مجرای گوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مجرای گوش
جزئیات
لاتین meatus acusticus externus
پیش‌ساز واقع شده در کمان گلوگاهی (به انگلیسی: Pharyngeal arch) به هنگام مراحل جنینی
ناحیه پسین: توسط شاخه سرخرگ لاله گوشی پسین (به انگلیسی: Superficial temporal artery) از سرخرگ گیجگاهی سطحی (به انگلیسی: Superficial temporal artery) و ناحیه پیشین: توسط سرخرگ لاله گوشی پیشین (به انگلیسی: Posterior auricular artery)
سیاهرگ وداج خارجی (به انگلیسی: External jugular veinشبکه سیاهرگی بالسان (به انگلیسی: Pterygoid plexus) و سیاهرگ گیجگاهی سطحی (به انگلیسی: Superficial temporal vein)
عصب لاله گوشی-گیجگاهی (به انگلیسی: Auriculotemporal nerveعصب لاله گوشی عالی (به انگلیسی: Great auricular nerve) و شاخه لاله گوشی از عصب واگ (به انگلیسی: Auricular branch of vagus nerve)
غدد لنفاوی گردنی سطحی (به انگلیسی: Superficial cervical lymph nodes) و غدد لنفاوی گردنی عمقی (به انگلیسی: Deep cervical lymph nodes)
شناسه‌ها
واژگان آناتومی A15.3.01.045
اف‌ام‌اِی 61734
واژگان کالبدشناسی
بخش‌های گوش: ۱-جمجمه ۲-مجرای گوش ۳-لاله ۴-پرده ۵-دریچهٔ بیضی ۶-استخوان چکشی ۷-استخوان سندانی ۸-استخوان رکابی ۹-دالان ۱۰-حلزون ۱۱- عصب شنوایی ۱۲-لوله استاش.

مجرای گوش (به لاتین: meatus acusticus externus) مجرایی درون گوش است که گوش بیرونی را به گوش میانی متصل می‌کند. در بزرگسالان مجرای گوش از لاله گوش به پرده صماخ ادامه می‌یابد و معمولاً دارای طولی برابر ۲٬۵ سانتی‌متر و قطر برابر ۰٬۷ سانتی‌متر می‌باشد، دارای شکل هلالی در برش طولی و شکلی بیضوی در برش عرضی است و در کل از جهت پسین و بالایی سر به سمت پیشین و زیرین سر امتداد می‌یابد. مجرای گوش به وسیله عقب و بالا کشیدن لاله گوش مستقیم می‌گردد.

مجرای گوش یک مسیر کاملاً مستقیم نیست بلکه دو خمیدگی دارد که حالت s شکلی را ایجاد کرده‌اند. این انحناها معمولاً مشاهده پرده گوش را مشکل می‌کنند بنابراین لازم است یش از مشاهده داخل گوش به وسیله گوش‌بین (اتوسکوپ) مسیر مجرا را مستقیم کنیم. گوش‌بین یک وسیله آشنایی است که برای معاینهٔ گوش مورد استفاده قرار می‌گیرد.

ساختار[ویرایش]

مجرای گوش انسان شامل ۲ بخش اصلی می‌باشد. بخش بیرونی غضروفی انعطاف‌پذیر که یک سوم کل مجرای گوش را تشکیل می‌دهد و در اصل ادامه‌ای از ساختار غضروفی لاله گوش می‌باشد. بخش بیرونی دارای ساختار غضروفی در دیواره‌های زیرین و پیشین و ساختاری شامل پروتئین‌های ساختاری در دیواره‌های بالایی و پسین این بخش می‌باشد. بخش دیگر مجرای گوش، بخش درونی استخوانی می‌باشد که دو سوم دیگر مجرای گوش را تشکیل می‌دهد و در کودکان بسیار کوچکتر می‌باشد و در نوزادان تنها به شکل حلقه‌ای کوچک (به لاتین: annulus tympanicus) است.

مجرای گوش به وسیلهٔ پوستی که محکم به آن چسبیده است پوشیده می‌شود. اگر چه ۳/۱ خارجی گوش با ۳/۲ داخلی آن تفاوت‌های زیادی در مقایسه با هم دارند. جنس ۳/۱ خارجی آن از غضروف و باقی مانده کانال گوش از جنس استخوان می‌باشد. قسمت استخوانی مجرای مشتق شده از:

۱) بخش صماخی استخوان گیجگاهی که کف، دیواره قدامی و هم چنین دیواره زیرین‌پسین (تحتانی-خلفی) مجرا را تشکیل می‌دهد.
۲) بخش فلسی استخوان گیجگاهی که سقف و بخشی از دیوارهٔ خلفی را تشکیل می‌دهد.

۳) برآمدگی قسمت فک پایین که در تشکیل دیواره پیشین‌زیرین (قدامی–تحتانی) در مفصل گیجگاهی‌زیرواره‌ای (تمپورومندیبولار) شرکت می‌کند.

قسمت غضروفی شامل موها و توزیع گسترده‌ای از غدد چربی (sebaceous) و چرک‌پرور (ceruminous) می‌باشد اما این پوشش برای قسمت استخوانی کانال وجود ندارد. غدد چریس هم چنین در صدفک (concha) نیز وجود دارند. این ترشحات به روان‌سازی و عملکرد ضدباکتریایی کمک می‌کنند و هم چنین گوش را در برابر خاک و شن وسایر مواد خارجی و حشرات محافظت می‌نمایند.

نابهنجاری‌ها[ویرایش]

جرم گوش[ویرایش]

جرم گوش ماده‌ای زرد رنگ و چرب بوده و دارای حالت چسبندگی است که برای نرم نگهداشتن و حفظ سلامت مجرای گوش خارجی ضروری می‌باشد. جرم گوش دارای خاصیت اسیدیته می‌باشد که مانع از رشد باکتری و قارچ می‌شود. جرم گوش به‌طور طبیعی و خودبه‌خود به سمت بیرون گوش حرکت می‌کند و از مجرای گوش خارج می‌شود بنابراین نیازی به دستکاری برای خروج آن از گوش وجود ندارد. البته در برخی از موارد، ترشح بیش از حد به‌خصوص در افراد مستعد موجب انسداد گوش و کاهش شنوایی می‌شود که در این صورت بایستی بیمار جهت شستشوی گوش و اقدام‌های لازم به پزشک مراجعه کند.

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ear canal». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۸ سپتامبر ۲۰۱۶.

  • the 20th edition of Gray's Anatomy (1918)