لوله پیتوت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

لوله پیتوت (به انگلیسی: Pitot tube) دستگاهی برای اندازه گیری جریان سیالات است که سرعت حرکت مایع را اندازه گیری می کند. این دستگاه در اوایل قرن هجدم توسط آنری پیتو مهندس اهل فرانسه اختراع شد و در اواسط قرن نوزدهم توسط دانشمند فرانسوی، هنری دارسی، به شکل امروزی خود درامد. این دستگاه به طور گسترده برای اندازه گیری سرعت هوای یک هواپیما، سرعت آب یک قابق و سرعت گاز، هوا و مایع در کاربردهای صنعتی مورد استفاده قرار می گیرد.

هواپیماها از لوله پیتوت برای اندازه‌گیری سرعت هوا استفاده می‌کنند.

تئوری عملکرد[ویرایش]

یک لوله پیتوت شامل یک لوله یا مجرای عبور مایعات است که درست در مسیر حرکت سیال قرار می گیرد. به محض اینکه این مجرا پر شود، میتوان فشار را اندازه گیری کرد. از آنجایی که مسیر خروجی برای مایع وجود ندارد، سیال از حرکت باز می ایستد. این فشار، فشار ایستایی یک سیال است که به آن فشار کل یا فشار پیتوت هم می گویند.

اندازه گیری فشار ایستایی به تنهایی این امکان را ایجاد نمی کند که بتوان سرعت جریان سیال را اندازه گیری کرد، با این حال طبق معادله برنولی،

فشار ایستایی= فشار استاتیک+ فشار دینامیکی

همچنین می توان اینطور نوشت که،

.

در این صورت سرعت جریان برابر است با:

که در آن

سرعت جریان،

فشار ایستایی یا فشار کل،

فشار استاتیک و

چگالی سیال است.

توجه کنید که این فرمول برای سیالاتی به کار می رود که به عنوان مایعات تراکم ناپذیر شناخته می شوند. معمولا مایعات در بیشتر شرایط و گازها در بعضی شرایط به عنوان سیالات تراکم ناپذیر شناخته می شوند.


پانویس[ویرایش]