استفن کرین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
استفن کرین
SCrane2.JPG
زمینهٔ کاری رمان‌نویس
زادروز ۱ نوامبر ۱۸۷۱(۱۸۷۱-11-0۱)
نیوآرک، نیوجرزی، ایالات متحده
مرگ ۵ ژوئن ۱۹۰۰ (۲۸ سال)
بادن وایلر، بادن-وورتمبرگ، آلمان
ملیت پرچم ایالات متحده آمریکا آمریکایی
علت مرگ سل
جایگاه خاکسپاری گورستان اورگرین، هیلساید، نیوجرسی
پیشه شاعر ، نویسنده و روزنامه‌نگار
سبک نوشتاری واقع‌گرایی فلسفی
همسر(ها) کورا تیلور (۱۹۰۰-۱۸۹۷)
دانشگاه دانشگاه سیراکیوز
صفحه در دادگان فیلم‌ها

استیون کرین (به انگلیسی: Stephen Crane) (زاده ۱ نوامبر ۱۸۷۱ - درگذشته ۵ ژوئن ۱۹۰۰) شاعر و نویسنده آمریکایی بود.

زندگی نامه[ویرایش]

استیون کرین در سال ۱۸۷۱ در نیوآرک، نیوجرزی به دنیا آمد. تحصیلات کرین کمتر از نقل مکان او به شهر نیویورک در زندگی اش تاثیر داشت. در این شهر بود که به محله های پست و کثیف رفت‌وآمد کرد و محله باوه ری و فقر و نکبت آن دستمایه نخستین رمان او، مگی، دختر ولگرد، قرار گرفت. مگی، دختر ولگرد، که در سال ۱۸۹۳ به هزینه کرین به چاپ رسید برخی از ویژگی های برجسته رمان ناتورالیستی را نشان می دهد. کرین پلیدی های زندگی تهیدستانه را می نمایاند و بر قدرت تعیین کننده ارث و محیط تاکید می گذارد. با این همه، او شگردی با ناتورالیست ها در پیش می گیرد؛ شگردی که در آن نمونه ها دست چین می شوند و به گونه ای غیرمستقیم ارائه می گردند. کرین در ۱۸۹۳ مجموعه شعر آزاد خود را، با عنوان سواران سیاه انتشار داد. این کتاب تنش هایی به دنبال آورد و بدگویی های را برانگیخت. اما کرین در اواخر همین سال بود که با انتشار نسخه کامل نشان سرخ دلیری به شهرت رسید. اهمیت این رمان در دقت تولستوی گونه آن در ارائه جزئیات تجربه جنگ است. اما در عین حال تصویری دقیق از هیجانات روانشناسانه به دست می دهد. انتشار این رمان شهرتی جهانی برای کرین کسب کرد. در ۱۸۹۶ کرین مادر جورج را منتشر کرد که رمانی همانند مگی اما کم اهمیت تر از آن است. به دنبال این رمان در همان سال مجموعه داستان هنگ کوچک و بنفشه سوم را انتشار داد. با این همه، موفقیت برای کرین با تنزل قدرت خلاقه او همراه بود. کرین رفته رفته به صورت چهره ملی درآمد و بنابراین برای برآوردن خواست های عام دست به کار شد. حاصل کار، انتشار شماری داستان کم ارزش پیرامون جنگ بود. برخی از زیباترین داستان های کرین در همین دوران نوشته شد. در این داستان هاست که استعداد او شکوفا گردید. منتقدان بر سر این موضوع که کرین را باید رئالیست نامید یا ناتورالیست یا امپرسیونیست بگومگوی بسیار کرده‌اند. با این همه، هریک از این مکتب ها با جنبه هایی از آثار کرین متناسب اند. مشابهت های آشکاری میان مگی و مادر جورج و رمان های زولا به چشم می خورد. اما کرین خود شیوه کارش را امپرسیونیستی می خواند. و داستان های او که به صورت رشته ای احساسات و ادراکات زودگذر جلوه می کنند تآییدی بر این مدعاست. جای دادن کرین در مکتب با نهضتی ، نادیده انگاشتن سرشت اساسی دستآوردهای اوست. جهان کرین جهان اتفاقی است، جهان رویدادهای تصادفی و رخدادهای پیش بینی ناشده است . تجربه در آثار او تصادفی و عرای از طرح است. کرین شگردی روایی را در آثارش به کار می گیرد که با این بینش او انطباق دارد. او طرح، زنجیره علت و معلول آن و توالی منظم رویدادها را به کناری می افکند و ساختمان اثر را از رویدادهای فرعی بنا می کند. از موضوع های مخاطره آمیز به سرعت می گذرد و رویدادهای فرعی را برجسته ارائه می دهد. موضوع های نامنتظر و غریب به صورت امور واقع در می آید و چیزهای پیش پا افتاده شگفتی آور می شوند. حاصل اجتناب ناپذیر چنین شگردی آن است که چهره ای از آدم استان پرداخته می شود که در برابر دگرگونی های جهان هوسباز پناهی ندارد و بیش از آنکه بازیگر باشد قربانی است. نتیجه این شیوه ارائه طنز است، طنزی که آماجش حالات آدم هاست که تلاش می کنند تا در میان آشفتگی های زنگی خویش ف غرور یا وقار یا اعتماد به نفس خود را برهانند. تمایلات ضد قهرمانی بسیاری از آثاری کرین بخشی از جریانی در داستان امریکایی قرن نوزدهم است که واکنشی بر ضد رمانتیسیسم و ایدئالیسم به شمار می آید. با این همه، رمانتیسیسمی که کرین بر آن می شورد در سرشت او نهفته است و آثار او به کلی از رمانتیسیسم نیست. این موضوع، بعدها هنگامی که اصول عقاید خود را اعلام داشت، روشن تر شد. تاثیر کرین در آثار هنرمندانی چون جوزف کنراد، ویلا کاتر، تئودور درایزر، کارل سندبرگ و شروود اندرسن مشهود است. اما نویسنده ای که بیش از هر کس مدیون اوست کسی جز ارنست همینگوی نیست . سبک عریان، موجز و پرمایه همین گوی، توانایی او در القای روشن عقاید تاثیرهای ساده ، همه مرهون کرین اند.

