استبداد اکثریت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

استبداد اکثریت[۱] عبارتی است برای توصیف آن دسته از سیستم‌های حکومتی که در آن‌ها قانون‌های وضع‌شده توسط اکثریت، آزادی‌های بخشی از اقلیت را محدود می‌سازد یا منافع اکثریت را بالاتر از منافع اقلیت جای می‌دهد.

این اصطلاح همچنین در توصیف جباران، مستبدان، و خودکامه‌گانی به کار می‌رود که رفتار سیاسیشان چنین عملکردی در جامعه داشته باشد.[۲]

مفهوم این عبارت به افلاطون برمی‌گردد اما خود واژه نخست توسط آلکسیس دو توکویل در کتاب دموکراسی در آمریکا منتشر شده‌است، و اساس نظریه «اصل ضرر» استوارت میل است.

پانویس[ویرایش]

  1. این اصطلاح در فارسی به‌اشتباه «دیکتاتوری اکثریت» نیز گفته شده‌است.
  2. John Stuart Mill. On Liberty, The Library of Liberal Arts edition, p.7. http://www.serendipity.li/jsmill/jsmill.htm