کبریان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کبریان
کبر (Capparis spinosa)
طبقه‌بندی علمی
فرمانرو: گیاهان
(طبقه‌بندی‌نشده): گیاهان گلدار
(طبقه‌بندی‌نشده): دولپه‌ای‌های نو
(طبقه‌بندی‌نشده): رزیدها
راسته: کلم‌سانان
تیره: کبریان
Juss.[۱]
سرده‌ها

در متن.

کَبَریان (Capparidaceae/Capparaceae) تیره‌ای از کلم‌سانان است با برگ‌های متناوب یا ساده یا منقسم پنجه‌ای که به‌صورت علفی یا درختچه‌ای راست یا بالارونده و پیچان یا درختی دیده می‌شوند.

منابع[ویرایش]

  • مجموعهٔ واژه‌های مصوّب فرهنگستان زبان فارسی تا پایان سال ۱۳۸۹.
  1. . 

گیاه شناسی (کَبَرو) و... نویسنده : سعیدمومن زاده - ساعت ٧:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/٢/۳ گیاهان مناطق بیابانی کَبَرو با نام علمی: Capparis spinosa یکی از گیاهان است. کبر از راسته میخک‌سانان (Caryophyllales)، تیره کبریان (Capparaceae)، سرده کبرها (Capparis) است.کور(کبرو) دارای یک تاریخ طولانی استفاده توسط انسان است؛ شواهد اولیه مصرف آن به حدود 18000 سال قبل در مصر علیا برمی گردد . هم چنین در 6000 سال قبل از میلاد مسیح در ایران مورد استفاده بوده است . این گیاه بومی حوزه مدیترانه است و به خوبی به محیط های نامساعد، گرمای خشک و شدت های بالای تشعشع سازگار شده است . این گونه دائمی خاردار و خزان کننده گزینه مناسبی برای ازدیاد موفقیت آمیز در محیط های خشک، نیمه خشک و شور به شمار می آید . ویژگی های خاص کور باعث شده است که در سال های اخیر فعالیت های مرتبط با کشت آن در برآورده ساختن تقاضای جهانی برای فرآورده های خوراکی آن مورد توجه بسیاری قرار گیرد، به ویژه این که با یک تمرکز فزآینده جهانی بر روی سامانه های تولید و کیفیت پایدار، تولید غذای پاک و سبز از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است . این گیاه به صورت خودروی، روی پرتگاه های سنگ لاخی، در اکوسیستم های خشک ساحلی با تحمل بادهای شدید و در اکوسیستم های بیابانی گرم و خشک رشد می کند و چون توانایی بیشینه ساختن جذب عناصر غذایی از خاک را دارا می باشد، ویژگی های یک گیاه تطابق یافته با خاک های فقیر از عناصر غذایی و رطوبت را از خود بروز می دهد . کور از طریق بذر و یا قلمه ساقه تکثیر می یابد هرچند که با توجه به خفتگی بذر و مشکل استقرار قلمه های ریشه دار شده ، توسعه کشت آن دارای محدودیت هایی نیز می باشد . این گیاه دارای مصارف و فوایدی متنوعی از قبیل؛ پایداری بوم شناختی، تنوع زیستی، حفاظت خاک، احیائ اراضی، تناسب با کشاورزی کم نهاده، ایجاد فرصت های شغلی، فضای سبز، مصرف خوراکی و دارویی و غیره می باشد . بدیهی است توسعه کشت کور در مناطق حاشیه ای و مکان هایی که کاشت سایر گیاهان زراعی متداول سودبخش نبوده، علاوه بر یک درآمد جانبی برای کشاورزان فقیر، به عنوان راهبردی جهت توسعه کشاورزی بوم شناختی ،به ویژه کشاورزی کم نهاده، در سطح زمین های آسیب پذیر مطرح است .کبر گیاهی بوته مانند است و دارای شاخه‌های چوبی باریک و دراز است که شاخه‌های کهنسال آن بی برگ ولی شاخه‌های جوان آن دارای برگ‌های کوچک، باریک و به درازای 12-4 میلیمتر و منتهی به نوک خار مانند است.این گیاه ریشه بسیار سخت و بلند با پوست کلفت دارد که پس از خشک شدن از مغز چوبی آن جدا می شود. این گیاه ممکن است تا سی سال عمر کند.میوه این گیاه کروی شکل (به درشتی یک گیلاس کوچک)، بدون تار و به رنگ سبز با خطوط موازی سبز و یا زرد کمرنگ است و درون میوه آن قرمز و پر از دانه های کوچک و لزج است. میوهٔ این علف هرز بیضى شکل، ابتدا به رنگ سبز روشن که تدریجاً متمایل به قرمز مى‌شود و گوشتدار است. موسم گلدهى این گیاه اردیبهشت تا خردادماه است. محل رشد و پراکنش این‌گونه بیشتر در نواحى کم‌ارتفاع و گرم و مرطوب مى‌روید و در بیشتر نواحى ایران از جمله شهرستان شهداد مشاهده مى‌شود. کور(کبرو) فوق‌العاده به خشکى مقاوم است و ریشهٔ آن مى‌تواند تا اعماق زیادى درون خاک نفوذ کند تا بتواند از رطوبت لازم برخوردار شود.اندام‌هاى رویشى: گیاهى پایا، به شکل درختچه‌هاى کوچک و خاردار، با انشعابات گسترده و خوابیده که توسط بذر تکثیر مى‌یابد. ساقه‌هاى این گیاه پوشیده از کرک، متعدد، به طول ۱۰۰ سانتى‌متر که داراى انشعابات سخت و گسترده است و بر روى زمین پهن شده‌اند. برگ‌ها تقریباً متناوب، کرک‌دار، مدوّر، تخم‌مرغى شکل، به طول ۲ سانتى‌متر که در قاعده داراى گوشوارکى خارمانند و قلابى شکل است. اندام‌هاى زایشى : گل‌ها بزرگ، معطر، و به رنگ سفید تا متمایل به قرمز و داراى چهار کاسبرگ هستند که کاسبرگ‌هاى بیرونى بسیار بزرگتر از کاسبرگ‌هاى داخلى هستند. این گونه یکی از مواهب بی شمار مناطق بیابانی است که در صورت برنامه ریزی می تواند منبع درآمدی مطمئن به حساب آید . در خصوص استفاده های دارویی آ ن اطلاعات زیادی موجود نیست اما از میوه و گل آن در تهیه مربا وترشی استفاده می شود.