پنج خانواده
Five Families | |
 | |
| سالهای فعالیت | ۱۹۳۱–اکنون (ساختار پنجخانوادهای) |
|---|---|
| قلمرو | منطقه کلانشهری نیویورک، بهویژه نیویورک، لانگ آیلند و بخشهایی از نیوجرسی |
| قومیت | خاستگاه تاریخی: ایتالیایی-آمریکایی |
| فعالیتها | اخاذی، قمار غیرقانونی، وامدهی ربوی، پولشویی، کلاهبرداری، نفوذ در اتحادیههای کارگری و کسبوکارها و جرایم خشونتآمیز |
پنج خانواده (انگلیسی: Five Families) نامی است که به پنج سازمان اصلی کوزا نوسترای ایتالیایی-آمریکایی در نیویورک اطلاق میشود: خانواده بونانو، خانواده کلمبو، خانواده گامبینو، خانواده جینوویسه و خانواده لوچسه. این پنج سازمان در بیشتر سدهٔ بیستم هستهٔ اصلی کوزا نوسترا در منطقهٔ نیویورک را تشکیل میدادند و هر یک دارای سلسلهمراتب، گروههای عملیاتی و شبکهٔ همکاران مستقل خود بودند. در عین حال، خانوادهها در برخی فعالیتهای مجرمانه با یکدیگر همکاری میکردند و برای تنظیم بعضی روابط میانسازمانی از نهادی موسوم به کمیسیون بهره میبردند.[۱][۲]
ساختار شناختهشدهٔ پنج خانواده در پی تحولات مافیای نیویورک در آغاز دههٔ ۱۹۳۰ و بهویژه جنگ کاستلاماره تثبیت شد، اما این تاریخ را نباید زمان پیدایش ناگهانی پنج سازمان کاملاً تازه دانست. پژوهش تاریخی دربارهٔ مافیای نیویورک نشان میدهد که گروهها و شبکههایی که بعدها تبار سازمانی پنج خانواده را تشکیل دادند از سالها پیش وجود داشتند و برخی ریشههای آنها به اواخر سدهٔ نوزدهم میرسید. اهمیت ۱۹۳۱ بیشتر در بازآرایی روابط میان این سازمانها، پایان جنگ برای رهبری مافیا و پیدایش نظم تازهای بود که در آن پنج خانوادهٔ نیویورکی در کنار یکدیگر فعالیت میکردند.[۳][۴]
پنج خانواده در دورهٔ اوج قدرت خود تنها شبکههایی برای قمار، وامدهی ربوی یا اخاذی نبودند. نفوذ در اتحادیههای کارگری، ساختمانسازی، حملونقل، باراندازها، صنعت پوشاک و کسبوکارهای قانونی به آنها اجازه میداد فعالیت مجرمانه را با بخشهایی از اقتصاد رسمی پیوند دهند. از دهههای پایانی سدهٔ بیستم، تعقیب گستردهٔ فدرال، استفاده از قانون RICO، شنود الکترونیکی و شهادت اعضای همکار همراه با دگرگونی بازارهای کار و اقتصاد شهری قدرت تاریخی مافیا را کاهش داد. با این همه، افبیآی همچنان مافیا را تهدیدی قابل توجه در منطقهٔ کلانشهری نیویورک میداند و پروندههای قضایی دههٔ ۲۰۲۰ ادامهٔ فعالیت اعضا و همکاران هر پنج خانواده را نشان دادهاند.[۵][۱]
خاستگاهها و مافیای نیویورک پیش از ۱۹۳۱
[ویرایش | اشتراکگذاری]ریشههای پنج خانواده با رشد اجتماعات مهاجر ایتالیایی در ایالات متحده در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم پیوند دارد. مهاجرت گسترده از سیسیل، کامپانیا، کالابریا و دیگر مناطق ایتالیا، محلههای بزرگ ایتالیایی را در نیویورک پدید آورد. گروههای جنایی تنها بخش بسیار کوچکی از این جمعیت بودند و بسیاری از نخستین قربانیان اخاذی آنان خود مهاجران و صاحبان کسبوکار ایتالیایی بودند. در این محیط، شبکههای کوچک مجرمانهای شکل گرفتند که برخی بر پایهٔ خویشاوندی یا منشأ محلی و برخی بر پایهٔ همکاری اقتصادی و جنایی سازمان یافته بودند.[۶][۳]
