گذرنامه بیومتریک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نشان دارابودن اطلاعات بیومتریک که بر روی گذرنامه‌های نوین قرار دارد.

گذرنامه بیومتریک یا گذرنامه زیست‌سنجشی، ترکیبی از داده‌های سنتی روی کاغذ مانند تصویر و نام و نیز داده‌های دیجیتالی زیست‌سنجی یا بیومتریک مانند اثر انگشت، رنگ و طرح اسکن قرنیه و یک نسخه دیجیتال از تصویر دارنده گذرنامه، کارگذاشته‌شده درون یک ریزتراشه، ای‌ای‌پی‌رام است که خود ریزتراشه و حافظه مربوطه درون جلد گذرنامه قرار گرفته است. تمامی این داده‌بندی برپایه مدرک ایکائو، استاندارد شده است.[۱][۲][۳]

گذرنامه الکترونیک تنها یک ریزتراشه نسبت‌به گذرنامه‌های پیشین درخود داشته که جعل و تقلب در آن را بشدت محدود می‌کند و درمقابل هزینه و قیمت تمام‌شده گذرنامه بشدت افزایش می‌یابد.[۴][۵]

امنیت اطلاعات تراشه[ویرایش]

برای بالا بردن امنیت داده‌های درون ریزتراشه از ترکیب چند روش گوناگون در گذرنامه استفاده می‌شود:[۶][۷]

  • شماره و کد شناسایی برای تراشه‌ها، برخلاف اسکناس دارای سریال نبوده و تمامی کدهای ریزتراشه بصورت تصادفی یا راندوم انتخاب می‌شوند.
  • استفاده‌از سامانه بی‌ای‌سی در جابجایی داده بین تراشه و اسکنر. بدین‌ترتیب برای آغاز تراکنش نیاز به کلید آغاز و دیگر داده‌های قابل شناسایی سامانه کنترل بوده و ضریب سرقت داده‌ها کمتر می‌شود.
  • تأیید غیرفعال و استفاده از تابع درهم‌ساز رمزنگارانه و امضای دیجیتال برای بالا بردن ضریب اطمینان در ارتباط امن بین تراشه و اسکنر.
  • تأیید فعال که بر عکس روش بالایی هر تراشه دارای یک شماره شناسایی غیرقابل کپی‌برداری بوده که توسط اسکنر شناسایی می‌شود.
  • تراشه در بخش درونی جلد گذرنامه یا یک برگه داخلی قرار گرفته درحالیکه جنس و ساختار خود جلد گذرنامه بشکلی است که برای خواندن داده‌ها باید گذرنامه را باز نمود؛ بنابراین در هنگام عدم استفاده از تراشه و داده‌ها، گذرنامه بسته مانده و جلد گذرنامه با ایجاد قفس فارادی از دزدی داده‌های الکترونیکی جلوگیری خواهد کرد.

هرچند امنیت گذرنامه الکترونیک بالا بوده و جعل آن مشگل است اما از زمان صدور گذرنامه‌های بیومتریک تاکنون چندین حفره و مشکل امنیتی گزارش شده‌است.[۸][۹]

کشورهای دارای گذرنامه بیومتریک[ویرایش]

کشورهای مجهز به سیستم گذرنامه الکترونیکی

تمامی کشورهای اروپایی عضو حوزه شنگن و سایر کشورهای انجمن تجارت آزاد اروپا، برای شهروندان خود که قصد خروج از اروپا و سفر به کشورهای دیگر همچون ایالات متحده آمریکا، استرالیا و غیره را دارند، پس‌از انگشت‌نگاری و ثبت داده‌های فردی و زیستی، گذرنامه بیومتریک صادر می‌کند. هزینه هر گذرنامه در کشورهای مختلف شنگن متفاوت و بسته به‌قوانین کشوری از ۶۰ تا ۱۵۰ یورو در تغییر است.[۱۰] بسیاری‌از کشورهای پیشرفته و درحال توسعه آسیا بغیراز هندوستان[۱۱] نیز دارای گذرنامه الکترونیک هستند.

ایران نیز ازسال ۲۰۱۱ آغازبه صدور گذرنامه بیومتریک نموده‌است.[۱۲]

روند بازرسی الکترونیک مرزی[ویرایش]

Fa-Border-Control-Process

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "ICAO Document 9303, Part 1, Volume 1 (OCR machine-readable passports)" (پی‌دی‌اف). Retrieved 8 September 2010. 
  2. "ICAO Document 9303, Part 1, Volume 2 (e-passports)" (پی‌دی‌اف). Retrieved 8 September 2010. 
  3. "ICAO Document 9303, Part 3 (credit-card sized ID cards)" (پی‌دی‌اف). Retrieved 8 September 2010. 
  4. «Fingerprints needed for £77 passports». DailyMail UK. 
  5. «گذرنامه‌های الکترونیک، جایگزین گذرنامه‌های عادی». همشهری آنلاین. 
  6. "Metal shields and encryption for US passports". Newscientist.com. Retrieved 8 September 2010. 
  7. «گذرنامه الکترونیکی و پیاده‌سازی آن در ایران». انجمن انفورماتیک ایران. 
  8. "Fingerprinting Passports" (PDF). Retrieved 8 September 2010. 
  9. Kim Zetter (3 August 2006). "Hackers clone E-Passports". Wired. Retrieved 8 September 2010. 
  10. Jonathan P. Aus. «Decision-making under Pressure: The Negotiation of the Biometric Passports Regulation in the Council»(نروژی)‎. Arena.uio.no، ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در سپتامبر۲۰۱۴. 
  11. After US tests, India to get first e-passport. May 2008%2011:13:00%20AM «After US tests, India to get first e-passport»(انگلیسی)‎. NDTV.com، ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در سپتامبر۲۰۱۴. 
  12. پلیس الکترونیک ایران. «مدارک لازم جهت صدور گذرنامه»(فارسی)‎. مارس۲۰۱۴. بازبینی‌شده در مارس۲۰۱۴.