چاه نیمه عمیق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

چاه نیمه عمیق به چاه‌هایی گفته می‌شود که عمق آن‌ها حداکثر ۳۰ تا ۳۵ متر است. از آنجا که چاه‌های نیمه عمیق با دست و به واسطه نیروی انسانی حفر می‌شوند در رده چاه‌های دستی قرار می‌گیرند. به گفته برخی چاه نیمه عمیق چاهیست که تا رسیدن به اولین سفره آب زیر زمینی حفر شده. گروهی نیز بر این باورند که تا زمانی که کیفیت آب در زیر زمین تغییر نکند، چاهی که حفر شده یک چاه نیمه عمیق است. اما به‌طور کلی چنین به نظر می‌رسد که هرگاه چاهی تا رسیدن به اولین سفره آب زیر زمینی حفر شود، در صورتی که عمق آن بیشتر از ٨۰ متر نباشد، یک چاه نیمه عمیق به حساب می‌آید.[۱]

کارکرد[ویرایش]

برای استخراج آب از داخل چاه نیمه عمیق، می‌توان از دلو متصل به طناب استفاده کرد. همچنین با استفاده از دینام و پمپهای برقی و دیزلی می‌توان آب را از چاه‌های نیمه عمیق به محل مورد نظر انتقال داد.

کاربرد[ویرایش]

از چاه‌های نیمه عمیق می‌توان برای مصارف خانگی، پر کردن استخر شنا، آبیاری مزارع، باغ، بوستانهای معمولی و گلخانه‌ها و نیز استفاده در دامپروری‌ها و موارد مشابه بهره جست.

شرب[ویرایش]

آب چاه‌های نیمه عمیق اگر چه قابل شرب است، اما به دلیل بالا بودن عناصری چون نیترات و کادیوم در منابع زیر زمینی، پزشکان مصرف آن را توصیه نمی‌کنند و مصرف مکرر آب چاه را خطری برای سلامت انسان و حتی احتمال ابتلا به بیماری سرطان می‌دانند.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]