یکی از اصطلاحاتی که در این دوره بسیار به کار میرفت «دست سیاه» بود. دست سیاه برخلاف برخی روایتهای عامه نام یک سازمان مرکزی و واحد نبود، بلکه بیشتر به شیوهای از اخاذی اشاره داشت که در آن قربانی با نامه، تهدید به خشونت یا نشانههایی مانند دست سیاه وادار به پرداخت پول میشد. پلیس و مطبوعات گاه انواع متفاوت جرم ایتالیایی را زیر همین عنوان قرار میدادند و همین امر بعدها مرز میان دست سیاه، مافیا و دیگر باندهای شهری را در روایت عمومی مبهم کرد. پژوهشهای جدید دربارهٔ این دوره نشان دادهاند که شبکههای مافیایی سازمانیافته وجود داشتند، اما همهٔ جرایمی که در آن زمان «دست سیاه» خوانده میشدند الزاماً بخشی از یک تشکیلات مافیایی واحد نبودند.[۷]
یکی از مهمترین چهرههای مبارزه با این شبکهها جو پتروسینو، کارآگاه ایتالیاییتبار اداره پلیس نیویورک، بود. واحد ایتالیایی پلیس تحت هدایت او در دههٔ ۱۹۰۰ اخاذی و فعالیت مجرمان ایتالیایی و سیسیلی را بررسی میکرد. پتروسینو در ۱۹۰۹ در جریان مأموریتی تحقیقاتی در پالرمو کشته شد. فعالیت او و اسناد پلیسی این دوره نشاندهندهٔ وجود پیوندهای فراآتلانتیکی میان برخی مجرمان نیویورک و سیسیل بود، ولی شکلگیری مافیای آمریکایی را نمیتوان صرفاً انتقال یک سازمان آماده از ایتالیا دانست؛ این شبکهها در محیط اقتصادی، حقوقی و سیاسی آمریکا تغییر کردند و صورتهای سازمانی ویژهٔ خود را یافتند.[۷][۳]
در دهههای ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ این شبکهها بزرگتر شدند. اجرای ممنوعیت الکل در ایالات متحده از ۱۹۲۰ بازار گستردهای برای تولید، واردات و توزیع غیرقانونی مشروبات الکلی فراهم کرد. سود این بازار به سازمانهای جنایی امکان داد سرمایه، نیروی انسانی و شبکههای سیاسی و تجاری خود را توسعه دهند. قمار، وامدهی غیرقانونی و اخاذی نیز در کنار قاچاق الکل ادامه یافت و ارتباط با اتحادیههای کارگری و برخی صنایع شهری اهمیت بیشتری پیدا کرد.[۵][۶]
تا پایان دههٔ ۱۹۲۰، چند گروه بزرگ ایتالیایی در نیویورک فعالیت میکردند که تبار خانوادههای بعدی را میتوان در آنها دنبال کرد. این سازمانها نامها و مرزهای ثابتی مانند پنج خانوادهٔ امروزی نداشتند و رهبری، ائتلافها و ترکیب آنها در طول زمان تغییر میکرد. از همین رو، پژوهش تاریخی جدید معمولاً سال ۱۹۳۱ را نقطهٔ تثبیت یک نظم تازه میداند، نه آغاز مطلق تاریخ پنج خانواده.[۳]
جنگ کاستلاماره و نظم ۱۹۳۱
[ویرایش | اشتراکگذاری].jpg)
در سالهای ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ مجموعهای از درگیریها و قتلها که بعدها به جنگ کاستلاماره شهرت یافت، توازن قدرت در مافیای نیویورک را تغییر داد. دو قطب اصلی جنگ پیرامون جو ماسریا و سالواتوره مارانتسانو شکل گرفته بودند. در روایت عامه این جنگ گاه صرفاً درگیری میان «نسل قدیم» سیسیلی و نسل جوان و آمریکاییشدهٔ مافیا تصویر شده است، اما پژوهشهای تاریخی نشان میدهند که صفبندیها پیچیدهتر بودند و رقابت بر سر قدرت، منابع اقتصادی، وفاداریهای محلی و روابط شخصی در آن نقش داشتند.[۸]
