مغناطیس انسانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مغناطیس انسانی به توانایی مورد ادعای برخی از اشخاص اطلاق می‌شود که در آن، اجسام به پوست بدن آن‌ها جذب می‌شود. به افرادی که به گفتهٔ خودشان دارای چنین توانایی هستند، آهن‌ربای انسانی گفته می‌شود. هر چند اکثر این افراد، قادر هستند اجسام فلزی را به پوست خود بچسبانند، با این حال علاوه بر فلز، اجسامی از جنس‌های گوناگون همچون شیشه، پرسلان، چوب و پلاستیک نیز امکانِ چسبیدن به پوستِ این افراد را دارد. افزون بر این، اجسامی بدون خواص فرومغناطیس همچون برنج و آلومینیم نیز چنین قابلیتی دارند.

توضیح علمی[ویرایش]

از نظر علمی، هیچ‌کدام از ادعاهایی که در رابطه با داشتن نیروی مغناطیسی در بدن انسان می‌شود، صحیح نبوده و این موضوع هیچ ارتباطی با نیروی مغناطیس ندارد؛ بلکه تنها نوعی سوءبرداشت از فیزیک و مفاهیم آن است. در واقع این پدیده به علت پوستِ چسبندهٔ این افراد رخ می‌دهد.

به اعتقاد دانشمندان اگر شخصی قادر باشد، علاوه بر فلز، اجسام غیرفلزی را نیز به بدنش بچسباند، این پدیده ارتباطی با نیروی مغناطیس ندارد. بنجامین رادفورد برای بررسی میدان مغناطیسیِ چنین افرادی، از قطب‌نما استفاده کرده و پس از بررسی، اعلام کرد که این افراد در واقع فاقد میدان مغناطیس هستند. این آزمایش نشان داد که این پدیده به علت اثرات فیزیکی دیگری رخ می‌دهد. بسیاری از دانشمندان و طرفداران دانش همچون جیمز رندی، بر این عقیده‌اند که پوست چسبناک و چسبندهٔ این افراد عامل اصلی این پدیده است.[۱][۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Famed Magnetic Boy Is Probably Just Very Sticky". LiveScience. February 25, 2011.
  2. "Magnetic Boy: Mystery or Simple Physics?". Discovery. February 24, 2011.