محمدباقر عباسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

محمدباقر عباسی، فعال سیاسی-مبارزاتی در دهه چهل و پنجاه. عضو حزب ملل اسلامی، سازمان حزب‌الله و سازمان مجاهدین خلق ایران.

زندگی‌نامه[ویرایش]

به سال ۱۳۲۵ در قم زاده شد. دوره ابتدایی و سه سال اول متوسطه را در زادگاهش طی کرد و پس از آن جهت ادامه تحصیل به تهران رفت. از نوجوانی به مسائل سیاسی و مبارزاتی علاقه داشت.

در ۱۷ سالگی به حزب ملل اسلامی پیوست. با کشف حزب در آبان ۱۳۴۴ دستگیر وبه سه سال زندان محکوم شد. پس از زندان به مشی مسلحانه روی میاورد. وی همراه چند تن از رفقای سابقش به تشکل گروهی بنام حزب‌الله اقدام می‌کند. تشکیل دهندگان دیگر حزب اله عبارت بودند از «عباس آقازمانی» (پس از انقلاب: ابو شریف اولین فرمانده سپاه)، «علی‌رضا سپاسی آشتیانی» (بعدها رهبر سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر)، «احمد احمد (رهبر سازمان پیکار)» (پس از انقلاب از فعالان پیگیر تعقیب و دستگیری فعالان چپ)، «محمد مفیدی» و «جواد منصوری» (پس از انقلاب در ارکان‌های دولتهای اسلامی پست‌هایی داشته).

باقر عباسی در سال ۱۳۵۰ با مذهب مرزبندی می‌کند ولی باوجود این به مجاهدین می‌پیوندد. پس از کشتن سرتیپ طاهری (فرمانده کمیته مشترک ساواک و شهربانی شاه) در یک زد و خورد خیابانی با نیروهای پلیس در محله آب منگل به دلیل خودداری از تیراندازی به مردم به اسارت ساواک در می‌آید و با پشتیبانی تجربیات گذشته با پایداری درخشان در زیر شکنجه از دادن اطلاعاتی که بتواند مورد استفاده ساواک قرارگیرد خودداری می‌ورزد. باقر در دادگاه نظامی شاه از موضع مارکسیسم به دفاع ایدئولوژیک می‌پردازد. باقر و محمد مفیدی در سحرگاه ۲۱ دی ماه ۱۳۵۱ تیرباران می‌شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]