ماسریا در ۱۵ آوریل ۱۹۳۱ در رستورانی در کانی آیلند کشته شد و مرگ او به پیروزی موقت مارانزانو انجامید. مارانزانو پس از این پیروزی کوشید روابط میان سازمانهای اصلی ایتالیایی نیویورک را بازتنظیم کند. در همین دوره ساختار پنجگانهای که بعدها با عنوان «پنج خانواده» شناخته شد تثبیت گردید. با این حال، این اقدام به معنای آن نبود که مارانزانو پنج سازمان را از صفر ایجاد کرده باشد؛ بخش مهمی از ساختارها، اعضا و شبکههای آنها از پیش وجود داشتند.[۳][۸]
.png)
مارانزانو خود را capo di tutti capi، یعنی «رئیس همهٔ رؤسا»، معرفی کرد، اما دورهٔ برتری او کوتاه بود. او در ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۱ در دفترش در منهتن کشته شد. با مرگ مارانزانو، تلاش برای قرار دادن همهٔ سازمانهای مافیایی آمریکا زیر فرمان رسمی یک رئیس واحد کنار گذاشته شد و نظمی شکل گرفت که در آن خانوادههای مختلف استقلال درونی خود را حفظ میکردند.[۸][۴]
.png)
پس از آن، لاکی لوچانو و دیگر رهبران از ایجاد نهادی میانسازمانی حمایت کردند که به کمیسیون معروف شد. کمیسیون برای ادارهٔ روزانهٔ همهٔ خانوادهها تشکیل نشده بود، بلکه محلی برای هماهنگی و حل برخی اختلافهای میان خانوادهها بود. در روایتهای تاریخی از سران پنج خانوادهٔ نیویورک در کنار نمایندگانی از سازمانهای مهم خارج از نیویورک، از جمله شیکاگو و بوفالو، بهعنوان اعضای مهم این سازوکار یاد شده است.[۴]
نظم ۱۹۳۱ در نتیجه آمیزهای از استقلال و هماهنگی بود. هر خانواده رئیس، گروههای عملیاتی و منابع درآمد خود را داشت، اما موضوعاتی که میتوانست بر بیش از یک سازمان اثر بگذارد گاه در سطحی بالاتر مورد مذاکره قرار میگرفت. همین ساختار یکی از دلایل تفاوت مافیای آمریکایی با تصویر عامهپسند «یک سازمان ملی با یک پدرخواندهٔ واحد» است.[۴]
.png)
پنج خانواده و ساختار سازمانی
[ویرایش | اشتراکگذاری]نامهای امروزی پنج خانواده عمدتاً از رهبرانی گرفته شدهاند که در دورههای بعدی با هر سازمان شناخته شدند؛ در نتیجه نامهای امروزی آنها لزوماً همان نامهایی نیست که در ۱۹۳۱ به کار میرفت. خانوادهٔ جینوویسه، برای نمونه، در دورهٔ لوچیانو و سپس فرانک کاستلو با نام رهبران وقت شناخته میشد و بعدها نام ویتو جنوویزه بر آن ماندگار شد. خانوادهٔ گامبینو نیز پیشتر با رهبرانی مانند وینسنت منگانو شناخته میشد و نام کنونی خود را پس از قدرتگرفتن کارلو گامبینو یافت.[۳][۴]
| خانوادهٔ کنونی | رهبری سازمان در حدود پایان ۱۹۳۱ | نام کنونی برگرفته از |
|---|---|---|
| بونانو | جوزف بونانو | جوزف بونانو |
| کلمبو | جو پروفاچی | جوزف کلمبو |
| گامبینو | وینسنت منگانو | کارلو گامبینو |
| جینوویسه | لاکی لوچانو | ویتو جنوویزه |
