پاگشایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آیین پاگشایی یک نوجوان زرتشتی.
آیین پاگشایی یک نوجوان که با زخمی کردن او همراه است، روستای کوروگو، رودخانه سپیک، پاپوآ گینه نو، ۱۹۷۵.

در مردم‌شناسی، به آیینی که به نشانه پذیرش فرد یا گروهی در گروه یا جمع جدیدی انجام می‌شود پاگُشایی[۱] گفته می‌شود. پاگشایی ازجمله مناسک گذار از یک مرحله به مرحله دیگر است.

پاگشایی می‌تواند مربوط به پذیرفته شدن افراد به جمع افراد بالغ باشد که در برخی اقوام جهان با مراسمی همراه است. هم‌چنین در برخی جوامع، آیین‌های پاگشایی را به معنی «زاده شدن دوباره» درنظر می‌گیرند که غسل تعمید مسیحیان از نمونه‌های آن است.

نمونه‌های دیگر پاگشایی دینی، آیین دیکشا در هندوئیسم، و بر میتسوا و بت میتسوا یهودیان است. در بسیاری جوامع، پذیرش در یک فرقه، انجمن مخفی، انجمن دانشجویی، و گروه‌های طریقت و اخوت مذهبی با آیین‌های پاگشایی همراه است. فردی که آیین پاگشایی را پشت سر گذارد، پاگشوده نامیده می‌شود.

در اقوام[ویرایش]

آیین پاگشایی شکل‌های گوناگونی داشته است و هنوز هم در جامعه‌های بدوی به شکل مناسک گوناگون دیده می‌شود، اما همه جا در نکته‌های زیر همانندی دارد: نخست نوجوان پذیرفته‌شده مرده انگاشته می‌شود و در پایان آیین چون موجودی تازه دوباره پای به جهان هستی می‌گذارد. مرگ موقّتی و رستاخیز به گونه‌ای نمادین انجام می‌گیرد: بلعیده شدن در کام یک جانور و درنگی چند در شکم او و سرانجام بیرون شدنی پیروزمندانه. برای این منظور گاه کلبه‌هایی به شکل جانوران ترسناک می‌ساخته‌اند با دهانی باز همچون در کلبه.[۲]

داغ زدن به پوست و زخمی کردن پوست و بریدن یک بند از انگشت و دیگر شکنجه‌ها در شماری از اقوام بدوی جزئی از پاگشایی بلوغ به‌شمار آمده و انجام می‌گیرد.[۳]

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors, "Initiation," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed December 14, 2012).

  1. انسان‌شناسی و فرهنگ، بازدید: دسامبر ۲۰۱۲.
  2. اسماعیلی، حسین: داستان زال از دیدگاه قوم‌شناسی. در نشریه: «ایران‌نامه»، زمستان ۱۳۷۰ - شماره ۳۷. ص۱۴۷.
  3. همان.