برود پیک
| برود پیک | |
|---|---|
 |
|
| جغرافیا | |
| ارتفاع | ۸۰۵۱ متر |
| مکان |  پاکستان |
| رشتهکوه | هیمالیا |
| مختصات | مختصات: ۰۶″ ۳۴′ ۷۴°شرقی ۳۹″ ۴۸′ ۳۵°شمالی / ۷۴٫۵۶۸۳۳غرب ۳۵٫۸۱۰۸۳جنوب |
| کوهنوردی | |
| نخستین صعود | ۱۹۵۷  آلمان اتریش |
| فهرستبندی | هشت هزار متریها |
برود پیک (به انگلیسی: Broad Peak) (همچنین با نام K3 نیز شناخته میشود)دوازدهمین قله بلند در دنیا با ارتفاع ۸۰۴۷ متر، در رشتهکوه قراقروم و در شمال شرقی پاکستان واقع شدهاست. این قله در امتداد غربی یخچال بالتارو و در بین دو قله k۲ و گاشربروم IV قرار دارد. از روی ارتفاعات این قله نمای زیبایی از قله K۲ به آسانی قابل مشاهدهاست. برودپیک دارای سه قله مجزا میباشد قله اصلی ۸۰۴۷ متر، قله مرکزی ۸۰۱۶ متر و قله شمالی ۷۵۵۰ متر. فقط ۸ کیلومتر با قلهٔ مشهور K۲ فاصله دارد. این قله به عنوان یکی از قلل هشت هزار متری آسان شناخته شدهاست هر چند که از لحاظ فنی سخت نمیباشد اما به هر حال نمیتوان آن را به راحتی پشت سر گذاشت چرا که مسیر آن، از میان قلمروی بهمنهای دائمی میباشد. کمپ پایگاهی در ارتفاع ۵۰۰۰ متر قرار دارد و کمپهای میانی در حدود ارتفاع ۶۲۰۰ متر، ۶۸۰۰ متر و ۷۳۰۰ متر واقع شدهاند. صعود این قله به شرایط جوی وابسته میباشد به طوری که گاهی اوقات میتوان صعود آن را در طول شش هفته به انجام رسانید. در حالیکه در مواردی دیگر حتی ممکن است صعود آن به نه هفته نیز کشیده شود.
محتویات |
علت نامگذاری [ویرایش]
نام محلی برودپیک، فایچال کانگری (به انگلیسی: Faichan Kangri)می باشد اما نام اصلی آن اساساً با عنوان K۳ نامگذاری شده بود، چرا که سومین کوه اندازه گیری شده در سلسله جبال قراقروم بعد از قله مشهور K۲ بود اما بعدها زمانی که جزئیات و مشخصات این قله به طور دقیق تری بررسی گردید متوجه شدند که وسعت قله آن به بیش از یک مایل میرسد، و بنابراین به نام برود پیک یا همان قله پهناور نامگذاری گردید. این قله همچنین به نام بریتورن سه راسی بسیار بزرگ بالتارو نیز خوانده میشود.
تاریخچه صعود [ویرایش]
در سال ۱۹۵۴ دکتر کارل م. هرلیک کوفر از آلمان غربی سعی کرد این قله را صعود کند. با این وجود هدف اصلی او صعود به قله گاشربروم یک بود. و نیز گفته شدهاست که او هر چه تلاش کرد تا بتواند باربرها را متقاعد کرده تا بارهایش را تا کنکوردیا و بالای یخچال بالتارو ببرند, موفق نشد. از این رو گروه خود بارها را حمل کردند و تلاش کردند تا از جبهه جنوب غربی به یخچال برود پایینی برسند. اما با این حال این روش با موفقیت مواجه نشد چرا که توفان و دمای بسیار پایین مانع از آن میشد.
در سال ۱۹۵۷ یک گروه کوهنوردی اتریشی به قصد صعود به این قله به کشور پاکستان سفر کردند. راهنمای این گروه ماکروز اسکموک بود از دیگر اعضای مهم این تیم کوهنورد فریتز وینتراستلر، کورت دیمبرگر، یک کوهنورد اتریشی، یک عکاس و نیز یک کوهنورد معروف و هرمن بوهل (که به عنوان یکی از بهترین کوهنوردان اتریشی بعد از جنگ شناخته شدهاست) بودند. این صعود منجر به شناسایی یک ستیغ بر روی جهبه غربی کوه گردید. بنابراین آنان یک دهلیز برفی را صعود کردند و در ارتفاع ۵۷۹۱ متر اردو زدند.