| لوچسه | تامی گاگلیانو | تامی لوچسه |
این تغییر نامها اهمیت تداوم سازمانی را نشان میدهد. «خانواده» در اینجا به سازمان جنایی اشاره دارد، نه به خاندان زیستی واحد؛ سازمان میتواند از نسلی از رهبران به نسل دیگر منتقل شود، در حالی که نام آن نیز تغییر کند. خانوادهٔ کلمبو برای چند دهه بیشتر به نام پروفاچی شناخته میشد و نام کنونی آن پس از دورهٔ رهبری جوزف کلمبو رواج یافت. به همین ترتیب نامهای گامبینو، جینوویسه و لوچسه محصول دورههای بعدی تاریخ این سازمانها هستند.[۴]
از نظر سازمانی، هر خانواده معمولاً دارای سلسلهمراتبی است که در رأس آن رئیس قرار دارد. معاون رئیس و consigliere یا مشاور از دیگر مقامهای ارشد به شمار میآیند. بخش عملیاتی خانواده به گروههایی موسوم به crew تقسیم میشود که هر یک زیر نظر یک کاپو یا کاپیتان فعالیت میکنند. اعضای رسمی سازمان معمولاً «سرباز» خوانده میشوند و در کنار آنها مجموعهای بزرگتر از «همکاران» فعالیت میکنند که عضو رسمی نیستند، اما با افراد و گروههای خانواده در فعالیتهای مجرمانه یا اقتصادی همکاری دارند.[۹]
عضویت رسمی با همکاری عادی یکسان نیست. در سنت کوزا نوسترای آمریکایی عضویت رسمی با آیین پذیرش و مجموعهای از قواعد درونی همراه بوده است، در حالی که همکاران میتوانند بدون قرارگرفتن در این جایگاه در طرحهای قمار، اخاذی، پولشویی، کلاهبرداری یا کسبوکارهای قانونی مشارکت کنند. به همین دلیل شمار افراد مرتبط با یک خانواده معمولاً بسیار بیشتر از شمار اعضای رسمی آن است.[۴][۹]
کمیسیون در بالای این سلسلهمراتب بهعنوان «دولت مرکزی» پنج خانواده عمل نمیکند. خانوادهها از نظر ادارهٔ داخلی مستقلاند و کمیسیون در تاریخ مافیا بیشتر برای تنظیم روابط میان خانوادهها، مذاکره بر سر برخی مسائل مشترک و جلوگیری یا حل منازعات بزرگ اهمیت داشته است. اسناد قضایی جدید نیز نشان میدهند که استقلال سازمانی مانع همکاری عملی اعضا و همکاران خانوادههای مختلف در طرحهای مشترک نشده است.[۴][۱۰]
قلمرو، بازارهای غیرقانونی و نفوذ اقتصادی
[ویرایش | اشتراکگذاری]قلمرو تاریخی پنج خانواده بیش از همه منطقه کلانشهری نیویورک را دربر گرفته است. با این حال، برخلاف تصوری که گاه در روایتهای عامه دیده میشود، هر خانواده مالک یا حاکم انحصاری یکی از پنج ناحیه شهر نیویورک نبوده است. خانوادههای مختلف در منهتن، بروکلین، کویینز، برانکس و استیتن آیلند حوزههای فعالیت همپوشان داشتهاند. لانگ آیلند و بخشهای گوناگون نیوجرسی نیز برای چند خانواده اهمیت داشتهاند و بعضی شبکهها به ایالتهای دیگر گسترش یافتهاند.[۱۰]
در بخشهایی از سدهٔ بیستم، قدرت پنج خانواده از کنترل صرف بازارهای زیرزمینی فراتر رفت. قمار غیرقانونی، وامدهی ربوی، اخاذی، سرقت، قاچاق و کلاهبرداری از منابع درآمد سنتی بودند، اما نفوذ در اتحادیههای کارگری و کسبوکارهای قانونی امکان دسترسی به منابع اقتصادی گستردهتری را فراهم میکرد. این نفوذ گاه برای اخاذی از شرکتها، دستکاری رقابت، کنترل استخدام، تحمیل پیمانکاران یا دسترسی به منابع مالی اتحادیهها به کار میرفت.[۱۱]
