آذین موحد

آذین موحد (۱۳۳۹-) موسیقی‌دان ایرانی و استاد دانشگاه است وی فرزند مهندس نظام الدین موحد از اعضای هیات رهبری جبهه ملی ایران، حزب ایران و از یاران دکتر محمد مصدق در جریان ملی شدن صنعت نفت ایران است.

آذین موحد دکترای خود را در رشته موسیقی و با تخصص نوازندگی و هنرهای اجرایی از دانشگاه ایلینوی آمریکا گرفته و پس از آن تحقیقات فوق دکترای خود را در علوم نوازندگی در دانشگاه هاروارد انجام داده‌است. سپس مدتی در دانشگاه ایلی نوی و دانشگاه ایالیتی کالیفرنیا تدریس کرده و به ایران بازگشته‌است.

موحد از سال ۱۳۷۲ عضو هیئت علمی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. همچنین استاد مدعو دانشگاه پرتلند و دانشگاه آیونین یونان بوده و در بسیاری از شهرهای جهان با ساز تخصصی خود، فلوت، کنسرت اجرا کرده‌است.

جوایز

آذین موحد جوایز بسیاری در زمینه موسیقی از آن خود کرده‌است از جمله:

• جایزه Allen B Skei memorial.
• «جایزهٔ برترین زن ایران در عرصهٔ موسیقی کلاسیک» که آن را نزد مسئولان اهدای این جایزه به امانت گذاشت و در همایش آن در روز زن گفت:

«

بالندگی فرهنگی که هنر را برای هنر می‌شناسد، چارچوبهای جنسیتی نمی‌شناسد. ضمنا موسیقی که همگی ما آن را زبان مشترک انسانها می‌شناسیم، فرسنگها فرسخ بدور از مرزهای جنسیتی طریقت معرفت‌شناسی است، طریقت نوعدوستی و آزادمنشی. برای من زن هنرمند ایرانی پذیرفتن اینکه همیشه به عنوان گونه‌ای «غیر» در نظام فرهنگی میهنم محسوب آیم دردناک است. پس حضور من امشب در این جمع نه به معنای فراموش کردن این دغدغه‌هاست، بلکه، به معنای رسا کردن فریاد عدالت خواهی آن دسته از زنان و مردانی است که اعتقاد دارند تفکیک جنسیتی و یا حاکمیت هرگونه تفکر جنسیتی مغایر با اعتلای فرهنگی میهن است و تکثر و گوناگونی را که نمادی مسلم از یک جامعه آزاد است مخدوش می‌کند. پس اجازه می‌خواهم به امید آن روز که زنان و مردان ایران زمین پا به پای هم و دوشادوش هم در اعتلای فرهنگی این مرز و بوم محسوب آیند این لوح نفیس را در خدمتتان به امانت بسپارم تا انشاءالله در آینده‌ای نه چندان دور آن را با افتخار دریافت نمایم.

»

منابع

• «هنر باید جریان ساز باشد و به حرکت‌های اجتماعی زندگی بدمد/گفتگو با دکتر آذین موحد». تغییر برای برابری، ۳ بهمن ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۲۲ فوریه ۲۰۰۸. 
• فرخ‌زاد، پوران. کارنمای زنان کارای ایران (از دیروز تا امروز). تهران: نشر قطره، ۱۳۸۱. ISBN 964-341-116-8.