تائو ته جینگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لائوتزه، بر طبق افسانه‌ها، او از مردمان زمانه دلتنگ شد و سوار بر گاومیشی چین را ترک کرد و به سمت بیابان‌های غرب رفت.

تائو ته جینگ یا دائو دجینگ (به چینی: 道德經)، کتابی از ادبیات باستانی چین است. نام این کتاب از واژه تائو به معنی راه گرفته شده‌است، هرچند حکمای آئین تائو آن را برابر با اصل متعالی گرفته‌اند. بر اساس روایات، این کتاب را لائوتسه در قرن ششم پیش از میلاد نگاشته‌است. از دیدگاه تاریخی، اعتبار این کتاب و انتساب آن به لائوتزه محل تردید است؛ اگرچه قدیمی‌ترین نسخه یافت‌شده از این کتاب متعلق به اواخر قرن چهارم پیش از میلاد است.

تائو ته جینگ بنیاد و اساس فلسفی و مذهبی تائوئیسم است و بر دیگر مکاتب و مذاهب همچون کنفسیوس‌گرایی و بوداگرایی چینی تأثیرگذار بوده‌است. در طول سده‌ها، هنرمندان چینی اعم از شاعران،خوشنویسان، نگارگران و حتی باغبانان از مطالب این کتاب برای کارهای خود الهام گرفته‌اند. تاثیر آن از آسیای‌شرقی نیز فراتر رفته و یکی از کتاب‌هایی است که به بیشترین زبان‌ها برگردان شده‌است.

تائو ته چینگ دربردارنده نزدیک به ۵۰۰۰ کاراکتر در ۸۱ فصل کوتاه چندخطی (章) است. کتاب دارای دو بخش است؛ بخش اول آن تائو چینگ (道經، از فصل ۱ تا ۳۷) به عالم مافوق و بخش دوم آن ته چینگ (德經، از فصل ۳۸ تا ۸۱) به سلسله مراتب وجود می‌پردازد. درونمایه کلی کتاب، متافیزیک محض و فارغ از احکام و شریعت است.

نمونه متن[ویرایش]

۱ راه جاودان نیست، آن راهی که توانمش نمودن. نام جاودان نیست، آن نام که توانمش خواندن. بی نام، منشأ آسمان و زمین است. با نام، مادر ده هزار موجود است.(فصل اول)
۱۱ سی پره در مرکز چرخ به هم می‌آیند، آنجا که نیستند، ویژگی ارابه در آن است. از گل رس کاسه می سازیم، آنجا که گل نیست، فایده کاسه در آنجاست. با در و پنجره، خانه می سازیم. آنجا که در و پنجره نیست، فایده خانه آنجاست. اگر هست را نفعی باشد، فایده از نیست است. (فصل یازدهم)
۲۵ خاموش و بی انتها، به تنهایی همیشه پابرجا، دگرگونی در او راه نمی‌یابد، و نیز کوتاهی از او سر نمی‌زند، به همه چیز می‌رسد، و خستگی به وی راه نمی‌آید، در همه چیز ساری است. او مادر همه چیزهاست. نامش را نمی‌داند و او را نقشی از تائو خواهم زد. اگر تلاش کنم که برای او نامی برگزینم، نام بزرگ را برای او برخواهم گزید. بزرگ است اما نزدیک، و چون نزدیک است همه چیز به او باز می‌گردد. تائو بزرگ است، آسمان بزرگ است، زمین بزرگ است، حکیم بزرگ است. در کیهان، چهار چیز بزرگند و شاه حکیم یکی از ایشان است. بشر راههای زمین را دنبال می‌کند، زمین راههای آسمان را، و آسمان راههای تائو را. تائو راههای خود را می پیماید.(فصل بیست و پنجم)
۴۲ تائو یک را زایید. یک، دو را. دو، سه را. و سه، بی شمار اشیاء را زایید. (فصل چهل و دوم)

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]