کارائوکه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک دستگاه کارائوکه قدیمی

کارائوکه یا کارااوکه (به ژاپنی: カラオケ) و به کره ای (노래방)مکانی سرگرم‌کننده برای دوستداران آوازخوانی که در اتاق های کوچک از طریق یک صفحه نمایش و یک میکروفون، این امکان را برای افراد مبتدی فراهم می‌کند تا در حین پخش موسیقی بی‌کلامِ آوازهای مشهور، متن اشعار آن‌ها را بر صفحه نمایش ببینند[۱] و از طریق میکروفن به ضبط صدای خود بپردازند.

این دستگاه برای اولین بار در ایالات متحده آمریکا اختراع شد و بعدها توسط ژاپنی ها و کره ای ها تکمیل گردید.[۲]

استاندارد فنی تولید[ویرایش]

در تولید موسیقی یا کلیپ با سبک کارائوکه، باند چپْ موسیقی خام و باند راستْ میکس دو صدا یا صدای تنهای خواننده باشد.

در تولید برنامهٔ تلویزیونی، باند چپْ موسیقی خام به همراه افکت‌های صوتی و باند راستْ نَرِیشن و صدای مجری باید باشد.

کارایی دکمهٔ کارائوکه در پخش‌های خانگی[ویرایش]

نسل قدیمی ضبط‌صوت‌های خانگی یا های‌فای‌ها مجهز به دکمهٔ کارائوکه بودند که با فشار دادن آن دکمه، صدای باند چپ بر روی دو باند پخش می‌شد و عملاً این دکمه کلاً صدای خواننده را حذف می‌کرد و این امکان فراهم می‌شد تا کاربر با استفاده از یک میکروفن متصل به دستگاه، به جای خواننده، موسیقی را با صدای خودش بازخوانی کند.

منابع[ویرایش]

  1. [۱] (وبگاه برنامهٔ کامپیوتری)
  2. en:Karaoke (ویکی‌پدیای انگلیسی)