ساختمانسازی، حملونقل، باراندازهای نیویورک و نیوجرسی، صنعت پوشاک و جمعآوری زباله از بخشهایی بودند که در دورههای مختلف هدف نفوذ گروههای مافیایی قرار گرفتند. اهمیت این فعالیتها تنها در درآمد مستقیم نبود؛ حضور در یک اتحادیه یا صنعت میتوانست امکان اعمال فشار بر شرکتهای قانونی و ایجاد شبکهای پایدار از روابط اقتصادی و سیاسی را فراهم کند. جیکوبز این توانایی برای پیوند دادن فعالیت زیرزمینی با نهادهای قانونی را از عوامل اصلی دوام تاریخی کوزا نوسترا در ایالات متحده میداند.[۵][۱۱]
این الگو در سدهٔ بیستویکم تغییر کرده، اما کاملاً از میان نرفته است. پروندههای جدید نشان میدهند که قمار غیرقانونی همچنان یکی از حوزههای فعالیت اعضا و همکاران پنج خانواده است و فناوری امکان انتقال بخشی از آن به شبکههای شرطبندی اینترنتی را فراهم کرده است. در پروندهای که در ۲۰۲۴ به اقرار پنج عضو و همکار خانواده جینوویسه انجامید، دادستانی فدرال اعلام کرد اعضای خانوادههای جینوویسه و بونانو از دستکم مهٔ ۲۰۱۲ در ادارهٔ مشترک یک عملیات قمار غیرقانونی در لینبروکِ نیویورک مشارکت داشتند.[۱۲]
در پروندهای دیگر، آنتونی ویلانی، کاپیتان خانواده لوچسه، در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ به ۲۱ ماه زندان محکوم شد. پرونده به شبکهٔ شرطبندی اینترنتی «Rhino Sports» مربوط بود که بنا بر اسناد دادگاه از دستکم ۲۰۰۴ تا دسامبر ۲۰۲۰ فعالیت داشت و حداقل ۳۵ میلیون دلار سود غیرقانونی ایجاد کرده بود. سرورهای شبکه در کاستاریکا قرار داشتند و گردانندگان محلی پرداختها و وصول بدهیها را در آمریکا انجام میدادند.[۱۳]
ادامهٔ تلاش برای نفوذ در صنایع قانونی نیز در پروندههای جدید دیده میشود. در پروندهای علیه اعضا و همکاران خانواده گامبینو، دادستانی فدرال از طرحهایی برای نفوذ در صنایع حمل زباله و تخریب ساختمان، اخاذی از شرکتها، پولشویی و جرایم مرتبط با اتحادیههای کارگری خبر داد. تا فوریهٔ ۲۰۲۶ همهٔ ده متهم پروندهٔ اصلی یا اقرار به گناه کرده یا در دادگاه محکوم شده بودند.[۱۴]
آشکار شدن ساختار و مبارزهٔ دولت
[ویرایش | اشتراکگذاری]برای بخش بزرگی از نیمهٔ نخست سدهٔ بیستم، نهادهای فدرال آمریکا پاسخ یکپارچهای به کوزا نوسترا نداشتند. جرم سازمانیافته بیشتر از مسیر تحقیقات محلی، پروندههای مالیاتی یا تعقیب جرایم مشخص مورد رسیدگی قرار میگرفت. جلسات کمیتهٔ ویژهٔ سناتور استس کیفاور در ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ که بخشی از آنها از تلویزیون پخش شد، شبکههای قمار، فساد و جرم سازمانیافته را به موضوعی ملی در افکار عمومی تبدیل کرد.[۱۱]
نقطهٔ عطف مهم دیگری نشست آپالاچین در نوامبر ۱۹۵۷ بود. پلیس ایالت نیویورک گردهمایی دهها چهرهٔ مافیایی را در خانهٔ جوزف باربارا در آپالاچین کشف کرد. حضور افرادی از چندین شهر و ایالت نشان میداد که شبکههای مافیایی فراتر از باندهای محلی با یکدیگر ارتباط دارند. افبیآی بعدها این واقعه را یکی از عواملی دانست که توجه سازمان را به ماهیت ملی جرم سازمانیافته افزایش داد.[۱۵]
