آریاورته
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
آریاورته (به سانسکریت: आर्यावर्त Āryāvarta، «بودگاه آریاییان») نام قدیم شمال کشور هند به زبان سانسکریت است. آریاورته مابین هیمالیا در شمال و حوزهٔ ویندهیا در جنوب و خلیج بنگال در شرق و دریای عرب در غرب قرار داشتهاست.[۱]
اقوام آریایی ابتدا در جنوب آسیا در سرزمین میان رود سند و فرات مستقر شدند و به نام هندوایرانی خوانده میشوند. تدریجاً جدایی در شاخه هندوایرانی بیشتر شد و بالاخره هندوها بنام مردم هندوآریایی در شمال غربی هند مستقر شدند. هندوان آریایی پس از ورود خود به شمال هند آنجا را بنام ملی خود آریاورته خواندند و در زمان متأخر آریاورته را هندوستان نامیدند. بعدها همین نام که مختص شمال کشور هند بود به سراسر خاک بسیار فراخ هند اطلاق گردید.[۲]
پانویس [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- پورداوود، ابراهیم. آناهیتا، پنجاه گفتار پورداوود. چاپ اول. تهران: مؤسسهٔ انتشارات امیرکبیر، ۱۳۴۳.