آنها در حین صعود بهترین استفاده از طناب را کردند که این طنابها توسط گروه اکتشافی آلمانی در سال ۱۹۵۴ ثابت گذاری شده بود. در تاریخ بیست و نهم میماه، همه اعضای این گروه کوهنوردی کمپ ۳ را به قصد حمله به قله ترک کردند اما یک طوفان آنان را مجبور ساخت تا به پایگاه برگردند. سرانجام در تاریخ نهم ژوئن سال ۱۹۵۷ مارکوز اسکموک، فریتز وینتراستلر، کورت دیمبرگر و هرمن بوهل موفق شدند این قله را بدون استفاده از اکسیژن و باربرهای ارتفاع بالا صعود کنند. بعد از صعود به این قله بود که اسکموک و وینتراستلر یک قله بدون نام را نیز با ارتفاع ۷۳۶۰ متر صعود کردند. در عرض ده ساعت آنان ده مایل از گادوین ـ آستن و یخچالهای ساوایا عبور کردند، و یک دامنه برفی را توسط اسکی تا کمپ در ارتفاع ۶۰۹۶ متر بالا رفتند. در تاریخ ۱۹ ژوئن آنان در عرض دوازده ساعت بقیه قله را صعود نمودند بر روی جبهه جنوب غربی قله، ابتدا با یک برف سخت و سپس در برف پودری عمیق به راه خود ادامه دادند. آنان دقیقاً ۲۵ ساعت بعد از عزیمتشان به کمپ پایگاهی بازگشتند.
نام قله دیگر در رشتهکوه برود، برود پیک میانی یا مرکزی است در بعضی نقشهها ارتفاع آن ۸۰۱۶ متر مشخص شدهاست. در حالیکه در نقشههای دیگر ارتفاع آن را ۸۰۰۰ متر ذکر کردهاند گفته شدهاست که این قله در سال ۱۹۷۵ یک بار صعود شدهاست اما به هر حال در سال ۱۹۷۶ یک گروه کوهنوردی اکتشافی فرانسوی به رهبری یان نیک سیگنور تلاش کردند تا این قله را به روش آلپی در امتداد برود پیک اصلی صعود کنند. این گروه چهار نفره نخستین مسیر صعود کنندگان اتریشی را دنبال کرده و همگی برای صعود به آن تلاش کردند اما با این حال فقط توانستند تا ارتفاع ۷۹۲۵ متر بالا روند. و در نهایت این گروه کوهنوردی به دلیل شرایط جوی نامناسب مجبور شدند تا به پایین برگردند. یک کوهنورد کوهنوردی اسپانیایی شش نفره قله برود پیک مرکزی را در سال ۱۹۸۷ صعود کردند که رهبر این گروه جوزف استراچ بود.
سومین قله در سلسله جبال برود، برودپیک شمالی است در این مورد نیز بعضی نقشهها ارتفاع آن را ۷۵۳۸ متر نشان داده اند, در حالیکه در منابع و نقشههای دیگر ارتفاع آن ۷۵۵۰ متر ذکر شدهاست. یک گروه کوهنوردی ایتالیایی که توسط رِناتو کاساروتو راهنمایی میشدند, تلاش کردند تا آن را در سال ۱۹۸۲ صعود کنند, اما این کوشش با عدم موفقیت مواجه شد. این گروه ارتفاع این قله را ۷۶۰۰ متر ذکر میکنند. اما سرانجام کاساروتو موفق شد که این قله را در سال ۱۹۸۳ صعود کند.
از زمان نخستین صعود به این قله در سال ۱۹۷۵ تا اوت ۲۰۰۳, برود پیک ۲۵۵ بار صعود شدهاست. که تعداد ۱۷ نفر در این مسیر جان خود را از دست دادهاند. بنابراین میزان مرگ و میر در حدود ۷ درصد محاسبه شدهاست که میتوان این مقدار را با میزان مرگ و میر قله اورست که ۹ درصد میباشد، مقایسه نمود. به هر حال این قله یکی از سادهترین قلل ۸۰۰۰ متری میباشد، اما ریسک ریزش بهمن را نمیتوان نادیده گرفت.
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
|
|||||
 |
این یک نوشتار خُرد پیرامون کوهها است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ برود پیک موجود است. |
