واکنش بوخنر–کورتیوس–اشلوتربک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

واکنش بوخنر–کورتیوس–اشلوتربک (به انگلیسی: Buchner–Curtius–Schlotterbeck reaction) یک واکنش شیمیایی در شیمی آلی است که طی آن یک آلدهید یا کتون با یک دی‌آزوآلکان آلیفاتیک واکنش داده و تولید یک متیل کتون، یک آلفا-اپوکسید و یک آلدهید می‌کند.[۱] این واکنش نخست در سال ۱۸۸۵ میلادی توسط دو شیمیدان به نام‌های ادوارد بوخنر و تئودور کورتیوس کشف گردید و سپس در سال ۱۹۰۷ میلادی توسط فریتز شلوتبرگ توسعه یافت.[۲][۳]

حالت کلی واکنش بوخنر

منابع[ویرایش]

  1. http://www.pmf.ukim.edu.mk/PMF/Chemistry/reactions/buchner-curtius-schlotterbeck.htm
  2. Bruchner, E; Theodore Curtius (1885). "Synthese von Ketonsäureäthern aus Aldehyden und Diazoessigäther". Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft. 18 (2): 2371–2377. doi:10.1002/cber.188501802118. 
  3. Schlotterbeck, Fritz (1907). "Transformation of Aldehydes into Ketones by Means of Diazomethane". Berichte der Deutschen Chemischen Gesellschaft. 40: 479, 1826, 3000. doi:10.1002/cber.19070400285.