییرات شهرنشینی در هندوستان. مترجم: محمود سعیدی. در: نشریه: «تحقیقات جغرافیایی» پاییز ۱۳۶۹ - شماره ۱۸. ص۱۷۲.