مرجع صدور گواهی دیجیتال

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

در رمزنگاری یک مرجع صدور گواهی دیجیتال (certificate authority) یا (certification authority) یا ( CA) یک شخص حقیقی یا حقوقی است که گواهی‌های دیجیتال ( گواهی‌های کلید عمومی) را صادر می‌کند. گواهی دیجیتال تضمین می‌کند که موضوع گواهی مورد نظر ما به اسم همان صاحبی است که در آن گفته شده‌است. این گواهی به دیگران (کسانی که بر اساس این گواهی کار خود را انجام می‌دهند)اجازه می‌دهد که به امضاءها و بیانیه‌هایی که بر اساس کلید خصوصی گواهی یاد شده تولید شده‌اند اطمینان کنند. در این مدلِ ارتباط با اعتماد، یک مرجع صدور گواهی دیجیتال (CA) شخص ثالث مورد اطمینانی است که از سوی هر دو سمت گواهی (موضوع یا همان صاحب گواهی و شخص اعتمادکننده به گواهی) معتمد به حساب می‌آید. گواهی‌ها مشخصه‌هایی از طرح‌های گواهی دیجیتال (PKI) هستند.

مراجع صدور گواهی دیجیتال تجاری به منظور حمایت بیشتر مروزگرهای تارنما (Web) از آنها و بکارگیری اعتماد خودکار در مروزگرها (Mozilla از فهرستی شامل حداقل ۳۶ صادرکننده گواهی دیجیتال پشتیبانی می‌کند).[۱] به تعداد مروزگرهای تارنما و ادوات دیگری که به یک صادرکننده گواهی دیجیتال اعتماد دارند همه‌گیری (ubiquity) می‌گویند.

در کنار این مراجع صدور گواهی دیجیتال تجاری، برخی از صادرکندگان هستند که بدون هزینه گواهی دیجیتال صادر می‌کنند. بسیاری از موسسات یا شخصیت‌های حقیقی دولتی صادرکنندگان خودشان را دارند.

صدور یک گواهی دیجیتال[ویرایش]

یک مرجع صدور گواهی دیجیتال، گواهی‌های دیجیتال دیجیتالی صادر می‌کند که شامل یک کلید عمومی و هویت صاحب آن است. کلید خصوصی متناظر به این سادگی در اختیار همه گذاشته نمی‌شود، و توسط کاربرِ مقابل که کلید برای آن تولید شده‌است مخفی می‌ماند. گواهی نیز به نوبه خود، تائید یا اعتباری است از سوی مرجع صدور گواهی دیجیتال، به طوری که بیان می‌دارد کلید عمومی ذکر شده در گواهی متعلق به شخص، ارگان، سرویس‌دهنده یا هویتی که در گواهی به آن اشاره شده‌است. تعهد یک مرجع صدور گواهی دیجیتال برای طرح بیان شده در بالا، تضمین و مهر تائیدی است برای استفاده کننده‌کنندگان از گواهی، به طوری که کاربران و شخصیت‌هایی که بر اساس گواهی کار می‌کنند بتوانند به اطلاعات منتقل شده بر اساس گواهی مذکور اعتماد کنند. مراجع صدور گواهی دیجیتال از استانداردها و آزمون‌های بسیاری برای منظور فوق استفاده می‌کنند. اصولاً مرجع صدور گواهی دیجیتال مسئول جمله زیر است: "بله، این شخص همان کسی است که ادعا می‌کند، و ما، مرجع صدور گواهی دیجیتال آن را تائید می‌کنیم".

اگر کاربر به مرجع صدور گواهی دیجیتال اطمینان دارد و تشخیص می‌دهد که امضای دیجیتالی مرجع صدور گواهی دیجیتال درست است، می‌تواند مطمئن باشد که کلید عمومی حقیقتاً متعلق به هویتی است که گواهی برای آن صادر شده‌است.

مثال[ویرایش]

رمزگزاری با کلید عمومی را می‌توان برای رمز کردن ارتباط بین دو قسمت مورد استفاده قرار داد. این رخداد معمولاً زمانی که یک کاربر در یک سایت وارد می‌شود که قرارداد http امن را اجرا می‌کند. در این مثال فرض می‌کنیم که کاربر در صفحه خانگی بانک خود با آدرس www.bank.example وارد می‌شود تا خدمات بانکی برخط انجام دهد. وقتی که کاربر صفحه خانگی www.bank.example را باز می‌کند، یک کلید عمومی را همراه با تمام اطلاعاتی که صفحه مرورگر تارنما نمایش می‌دهد دریافت می‌کند. زمانی که کابر اطلاعاتی را صفحه بانک وارد و تائید می‌کند (یعنی اطلاعاتی را به بانک برمی‌گرداند)، اطلاعات پیش از فرستاده شدن بوسیله مرورگر تارنما و با استفاده از کلید عمومی که توسط www.bank.example ارائه شده رمزی می‌شوند. کلیدی که بوسیله آن اطلاعات را می‌توان از حالت رمزی خارج کرد کلید خصوصی می‌گویند و تنها برای بانک شناخته شده است. در نتیجه حتی اگر کسی بتواند به داده‌هایی که رد و بدل شده‌اند دسترسی پیدا کند، تنها توسط بانک و با استفاده از کلید خصوصی قابل رمزگشایی هستند.

