ابوجعفر محمد منتصر
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
محمد منتصر (نام کامل وی: ابوجعفر محمد المنتصر بالله بن المتوکل بن المعتصم بن الرشید) (۸۳۷ - ۸۶۲ میلادی)از خلفای عباسی در بغداد بود. او دو سال از سال ۸۶۱ تا ۸۶۲ فرمان راند. عنوان او المنتصربالله به معنی «کسی که به یاری خدا پیروز میشود» است.
منتصر برخلاف متوکل، رویه ملایمی را با شیعیان و علویان در پیش گرفت؛ وی را به سبب خوی نرمش الحلیم نیز نامیده اند.
در همان شبی که متوکل کشته شد، قاتلان او با پسرش المنتنصر بیعت کردند ولی دو ماه از خلافت وی نگذشته بود که ناگهان درگذشت. وی در هنگام مرگ بیست و شش سال داشت.
[ویرایش] وقایع مهم دوران خلافت
- امان دادن به علویانی که در زمان متوکل گریخته و پریشان و پراکنده شده بودندو باز پس دادن املاک غصب شده از آنان
- بازگرداندن فدک به اولاد علی
- امارت یافتن محمد پسرطاهر در ایران
[ویرایش] منابع
- سبیب رحیم. اخبار الدوله العباسیه و فیه اخبار العباس و اولاده. ترجمهٔ عبدالعزیز دوری. عبدالجبار مطلبی. قاهره: دارالطلیعه، ۱971. ۲۶۵.
- محمد خضری. الدولة العباسیة. ترجمهٔ عبدالعزیز دوری. محمد ضناری. قاهره: دارالکتب العلمیه، 1419. 144.
- فاروق عمر. الخلافة العباسیه فی عصر الفوضی العسکریه ۲۴۷/۳۳۹ه - ۸۶۱/۹۴۶م: دراسة تاریخیة لبوادر التسلط العسکری علی الخلافة العباسیة. سعید شورایی. قاهره: دارالإحسان، 1421. 88.
- رسول جعفریان. تاریخ اسلام از پیدایش تا ایران اسلامی. مرتضی رحیمی. قم: انتشارات حوزه علمیه، 1378. 88.
- دکتر عزیزالله بیات. کلیات تاریخ تطبیقی ایران. تهران: انتشارات امیرکبیر، ۱۳۷۷.
