ولفگانگ شویبله
ولفگانگ شویبله | |
|---|---|
 شویبله در سال ۲۰۰۹ | |
| سیزدهمین رئیس بوندستاگ | |
| رئیسجمهور | فرانک-والتر اشتاینمایر |
| نخستوزیر | آنگلا مرکل |
| |
| اطلاعات شخصی | |
| زاده | ولفگانگ شویبله ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۲ فرایبورگ ایم برایسگاو، بادن، آلمان |
| درگذشته | ۲۶ دسامبر ۲۰۲۳ (۸۱ سال) اوفنبورگ، بادن-وورتمبرگ، آلمان |
| ملیت | آلمانی |
| حزب سیاسی | اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU) |
| همسر(ان) | اینگهبورگ هنسله (ازدواج ۱۹۶۹) |
| فرزندان | ۴، از جمله کریستینه (همسر توماس اشتروبل) |
| تحصیلات | دانشگاه فرایبورگ دانشگاه هامبورگ دکترای حقوق (۱۹۷۱) |
| پیشه | سیاستمدار، حقوقدان، کارمند مالیاتی |
| جایزهها | جایزه شارلمانی (۲۰۱۲) صلیب بزرگ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان (۱۹۹۱) |
| امضا |  |
| وبگاه | |
| شویبله با ۵۱ سال حضور در بوندستاگ، طولانیترین دورهٔ نمایندگی را در تاریخ آلمان ثبت کرد. | |
ولفگانگ شویبله (آلمانی: Wolfgang Schäuble؛ ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۲ – ۲۶ دسامبر ۲۰۲۳) سیاستمدار کهنهکار آلمانی و از چهرههای برجستهٔ اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU) بود. وی در طول بیش از پنج دهه فعالیت سیاسی، عهدهدار مناصب کلیدی متعددی در دولت و پارلمان آلمان بود و بهعنوان یکی از معماران اصلی اتحاد دوباره آلمان، مدافع سرسخت همگرایی اروپایی و نماد سیاست مالی منضبط شناخته میشد. او از مذهب پروتستان پیروی میکرد.
زندگی و فعالیت حرفهای
[ویرایش | اشتراکگذاری]سالهای آغازین و تحصیلات (۱۹۴۲–۱۹۷۲)
[ویرایش | اشتراکگذاری]ولفگانگ شویبله در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۲ در فرایبورگ ایم برایسگاو زاده شد. پدرش، کارل شویبله (۱۹۰۷–۲۰۰۰)، کارمند ارشد بازرگانی و بعدها نمایندهٔ CDU در پارلمان ایالتی بادن بود. مادرش، گرترود (۱۹۱۳–۲۰۰۰)، خانهدار بود. او بههمراه دو برادر خود در فضایی محافظهکار-پروتستانی در شهر هورنبرگ در جنگل سیاه بزرگ شد. وی در بهار ۱۹۶۱ دیپلم خود را از دبیرستان هاوزاخ دریافت کرد و در دوران مدرسه به عنوان گزارشگر محلی فعالیت داشت.
پس از یک دوره کارآموزی بانکی، تحصیل در رشتههای حقوق و اقتصاد را در دانشگاه فرایبورگ و دانشگاه هامبورگ آغاز کرد و در ۱۹۷۰ با موفقیت در دومین آزمون دولتی حقوق به پایان رساند. در فوریه ۱۹۷۱ با ارائهٔ رسالهای دربارهٔ «وضعیت حقوقی حسابرسان رسمی در مؤسسات حسابرسی» موفق به دریافت دکترای حقوق از دانشگاه فرایبورگ شد. او در ۱۹۷۲ به عنوان کارمند رسمی به ادارهٔ دارایی فرایبورگ پیوست اما با ورود به بوندستاگ، از این سمت مرخصی بدون حقوق گرفت.
ورود به عرصهٔ سیاست (از ۱۹۶۱)
[ویرایش | اشتراکگذاری]فعالیت سیاسی شویبله از ۱۹۶۱ با پیوستن به سازمان جوانان حزب دموکرات مسیحی (یونگه اونیون) آغاز شد و در ۱۹۶۵ رسماً به عضویت CDU درآمد. او در ۱۹۷۲ برای نخستین بار به نمایندگی بوندستاگ انتخاب شد. شویبله بعدها فاش کرد که در انتخابات سراسری ۱۹۷۲، که بهمثابه همهپرسی دربارهٔ «سیاست شرقی» ویلی برانت تلقی میشد، مخفیانه به برانت رأی داده بود، زیرا این سیاست را بهرغم مخالفت حزب متبوعش درست میدانست.
