پایه پولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

پایه پولی به نسبت میان اسکناس عرضه شده توسط بانک مرکزی و مجموع دارایی‌های این بانک که به عنوان پشتوانه اسکناس، قابل قبول باشد گفته می‌شود. هرچه این نسبت بزرگتر باشد، میزان نقدینگی و به تبع آن تورم بیشتر است. به عبارت دیگر بزرگ بودن این نسبت نشانگر پایین بودن ارزش پول است.

منابع پایه پولی همان دارایی‌های بانک مرکزی است که شامل:

۱- ذخایر ارزی

۲- استقراض دولت از بانک مرکزی

۳- سایر دارایی‌ها

۴-تسهیلات اعطایی به بانکهای تجاری

مصارف پایه پولی همان بدهی‌های پولی می‌باشد که شامل:

۱- نسبت ذخایر قانونی-(RR)

۲-ذخایر اضافی بانک‌ها نزد بانک مرکزی -(ٍER)

۳-نسبت اسکناس و مسکوکات در دست مردم _(CU)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]