این مکانیزم تنها زمانی قابل اعتماد است که کاربر مطمئن باشد کسی که با او در ارتباط است بانک است. اگر کاربر آدرس www.bank.example را وارد کند ولی ارتباطش با بانک ربوده شده [۲] و یک تارنمای تقلبی [۳] (که سعی می‌کند خود را بانک نشان دهد) اطلاعات صفحه بانک را به مرورگر کاربر بفرستد، همزمان با صفحه تقلبی یک کلید عمومی تقلبی نیز به کاربر می‌فرستد. کاربر فرم را با اطلاعات شخصی‌اش پر می‌کند و با تائید آن، داده‌ها با کلید عمومی تقلبی رمزی می‌شوند. صفحه تقلبی به اطلاعات کاربر دست پیدا می‌کند زیرا صفحه تقلبی دارای کلید خصوصی تقلبی متناظر با کلید عمومی است.

مرجع صدور گواهی دیجیتال یک سازمان است که کلیدهای عمومی، صاحب آن‌ها و هر طرفی که در ارتباط با اعتماد بااین سازمان است را نگهداری می‌کند. زمانی که مرورگر تارنمای کاربر کلید عمومی را از تارنمای www.bank.example دریافت می‌کند، می‌تواند با مرجع صدور گواهی دیجیتال تماس بگیرد تا مطمئن شود که آیا حقیقتاً کلید عمومی متعلق به www.bank.example است یا خیر. از آن‌جا که www.bank.example از یک کلید عمومی که مرجع صدور گواهی دیجیتال آنرا تائید کرده استفاده می‌کند، یک www.bank.example تقلبی تنها می‌تواند از همان کلید عمومی اصلی استفاده کند، و ارز آنجا که www.bank.example تقلبی کلید خصوصی متناظر را در اختیار ندارد، داده‌های کاربر را نمی‌تواند رمزگشایی کند.

سرنگونی مرجع صدور گواهی دیجیتال[ویرایش]

اگر یک مرجع صدور گواهی دیجیتال سرنگون شود، آنگاه امنیت کل سیستم برای هر کاربری که مرجع مذکور به سلامت ارتباطش توسط صاحب گواهی دیجیتال و کلید عمومی تضمین داده است زیر سوال می‌رود.

برای مثال یک مهاجم، فرضاً ایو را در نظر بگیرید که قصد دارد برنامه ای ترتیب دهد که با دستیابی به یک مرجع صادر کننده گواهی دیجیتال برای خود یک گواهی صادر کند. قرار است این گواهی ادعا کند که مهاجم آلیس است. یعنی گواهی علناً ادعا می کند که آلیس است و می تواند اطلاعاتی از آلیس هم به همراه داشته باشد. این اطلاعات می تواند شامل شناسه کارمندی آلیس باشد؛ که در صورت درست بودن به اعتبار این گواهی جعلی می افزاید. به هر حال، ایو تمام کلیدهای خصوصی همراه با گواهی را در اختیار دارد. در نتیجه ایو می تواند با استفاده از این گواهی یک رایانامه (نامه الکترونیکی) که امضای دیجیتالی دارد را به باب (Bob) بفرستد. باب گول می خورد و فکر می کند که آلیس برای او نامه فرستاده است. باب ممکن است حتی پاسخ نامه را با رایانامه رمزی شده بدهد با این گمان که تنها آلیس آن را می خواند. این در حالی است که ایو تنها کسی است که کلید خصوصی را برای رمزگشایی نامه دارد.

یک مورد از این دست در سال 2001 اتفاق افتاد. زمانی که مرجع صادر کننده گواهی دیجیتال VeriSign دو گواهی برای کسی که ادعا می کرد microsoft است صادر کرد. این گواهی ها دارای نام "Microsoft Corporation" بودند، لذا می توانست برای فریب یک فرد استفاده شود و او را ترغیب کند که از نرم‌افزار به روز کننده شرکت Microsoft استفاده کند در صورتی که واقعاً این طور نبوده. این کلاه برداری در اوایل سال 2001 کشف شد. Microsoft و VeriSign اقداماتی را جهت محدود کردن مشکلات ناشی از این مسئله انجام دادند. [۴][۵]

امنیت[ویرایش]

مسئله اطمینان از صحت انطباق بین داده و هویت منتاظر با آن در یک ارتباط، زمانی که 'داده' به مرجع صادر کننده گواهی دیجیتال ارائه می شود (شاید از طریق شبکه الکترونیکی)، یا زمانی که مدارک شناسایی یک شخص/شرکت/برنامه برای درخواست گواهی ارائه می شود کار سختی است. به همین دلیل است که مراجع صدور گواهی دیجیتال از ترکیبی از تکنیک های شناسایی استفاده می کنند، که می تواند شامل نفوذ در مراکز دولتی، زیرساخت های پرداختی، خدمات و پایگاه داده شخص ثالث، و تکنیک های خاص شناسایی می شود.

In some enterprise systems, local forms of authentication such as Kerberos can be used to obtain a certificate which can in turn be used by external relying parties.  Notaries are required in some cases to personally know the party whose signature is being notarized; this is a higher standard than is reached by many CAs. According to the American Bar Association outline on Online Transaction Management the primary points of US Federal and State statutes enacted regarding امضای دیجیتالs has been to "prevent conflicting and overly burdensome local regulation and to establish that electronic writings satisfy the traditional requirements associated with paper documents." Further the US E-Sign statute and the suggested UETA code help ensure that:

برخی از نمونه‌های متن باز به شرح زیر است:

بازدیدهای بیشتر[ویرایش]

پی نویس[ویرایش]

  1. http://www.mozilla.org/projects/security/certs/included/, List of Trusted Root Certificate Authorities, ۲/۱۰/۲۰۱۰.
  2. Hi-jacked
  3. Fake
  4. Verisign, Inc. (31 January 2001). "Jan 2001 - Advisory from VeriSign, Inc.". Retrieved 2008-12-02. 
  5. Microsoft, Inc. (22 March 2001). "Microsoft Security Bulletin MS01-017". Retrieved 2008-12-02.