ترور نافرجام (۱۹۹۰)
[ویرایش | اشتراکگذاری]در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۰، و تنها ده روز پس از اتحاد دوباره آلمان، شویبله هدف یک سوءقصد سیاسی قرار گرفت. فردی مبتلا به اسکیزوفرنی به نام دیتر کاوفمان در جریان یک گردهمایی انتخاباتی در شهر اپناو، سه گلوله به سوی او شلیک کرد. یک گلوله به فک و دیگری به نخاع وی اصابت کرد که منجر به فلج شدن او از ناحیهٔ سومین مهرهٔ سینهای به پایین شد. از آن پس، شویبله برای جابهجایی از ویلچر استفاده میکرد. با وجود این حادثه، او تنها چند هفته بعد با ویلچر در بوندستاگ حاضر شد و به فعالیت سیاسی خود ادامه داد. مهاجم در بیمارستان روانی بستری و بعدها به طور مشروط آزاد شد.
رسوایی کمکهای مالی CDU (۱۹۹۹–۲۰۰۰)
[ویرایش | اشتراکگذاری]در اواخر سال ۱۹۹۹، رسوایی گستردهٔ کمکهای مالی غیرقانونی به CDU در دوران صدراعظمی هلموت کول فاش شد. نام شویبله نیز در این پرونده مطرح گردید. او در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۰ پذیرفت که در سال ۱۹۹۴ کمک نقدی ۱۰۰٬۰۰۰ مارکی را از کارل هاینتس شرایبر، یک دلال اسلحه، برای حزب دریافت کرده است. با وجود تناقضگوییهای اولیه دربارهٔ نحوهٔ تحویل این پول، شویبله در ۱۶ فوریه ۲۰۰۰ تحت فشار افکار عمومی و حزب، از ریاست CDU و فراکسیون متحدین در بوندستاگ استعفا داد. تحقیقات قضایی دربارهٔ وی به دلیل فقدان ادلهٔ کافی مختومه اعلام شد.
زندگی شخصی و درگذشت
[ویرایش | اشتراکگذاری]شویبله در سال ۱۹۶۹ با اینگهبورگ هنسله، یک اقتصاددان، ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. او که از سال ۲۰۰۶ به بیماری سرطان مبتلا بود، این موضوع را تنها با خانواده و معدود نزدیکان خود از جمله آنگلا مرکل در میان گذاشته بود. ولفگانگ شویبله سرانجام در غروب ۲۶ دسامبر ۲۰۲۳ در سن ۸۱ سالگی در منزل خود در اوفنبورگ درگذشت. مراسم یادبود رسمی دولتی با حضور فرانک-والتر اشتاینمایر، رئیسجمهور آلمان، و امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه که به زبان آلمانی سخنرانی کرد، در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۴ در برلین برگزار شد.
مناصب و مسئولیتهای کلیدی (۱۹۸۴–۲۰۲۱)
[ویرایش | اشتراکگذاری]شویبله بهعنوان یکی از تأثیرگذارترین سیاستمداران آلمان، مناصب متعددی را در اختیار داشت:
- وزیر امور ویژه و رئیس دفتر صدراعظم (۱۹۸۴–۱۹۸۹): در کابینهٔ هلموت کول، نقشی هماهنگکننده و استراتژیک ایفا کرد. در این سمت، مسئول تدارک سفر بحثبرانگیز اریش هونکر، رهبر آلمان شرقی، به غرب در سال ۱۹۸۷ بود.
- وزیر کشور فدرال (۱۹۸۹–۱۹۹۱): در این دوره، بهعنوان مذاکرهکنندهٔ اصلی دولت فدرال، پیمان اتحاد را با آلمان شرقی مذاکره و امضا کرد که شالودهٔ حقوقی اتحاد دوباره آلمان را بنا نهاد.
- رهبری CDU و اپوزیسیون (۱۹۹۸–۲۰۰۰): پس از شکست CDU/CSU در انتخابات ۱۹۹۸، هلموت کول او را بهعنوان جانشین خود در رهبری حزب و گزینهٔ مطلوب برای صدراعظمی آینده معرفی کرد. شویبله رهبری حزب و اپوزیسیون را بر عهده گرفت، اما رسوایی مالی به دوران رهبری او پایان داد.
- وزیر کشور فدرال (۲۰۰۵–۲۰۰۹): در نخستین کابینهٔ آنگلا مرکل بار دیگر سکان وزارت کشور را در دست گرفت. دورهٔ او با تمرکز بر سیاستهای امنیتی سختگیرانه پس از حملات ۱۱ سپتامبر همراه بود که انتقادات زیادی را از سوی مدافعان آزادیهای مدنی برانگیخت.
