همکاری عمومی-خصوصی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مشارکت عمومی-خصوصی، (به انگلیسی: public–private partnership) سازوکاری است، که با کمک آن دولت‌ها با همکاری شرکت‌های بخش خصوصی، زیرساخت‌های مورد نیاز، برای ارائهٔ خدمات به عموم جامعه را گسترش می‌دهند. مزیت مهم این شیوه از تعامل حفظ منافع دو طرف همکاری، یعنی بخش دولتی و بخش خصوصی است. به‌عنوان مثال درحالی‌که دولت‌ها برای اینکه بتوانند زیرساخت‌ها را متناسب با افزایش جمعیت توسعه دهند، با مشکل محدودیت منابع درآمدی مواجه‌اند، با استفاده از این شیوه می‌توان با واگذاری ساخت و بهره‌برداری از زیرساخت‌ها به بخش خصوصی، این بخش را از سود مناسب بهره‌مند کرد و هم‌زمان، خدمات زیرساختی مورد نیاز دولت را نیز تأمین نمود.[۱] همچنین در این روش به دلیل وجود سازوکار مناسب برای همکاری دولت و بخش خصوصی و نبود ساختار کارفرما و پیمانکار، طرفی که به خوبی می‌تواند مدیریت ریسک کند، ریسک طرح را می‌پذیرد و به این ترتیب، با افزایش کارایی، هزینه‌ها کاهش یابد.

مشارکت عمومی-خصوصی در ایران

مدل مشارکت عمومی-خصوصی در ایران سابقه قدیمی دارد. آغاز فعالیت این مدل را به طور جدی می توان از تصویب جزء 1 بند د تبصره 19 قانون بودجه 1396 دانست که در آن سازمان برنامه و بودجه کشور مکلف شد، زير ساختي را ايجاد نمايد تا بستري عملي براي بهبود مديريت طرحها و تغيير از الگوهاي سنتي به روشهاي نوين مانند همین مدل «مشاركت عمومي - خصوصي» فراهم آید. مشاركت عمومي-خصوصي را مي‌توان مدلي براي تامين مالي پروژه‌هاي زيرساختي ،زير بنايي و طرحهاي تملك دارايي هاي سرمايه‌اي دانست. توجه ويژه به قراردادهاي مشاركت عمومي – خصوصي و هموار نمودن فرايند واگذاري از اقدامات اساسي و اوليه‌اي است كه بايد بدان پرداخت. تجربه جهاني حاكي از آن است كه كشورهاي پيشرفته و در حال توسعه جهت مديريت، آموزش و جذب سرمايه گذار از طريق وب سايت ويژه اي تحت عنوان مشاركت عمومي - خصوصي توانسته اند اهداف خود را اجرايي نمايند. از دستگاه های اجرایی در سطح کلان نظام جمهوری اسلامی ایران، که برای نخستین بار گامی اجرایی در تبیین این مدل برای انجام پروژه های ملی برداشت؛ وزارت جهاد کشاورزی بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Barlow, J., Roehrich, J.K. and Wright, S. (2013). Europe Sees Mixed Results From Public-Private Partnerships For Building And Managing Health Care Facilities And Services. Health Affairs. 32(1):146-154 http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23297282