.jpg)
در ۱۹۶۳ شهادت جو والاچی، عضو خانواده جینوویسه، تصویری بیسابقه از ساختار درونی کوزا نوسترا را در برابر جلسات علنی سنای آمریکا قرار داد. اهمیت شهادت والاچی در این نبود که مقامات برای نخستین بار از وجود جرم سازمانیافته آگاه شدند؛ او اصطلاحات، سلسلهمراتب، روابط میان خانوادهها و بعضی قواعد درونی تشکیلات را از دید یک عضو رسمی توضیح داد. این شهادت به تثبیت مفهوم پنج خانواده در افکار عمومی و تحقیقات رسمی کمک کرد.[۱۶]
تحول اساسیتر در ابزارهای حقوقی با تصویب قانون سازمانهای متأثر از اخاذی و فاسد، مشهور به RICO در ۱۹۷۰ رخ داد. این قانون به دادستانها امکان داد الگوی مستمر جرایم را در چارچوب یک سازمان یا «بنگاه» مورد تعقیب قرار دهند و بهجای تمرکز صرف بر یک جرم منفرد، رابطهٔ آن جرم با ساختار سازمانی را نیز وارد پرونده کنند.[۱۷]
برنامهٔ فدرال حفاظت از شاهدان نیز امکان داد اعضا و همکارانی که علیه سازمانهای جنایی شهادت میدادند تحت حمایت و در صورت نیاز با هویت تازه در محل دیگری مستقر شوند. همراهی این برنامه با شنودهای قانونی، تحقیقات مالی و RICO به افزایش توان دولت در پروندههای مافیایی کمک کرد.[۱۸]
_2.jpg)
در دههٔ ۱۹۸۰ استفاده از این ابزارها به پروندههای بزرگی علیه رهبری مافیا انجامید. «محاکمهٔ کمیسیون مافیا» چندین رهبر ارشد خانوادههای نیویورک را بر پایهٔ RICO هدف قرار داد و پروندههای دیگری همچون «پیتزا کانکشن» شبکههای مافیایی فراملی را بررسی کردند. جان گاتی، رئیس خانواده گامبینو، نیز در ۱۹۹۲ در ۱۳ اتهام از جمله اخاذی و جرایم مرتبط با قتل محکوم شد؛ پروندهٔ او تا حد زیادی بر شنود و همکاری سالواتوره گراوانو متکی بود.[۱۹]
افول قدرت و وضعیت معاصر
[ویرایش | اشتراکگذاری]قدرت پنج خانواده در پایان سدهٔ بیستم در مقایسه با دورهٔ اوج آنها کاهش یافت، اما این افول نتیجهٔ یک عامل واحد نبود. جیمز جیکوبز مجموعهای از تحولات را در این فرایند مؤثر میداند: فشار مستمر پلیسی و قضایی، شنود و همکاری شاهدان، قانونیشدن برخی اشکال قمار، کاهش تعداد و قدرت اتحادیههای بخش خصوصی، تضعیف ماشینهای سیاسی شهری، دگرگونی محلههای سنتی ایتالیایی-آمریکایی و رقابت دیگر گروههای جرم سازمانیافته. تغییر ساختار اقتصاد نیویورک نیز برخی محیطهایی را که مافیا در آنها نفوذ تاریخی داشت کوچکتر کرد.[۵]
افول به معنای انحلال پنج خانواده نبود. افبیآی اعلام کرده است که مافیا دیگر حضور و نفوذ ملی قدرتمند گذشته را ندارد، اما همچنان در منطقهٔ کلانشهری نیویورک و چند منطقهٔ دیگر آمریکا تهدید قابل توجهی به شمار میرود.[۱] پروندههای فدرال دههٔ ۲۰۲۰ نیز نشان دادهاند که سازمانهای نیویورکی همچنان قادر به حفظ شبکههای اعضا و همکاران و فعالیت در حوزههایی مانند قمار، اخاذی، کلاهبرداری و نفوذ اقتصادیاند.