- وزیر دارایی فدرال (۲۰۰۹–۲۰۱۷): در بحبوحهٔ بحران مالی منطقه یورو، بهعنوان قدرتمندترین وزیر کابینهٔ مرکل شناخته میشد. او معمار و مجری سرسخت سیاست ریاضت اقتصادی و بودجه متوازن (مشهور به «صفر سیاه») بود. شویبله نقش محوری در طراحی و اجرای برنامههای نجات مالی برای کشورهای بحرانزده، بهویژه یونان، ایفا کرد.
- رئیس بوندستاگ (۲۰۱۷–۲۰۲۱): در اوج کاری خود به این مقام تشریفاتی اما مهم پارلمانی دست یافت و ریاست پارلمان را بر عهده داشت.
مواضع و دیدگاههای سیاسی
[ویرایش | اشتراکگذاری]شویبله بهعنوان یک دموکرات مسیحی محافظهکار، از حامیان پروپاقرص همگرایی اروپا و روابط نزدیک فرانسه و آلمان بود و به پاس این تلاشها جایزه شارلمانی را دریافت کرد. در حوزهٔ امنیتی، او خواهان اختیارات گسترده برای دولت در مبارزه با تروریسم بود که به اتهام تضعیف دولت قانونمدار و ترویج «دولت نظارتی» انجامید. وی از منتقدان تابعیت مضاعف بود و با حجاب کامل مخالفت داشت، اما در عین حال بر لزوم آموزش رسمی اسلام در مدارس تأکید میکرد و در سال ۲۰۱۸ تصریح کرد که «اسلام بخشی از کشور ما شده است».
آثار
[ویرایش | اشتراکگذاری]- Die berufsrechtliche Stellung der Wirtschaftsprüfer in Wirtschaftsprüfungsgesellschaften (وضعیت حقوقی حسابرسان رسمی در مؤسسات حسابرسی) - رسالهٔ دکتری، ۱۹۷۱
- Der Vertrag. Wie ich über die deutsche Einheit verhandelte (پیمان: چگونه دربارهٔ وحدت آلمان مذاکره کردم) - ۱۹۹۱
- Und der Zukunft zugewandt (و رو به آینده) - ۱۹۹۴
- Und sie bewegt sich doch (و با این حال حرکت میکند) - ۱۹۹۸
- Mitten im Leben (در میانهٔ زندگی) - ۲۰۰۰
- Scheitert der Westen? (آیا غرب شکست میخورد؟) - ۲۰۰۳
- Braucht unsere Gesellschaft Religion? (آیا جامعهٔ ما به دین نیاز دارد؟) - ۲۰۰۹
- Protestantismus und Politik (پروتستانیسم و سیاست) - ۲۰۱۷
- Grenzerfahrungen. Wie wir an Krisen wachsen (تجربههای مرزی: چگونه در بحرانها رشد میکنیم) - ۲۰۲۱
- Erinnerungen. Mein Leben in der Politik (خاطرات: زندگی من در سیاست) - ۲۰۲۴ (پس از مرگ)
افتخارات (گزیده)
[ویرایش | اشتراکگذاری]- صلیب بزرگ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان (۱۹۹۱)
- نشان بزرگ شایستگی جمهوری ایتالیا (۱۹۸۶)
- دکترای افتخاری از دانشگاههای ارلانگن-نورنبرگ (۱۹۹۲)، فرایبورگ (سوئیس) (۲۰۰۵) و توبینگن (۲۰۰۹)
- جایزه شارلمانی (۲۰۱۲) بهخاطر خدمات برجسته به وحدت و یکپارچگی اروپا
- جایزهٔ صلح و تفاهم موزهٔ یهودیان برلین (۲۰۱۴)
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراکگذاری]منابع
[ویرایش | اشتراکگذاری]پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراکگذاری]
- وزیران امور ویژه آلمان
- وزیران دارایی جمهوری فدرال آلمان
- وزیران کشور جمهوری فدرال آلمان
- رئیسان بوندستاگ
- رئیسان حزب CDU
- رهبران اپوزیسیون در بوندستاگ
- نمایندگان بوندستاگ از بادن-وورتمبرگ
- سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل آلمان
- سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل آلمان
- اهالی فرایبورگ
- اهالی اوفنبورگ
- معلولان اهل آلمان
- بازماندگان ترور
- دریافتکنندگان جایزه شارلمانی
- دریافتکنندگان صلیب بزرگ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
- زادگان ۱۹۴۲ (میلادی)
- درگذشتگان ۲۰۲۳ (میلادی)