SCranegravestone.jpg

دوران کوتاه عمر ۲۸ ساله او سراسر پر از رنج و آلام و بیماری بود. کوشش مداوم او در راه خبرنگاری و روزنامه نویسی به جایی نرسید و با شکست های فراوان روبه رو شد. اندیشه های بلند و سلیقه خاص او در داستان نویسی موردپسند روزنامه نگاران و ناشرین قرار نگرفت و از طرفی ضعف جسمانی و بیماری مداوم او نیز مزید بر علت شد. سرانجام بیماری او را در غربت و دور از وطن از نعمت حیات محروم ساخت. کرین شهرت خود را در ادبیات آمریکا تقریباً مدیون کتاب «نشان سرخ دلیری» است. مطالب این کتاب که بر صحنه های هیجان انگیز و تکان دهنده جنگ های داخلی آمریکا دور می زند او را در میان داستانسرایان جوان آمریکا انگشت نما کرد. او با نگارش این کتاب و داستان های جالب و کوتاه دیگری که در صدر فهرست آنها عنوان «زورق بی حفاظ» قرار دارد مقام شامخی در بین نویسندگان دنیای نو احراز نمود. کرین به سال ۱۹۰۰ در سن ۲۸ سالگی چشم از جهان فروبست.

کتابشناسی[ویرایش]

رمان ها[ویرایش]

  • مگی، دختر ولگرد
  • نشان سرخ دلیری
  • مادر جورج
    • خدمت فعال

مجموعه داستان های کوتاه[ویرایش]

  • هنگ کوچک
  • قایق بی حفاظ
  • هیولا
  • داستان های ویلومویل
  • زخم ها در باران

اشعار[ویرایش]

  • سواران سیاه
  • جنگ مهربان است (جنگ دوستانه)

منابع[ویرایش]