سفره آب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
WaterTable.gif

سفره آب (به انگلیسی: aquifer) یا آبخوان قسمتی از پوستهٔ زمین است که سوراخ‌ها یا خلل و فرج سنگ‌های آن از آب مملو و اشباع شده باشد. معمولاً منافذ و سوراخ‌های سنگ‌ها بر اثر بارندگی‌های ممتد از آب پر شده و با رسیدن به سطح غیرقابل تراوشی مانند سنگ‌های رسی در همان جا متوقف می‌گردد و به شکل چشمه‌سارهای مختلفی در سطح زمین آشکار می‌شود. بدیهی است متناسب با خارج شدن آب از این چشمه‌ها سطح آب‌های زیرزمینی افت کرده و پائین می‌رود. قاعدتاً سطح آب‌های زیرزمینی در فصل‌های مرطوب بالا آمده و برعکس در فصل‌های خشک پائین می‌رود ولی هیچگاه از سطح معینی بالاتر و یا پائین‌تر نخواهد رفت. پائین‌ترین سطح آب زیرزمینی هر منطقه را سطح آب دائمی آن منطقه می‌نامند. .[۱]

آبخوان (سفره آب زیرزمینی) یک لایه آبدار زیرزمینی است که در لایه های تحکیم نیافته (گراول، ماسه و سیلت) یا در سنگ های دارای درز و شکاف ایجاد می شود. این آب می تواند از طریق چاه بهره برداری شود.اکیوفیوگ (Aquifuge)، اکیوتارد (Aquitard)، اکیو کلود (Aquiclude) و اکیفر (Aquifer) نام های است که به لایه های آبدار با درجات مختلف قابلیت آبدهی و ذخیره سازی داده می شود.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • جعفری، عباس. فرهنگ گیتاشناسی (اصطلاحات جغرافیائی). چاپ دوم. تهران: انتشارات گیتاشناسی، ۱۳۶۳. 
  1. جعفری، فرهنگ گیتاشناسی (اصطلاحات جغرافیائی)، ۷۹.
  2. * [Todd, D. K., 1980, Groundwater hydrology, 2d ed . : New York, John Wiley, 535 p]