کوک سول وان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کوک سول وان، (국술원) یک هنر رزمی باستانی کره‌است که در سال ۱۹۵۸ توسط سو این هیوک ابداع شد.

وی در سال ۱۹۶۱ تشکیلات سازمانی کوک سول را معرفی کرده و آن را کوک سول وان (انجمن هنرهای رزمی سنتی کره) نامید.

هدف هیوک ارائه گستره کاملی از هنرهای رزمی کره‌ای و یک پارچه سازی آن، شامل ضربات دست و پا و استفاده از سلاح‌های سرد بود.

یکی از اسرار کوک سول وان برای موفقیت آمیز بودن مفصل این است که مدافع دستش باز باشد.

چرا که وقتی دست انسان به صورت مشت بسته باشد ضعیف‌تر است.[۱]

فنون کاربردی[ویرایش]

روش مبارزه در کوک سول وان به طور اجمالی شامل موارد ذیل است:

تکنیکهای دست: ·روشهای ضربات دست باز و بسته، شامل کف دست، مشت، ضربه با مچ، ضربه با انگشتان دست و تمرینات تخصصی دست. · ضربه به نقاط حساس بدن. · ضربه با بازو، آرنج و کتف. · دفاع در برابر ضربه و بلوکه نمودن آن.

تکنیکهای پا: · ضربات بنیادی (پایه) · ضربات به نقاط حساس · ضربات ویژه

تکنیکهای گلاویزی و پرتابی: · پرتاب بدن · پرتابهای افت · پرتاب پا · نبرد بر روی زمین (گلاویز شدن بر روی زمین).[۲]

کوک سول وان در ایران[ویرایش]

داریوش غفاری پایه گذار کوک سول وان در ایران در حال اجرای تکنیک، ۱۳۵۸.

کوک سول وان، در سال ۱۳۵۹ خورشیدی توسط مهندس داریوش غفاری کوک سول کار مقیم آمریکا وارد ایران شد و در ابتدا آموزش آن توسط وی در باشگاه آتش نشانی تهران آغاز گردید.[۳]

بنیان گذار کوک سول وان در ایران در طول دهه ۱۳۶۰ و ابتدای دهه ۱۳۷۰ به آموزش این هنر رزمی در نقاط مختلف تهران از جمله محله سید خندان پرداخت.[۴][۵]

پانویس[ویرایش]

  1. توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات کانی مهر، ۱۳۹۴، ص ۱۰۴ .
  2. توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات کانی مهر، ۱۳۹۴، ص ۱۰۵ .
  3. توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات کانی مهر، ۱۳۹۴، ص ۱۱۰ .
  4. آشنایی با هنر رزمی کوک سول وان
  5. مدارک یافت شده

منابع[ویرایش]

  • توکل شعار، حمیدرضا، ورزش‌های رزمی و بنیان گذاران بزرگ آن، تهران، انتشارات کانی مهر، ۱۳۹۴.
  • وب سایت رسمی اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران.
  • غفاری، داریوش، ک‍وک س‍ول وان/ دان‍ش ورزش، س‍ال ۹، ش ۹۵، (ه‍ف‍ت‍ه س‍وم دی ۱۳۷۴)، ص ۵۸ ـ ۵۹.