در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، چهارده متهم مرتبط با پروندههای خانواده کلمبو به جرایم مختلف اقرار کردند. در میان آنان معاون رئیس، مشاور و چند کاپیتان خانواده حضور داشتند و پرونده شامل اخاذی از یک اتحادیهٔ کارگری، پولشویی، وامدهی ربوی، کلاهبرداری و تلاش برای هدایت منابع یک صندوق مزایای درمانی بود.[۲۰]
پروندهٔ دیگری در ۲۰۲۴ نقش اعضا و همکاران خانواده جینوویسه و همکاری آنها با خانواده بونانو در برخی عملیاتهای قمار غیرقانونی را مستند کرد.[۱۲] در مارس ۲۰۲۵ نیز هکتور روساریو، کارآگاه پیشین پلیس شهرستان ناسائو، به دلیل دروغگفتن به افبیآی دربارهٔ همکاری خود با خانواده بونانو محکوم شد. بنا بر شواهد ارائهشده در دادگاه، او در ازای دریافت پول به حفاظت از مراکز قمار بونانو و ایجاد اختلال برای مراکز رقیب کمک میکرد.[۲۱]
پروندههای لوچسه و گامبینو در ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نیز ادامهٔ فعالیت این دو سازمان را نشان دادند. محکومیت آنتونی ویلانی به شبکهٔ قمار اینترنتی لوچسه مربوط بود، در حالی که پروندهٔ گامبینو شامل اخاذی، خشونت، پولشویی و تلاش برای نفوذ در صنایع تخریب ساختمان و حمل زباله بود.[۱۳][۱۴]
نمونهای دیگر از همکاری میان خانوادهها در اکتبر ۲۰۲۵ در یک کیفرخواست فدرال ظاهر شد. در این پرونده ۳۱ نفر به مشارکت در طرحهایی برای دستکاری بازیهای غیرقانونی پوکر متهم شدند و بنا بر کیفرخواست، اعضا و همکارانی از خانوادههای بونانو، گامبینو و جینوویسه در برخی بازیها نقش داشتند. دادستانها گفتند متهمان از فناوریهایی چون دستگاههای دستکاریشدهٔ برزدن کارت و ابزارهای بیسیم برای تقلب استفاده میکردند. از آنجا که این بخش از پرونده در مرحلهٔ طرح اتهام بود، اتهامات علیه اشخاصی که هنوز محکوم نشدهاند ادعای دادستانی محسوب میشود و اثبات قطعی جرم نیست.[۲۲]
در مجموع، پنج خانواده در سدهٔ بیستویکم دیگر موقعیت مسلطی را که کوزا نوسترا در بخشهایی از اقتصاد و جرم سازمانیافتهٔ نیویورک در میانهٔ سدهٔ بیستم داشت در اختیار ندارند. با این حال، بقای ساختارهای خانوادگی، فعالیت خدمه و همکاران و پروندههای پیدرپی فدرال نشان میدهد که این سازمانها از میان نرفتهاند. تداوم آنها بیش از آنکه به قدرت مرکزی واحد وابسته باشد، به ساختار غیرمتمرکز، شبکههای شخصی و توان سازگاری با بازارهای مجرمانه و اقتصادی جدید مرتبط بوده است.[۴][۵]
نگارخانه
[ویرایش | اشتراکگذاری]
جوزف بونانو در ۱۹۶۴؛ خانواده بونانو نام خود را از او گرفته است.
جو پروفاچی در ۱۹۵۹؛ سازمان تحت رهبری او بعدها به خانواده کلمبو معروف شد.
جوزف کلمبو در عکس بازداشت سال ۱۹۷۰؛ نام کنونی خانوادهٔ کلمبو از او گرفته شده است.
کارلو گامبینو؛ خانواده گامبینو نام خود را از دورهٔ رهبری او گرفته است.
ویتو جنوویزه در ۱۹۵۹؛ نام خانواده جینوویسه از او گرفته شده است.
تامی لوچسه در دههٔ ۱۹۲۰؛ خانواده لوچسه نام خود را از او گرفته است.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
_portrait.jpg)
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]- 1 2 3 "Mafia Org Chart" (in English). Federal Bureau of Investigation. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "Acting Boss of Bonanno Organized Crime Family and 9 Other Members of La Cosa Nostra Charged with Racketeering and Related Offenses" (in English). U.S. Attorney's Office, Southern District of New York. 12 ژانویه 2018. Retrieved 14 اوت 2026.
