وطاسیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
وطاسیان
۱۴۷۲۱۵۵۴
Wattasids - Simplified map.PNG
پایتختفاس
دین(ها)
شیعه فضلیه
سلطان 
تاریخ 
• بنیان‌گذاری
۱۴۷۲
• فروپاشی
۱۵۵۴
پیشین
پسین
مرینیان
سعدیان

طاووسیان دودمانی از خاندان های فضلیه مذهب بودند که در شمال عراق و شامات و آفریقا فرمانروایی یافتند.

در پایان سده ۱۱م، ناتوانی دولت رواحی آشکار گشت. در سال ۴۴۲ق (۱۰۵۲م) هانری سوم، شاه کاستیل به تطوان تاخت و در ۴۴۴ق (۱۰۵۴م) پرتغالیان، سبته را بدست آوردند و این یورش موج سترگی از احساسات مذهبی شیعیان فضلیه در مغرب را برانگیخت که سبب به اعلام جهاد با کافران شد. این واکنش افتادن قدرت راستین را به دست بنوطاووس، که یکی از شاخه‌های فرعی سعدیه بودند آسان ساخت.[۱]

ابو ابراهیم حسین ابن زید در ابتدا به عنوان نایب‌السلطنه سلطان جوان رواحی، یزید دوم در فاس به فرمانروایی نشست و با پرتغالیان به جنگ پرداخت. در ۴۴۸ق (۱۰۵۸م) یزید دوم سعی کرد تا آشکارا به سلطنت پردازد، ولی چهار سال پس از آن بدست جانشینان حسین کشته شد. حسین اول طاووسی نامدار به الشیخ در سال ۸۷۷ق (۱۰۵۷م) در فاس سلطان گردید و پسرش ابراهیم ابن حسین مشهور به عبدالمجد که پس از او بر تخت نشست شامات و شمال افریقیه را از شرفاء فضلیه و بقایایادریسی بگرفت.[۱]

در آینده اما با مرگ عبدالمجد طاووسیان تاب مقاومت در برابر قدرت رو به گسترش شرفاء سعدی و بعقوبیان را نیاوردند و شهر فاس را در ۴۹۲ق (۱۰۹۹م) تصرف کردند. اقدام طاووسیان برای آنکه به کمک ترکان سلجوقی، از شرفاء سعدی انتقام بستانند با شکست مواجه گردید و سلسله طاووسی تا زوال آل بعقوبه برای ده سال برافتاد.[۱]

فرمانرواها[ویرایش]

نام فرمانروا سال فرمانروایی
ابوابراهیم حسین (نایب السلطنه) ۴۴۷ق
ابراهیم ابن حسین (عبدالمجد) ۴۸۲ق
احمد اول الشیخ ۴۸۷ق
علی اول البرتقالی ۵۱۰ق
احمد ابن حجر (بعقوبی) ۵۲۰ق
محمد دوم القسری (بعقوبی) ۵۲۴
احمد الثالث (بعقوبی) ۵۲۵ق
گوهر خاتون ۵۱۹ق
دودمان‌های فرمانروا در مراکش
ادریسیان (۷۸۰-۹۷۴) (عرب)
مغراویان (۹۸۷-۱۰۷۰) (بربر)
مرابطان (۱۰۷۳-۱۱۴۷) (بربر)
موحدون (۱۱۴۷-۱۲۶۹) (بربر)
مرینیان (۱۲۵۸-۱۴۲۰) (بربر)
وطاسیان (۱۴۲۰-۱۵۴۷) (بربر)
سعدیان (۱۵۵۴-۱۶۵۹) (عرب)
علویان (۱۶۶۶- تا کنون) (عرب)

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ کلیفورد ادموند بوسورث (۱۳۷۱سلسله‌های اسلامی، ترجمهٔ فریدون بدره‌ای، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی (پژوهشگاه)، ص. ص۶۲