آداجیو برای سازهای زهی

آداجیو برای سازهای زهی یک قطعهٔ موسیقی برای ارکستر سازهای زهی، تنظیم ساموئل باربر آهنگساز امریکایی، از اولین استرینگ کووارتت (ارکستر چهار نفری مرکب از سازهای زهی) او است.

پیدایش

باربر

آداجیو برای سازهای زهی باربر به‌عنوان حرکت دوم او در استرینگ کووارتت شمارهٔ ۱، قطعهٔ ۱۱، ساختهٔ ۱۹۳۶ وی سرچشمه می‌گیرد. باربر در حال گذراندن تابستان با همسرش جیان-کارلو منوتی (آهنگسازی ایتالیایی و همکلاسی‌اش در مؤسسه موسیقی کرتیس) در اروپا بود؛ او در این مدت آداجیو را ساخت. در اصل این قطعه بعد از حرکت اول شدیداً مباین آغاز می‌یابد و با یک بازکوب کوتاه موسیقی دنبال می‌شود.

در ژانویهٔ ۱۹۳۸ باربر قطعه را برای آرتورو توسکانینی فرستاد. رهبر ارکستر نت‌ها را بدون اندک نظری پس فرستاد و موجب دلگیری و دوری جستن باربر شد. متعاقباً توسکانینی بواسطهٔ یک دوست به اطلاع باربر رساند که فکر اجرای قطعه را در سر می‌پروراند و نت‌ها را برگردانده، چرا که آنرا از حفظ شده است. گفته می‌شود توسکانینی تا قبل از روز اجرای جهانی هرگز بار دیگر به نت‌ها نگاه نیانداخته بود.

اولین اجرای آرتورو توسکانینی بهمراه ارکستر سمفونیک ان‌بی‌سی در روز ۵ نوامبر ۱۹۳۸ در نیو یورک از رادیو پخش شد.

این آهنگساز همچنین در سال ۱۹۶۷ قطعه را برای کر ۸ قسمتی بازنویسی کرد، بعنوان آنگوس دی بمعنی «برهٔ خدا».

مشهوریت و تأثیرات

ضبط اجرای بار اول جهانی سال ۱۹۳۸ توسط ارکستر ان‌بی‌سی به رهبری آرتورو توسکانینی در سال ۲۰۰۵ برای نگهداری همیشگی در بایگانی ضبط ملی در کتابخانهٔ کنگرهٔ ایالات متحده برگزیده شد.

در مراسم ختم گریس، شاهزادهٔ موناکو و ختم آلبرت آینشتاین این قطعه اجرا شد. برخلاف باور عمومی این قطعه در مراسم ختم فرانکلین دلانو روزولت اجرا نشد، بلکه در هنگام اعلام فوتش در رادیو پخش شد. در سال ۲۰۰۱ و در آخرین شب پرام در رویال آلبرت هال در مجلس یادآوری قربانیان حملات ۱۱ سپتامبر به جای موسیقی‌های تُندریتم میهن‌پرستانه، این قطعه اجرا شد. در جشن‌های افتتاحیهٔ المپیک زمستانی ونکوور ۲۰۱۰ نیز این قطعه اجرا شد.

در سال ۲۰۰۴، شنوندگان برنامهٔ امروز بی‌بی‌سی آداجیو را به عنوان «غمگین‌ترین کلاسیک همهٔ اعصار» بالاتر از «سوگواری دایدو» از دایدو و آینیس ساختهٔ هنری پرسل، «آداجییتو» از سمفونی پنجم گوستاو مالر، «متامورفوسن» ریچارد اشتراوس، و «یکشنبهٔ غمناک» بیلی هالیدی انتخاب کردند.

آداجیو برای سازهای زهی را در میان موسیقی متن بسیاری فیلم‌ها، برنامه‌های تلویزیونی، و بازی‌های ویدیویی می‌توان شنید: جوخه، فیلم برندهٔ اسکار الیور استون؛ مرد فیل‌نما، فیلم ۱۹۸۰ نامزد اسکار دیوید لینچ؛ سیکو، نفت لورنزو، و یک چیز خیلی طبیعی، مستندهای ساختهٔ مایکل مور؛ و امیلی، فیلم ۲۰۰۱ نامزد اسکار ژان-پیر ژونت.

در میان کارهای تلویزیونی، در قسمتی از سیمپسون‌ها، پارک جنوبی، ساینفلد، و عشق بزرگ نیز این قطعه شنیده می‌شود.

اجرایی از این آهنگ توسط ارکستر سمفونیک لندن برای دوره‌ای پر فروش‌ترین آهنگ آی‌تونز بود.

این قطعه در نوع موسیقی رقصی الکترونیک، بخصوص ترنس بسیار معروف است. هنرمندانی که این کار را بازآفرینی کرده‌اند شامل ویلیام اوربیت، فری کورستن، و تییستو هستند. تنظیم کورستن توانست در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به مقام چهارم صعود کند. این آهنگ بخاطر حس خاصی که القاء می‌کند در بسیاری آلبوم‌ها و گردآوری‌ها آمده است.

منابع

• مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Adagio for Strings»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ آوریل ۲۰۱۰).