- 1 2 3 4 5 6 Critchley, David (2009). The Origin of Organized Crime in America: The New York City Mafia, 1891–1931 (in English). Routledge. ISBN 9780415990301.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Catino, Maurizio (2019). Mafia Organizations: The Visible Hand of Criminal Enterprise (in English). Cambridge University Press. doi:10.1017/9781108567183.
- 1 2 3 4 5 Jacobs, James B. (2020). "The Rise and Fall of Organized Crime in the United States". Crime and Justice (in English). 49: 17–67. doi:10.1086/706895.
- 1 2 Nelli, Humbert S. (1976). The Business of Crime: Italians and Syndicate Crime in the United States (in English). University of Chicago Press. ISBN 9780226571324.
- 1 2 Landolfi, Francesco (2025). "The cop and the mob: Joe Petrosino against the Mafia in the United States and Italy during the Progressive Era". Historical Research (in English). 98 (280): 266–284. doi:10.1093/hisres/htae031.
- 1 2 3 Critchley, David (2006). "Buster, Maranzano and the Castellammare War, 1930–1931". Global Crime (in English). 7 (1): 43–78. doi:10.1080/17440570600650141.
- 1 2 "Alleged Street Boss and Underboss of La Cosa Nostra Family Charged with Murder and Racketeering" (in English). U.S. Attorney's Office, Southern District of New York. 31 مه 2017. Retrieved 14 اوت 2026.
- 1 2 "Manhattan U.S. Attorney Charges 46 Leaders, Members, and Associates of Several Organized Crime Families with Racketeering" (in English). U.S. Attorney's Office, Southern District of New York. 4 اوت 2016. Retrieved 14 اوت 2026.
- 1 2 3 Jacobs, James B.; Panarella, Christopher; Worthington III, Jay (1994). Busting the Mob: The United States v. Cosa Nostra (in English). New York University Press. ISBN 9780814743959.
- 1 2 "Five Members and Associates of the Genovese Crime Family Plead Guilty to Various Felony Charges, Including Illegal Gambling" (in English). U.S. Attorney's Office, Eastern District of New York. 16 آوریل 2024. Retrieved 14 اوت 2026.
- 1 2 "Luchese Crime Family Captain Sentenced to Prison for Racketeering, Money Laundering, and Illegal Gambling" (in English). U.S. Attorney's Office, Eastern District of New York. 9 ژوئیه 2025. Retrieved 14 اوت 2026.
- 1 2 "Gambino Crime Family Soldier Pleads Guilty to Racketeering Conspiracy and Related Charges" (in English). U.S. Attorney's Office, Eastern District of New York. 4 فوریه 2026. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "Using Intel to Stop the Mob, Pt. 2" (in English). Federal Bureau of Investigation. 9 اوت 2007. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "Activities of the Permanent Subcommittee on Investigations" (PDF) (in English). United States Senate, Permanent Subcommittee on Investigations. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "9-110.000 - Organized Crime and Racketeering" (in English). U.S. Department of Justice. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "Witness Security" (in English). U.S. Marshals Service. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "John Gotti" (in English). Federal Bureau of Investigation. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "14 Defendants, Including Leaders of the Colombo Organized Crime Family, Plead Guilty to Various Felony Charges" (in English). U.S. Attorney's Office, Eastern District of New York. 14 ژوئیه 2023. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "Former Nassau County Police Detective Convicted of Lying to the FBI to Cover Up His Work for the Bonanno Crime Family" (in English). U.S. Attorney's Office, Eastern District of New York. 5 مارس 2025. Retrieved 14 اوت 2026.
- ↑ "31 Defendants, Including Members and Associates of Organized Crime Families and National Basketball Association Coach Chauncey Billups, Charged in Schemes to Rig Illegal Poker Games" (in English). U.S. Attorney's Office, Eastern District of New York. 23 اکتبر 2025. Retrieved 14 اوت 2026.
