لاله گوش

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
فارسیEnglish
بخش‌های لاله گوش انسان.
۱. صدفک
۲. پیچه
۳. درون‌پیچه
۴. زبانه کوچک
۵. زبانه بزرگ
۶. نرمه گوش
۷. گودی سه‌گوش
۸. ناو گوش

بخش بیرونی و قابل رویت گوش یا دستگاه شنوایی در بسیاری از حیوانات یک ضمیمه طاق‌مانند به نام لاله گوش است. لاله گوش پرده‌ای از پوست و غضروف در آستانهٔ سوراخ بیرونی مجرای گوش خارجی است. لاله گوش به وسیله عضلات و رباط‌هایی به استخوان گیجگاهی چسبیده است لاله گوش توسط پوست پوشیده شده است. دنباله این پوست مجرا و سطح خارجی پرده گوش را می‌پوشاند. لاله گوش دارای دو سطح (داخلی و خارجی) و یک کنار محیطی می‌باشد. ماهیچه‌های لاله گوش عبارتند از ماهیچه‌های گوش قدامی، خلفی و فوقانی. ماهیچه‌های گوش قدامی و فوقانی از نیام کلاه‌خودی (galea aponeurotica) و ماهیچه گوش خلفی از زائده پستانکی (ماستوئید) شروع شده و همگی به لاله گوش ختم می‌شود.

این عضو در برخی جانداران مانند انسان ثابت است اما در بیشتر حیوانات، توانایی حرکت و چرخش دارد. لاله گوش دارای یک اسکلت غضروفی لیفی است و برای جمع کردن و هدایت امواج صوتی و تشخیص جهت صدا بکار می‌رود. در انسان لاله گوش بی‌حرکت است ولی تا اندازه‌ای جهت صوت را می‌تواند تشخیص دهد. در حیواناتی که لاله گوش وسیع تری دارند، امواج بیشتری دریافت می‌شود. لاله گوش امواج صوتی را به داخل سوراخ شنوایی خارجی متمرکز می‌کند. در بعضی از حیوانات، گوش‌ها می‌توانند مانند آنتن‌های رادار برای جست و جوی اصوات حرکت کنند.

لاله گوش دارای یک سطح داخلی و یک سطح خارجی است. روی اسکلت آن را پوست خیلی نازکی پوشانده است که سخت به اسکلت اتصال دارد؛ بنابراین جایی برای باز شدن پوست وجود ندارد و آبسه‌های این ناحیه دردناک است (چون پوست آن به ویژه در جلو محکم به بافت زیر خود چسبیده و قابل جدا شدن نیست). قسمت پایین لاله گوش، نرمه گوش است و اسکلت غضروفی ندارد. لاله گوش ساختاری غضروفی دارد از این رو سوراخ کردن آن برای کاربردهای آرایشی آسان است.

ساختار[ویرایش]

قسمتی از لاله گوش که از بالا شروع می‌شود و پیچ می‌خورد و به پایین ادامه می‌یابد تا این که به نرمه می‌رسد، پیچه (یا حلزون helix) گوش نامیده می‌شود که در واقع همان کناره غضروفی لاله گوش است که روی آن را پوست پوشانده و محیط لاله گوش را دربرگرفته است. در جلوی پیچه و موازی با آن قسمتی به نام درون‌پیچه (آنتی‌هلیکس) قرار دارد. بخش بالایی درون‌پیچه دو شاخه دارد که به ساق بالایی و پایینی موسومند. بین این دو ساق حفره مثلثی قرار دارد. زیر ساق تحتانی (پایینی) حفره کوچکی به نام پیاله صدفک (cymba concha) قرار دارد و در زیر این حفره، حفره بزرگ‌تری به نام صدفک (کونکا) قرار دارد. صدف گوش در واقع همان بخش مرکزی فرورفته لاله گوش است. در جلوی حفره صدفی یک برآمدگی به نام زبانه (تراگوس) وجود دارد. در روبروی زبانه و در بالای نرمه گوش یک برآمدگی دیگر به نام زبانه بزرگ (آنتی‌تراگوس) وجود دارد.

بخش داخلی ساختمان لاله گوش به جز نرمه گوش از غضروف ارتجاعی تشکیل شده است. هم چنین شامل مقداری بافت عضلانی اصلی غیرقابل تمایز به همراه مقدار زیادی بافت عضلانی رفعی و با مبدأ خارجی می‌باشد. اگر چه آنها ساختارهای کمی در انسان‌ها هستند. اما این عضلات در بسیاری از حیوانات ضعیف تر که می‌توانند لاله گوش خود را به نسبت مکان منبع صوت بچرخانند زیادند. توجه کنید که لاله گوش شکلی نامتقارن دارد. برای مثال لاله گوش یک لبهٔ آویزان بازدارد که زاویهٔ آن دور از جمجمه در امتداد به سوی عقب قرار دارد بنابراین لاله گوش قسمت‌های فوقانی، خلفی و تحتانی سر را می‌پوشاند اما قسمت قدامی را نمی‌پوشاند. این قسمت به صورت آرایش پیچیده‌ای از برآمدگی‌ها و شیارهاست. محل ورود به کانال گوش به صورت یک فرورفتگی فنجانی‌شکلی به نام صدفک (concha) می‌باشد و اندکی به وسیله برآمدگی که به سمت عقب امتداد یافته پوشیده شده است که به این برآمدگی زبانه گوش می‌گویند. برآمدگی کناری و حاشیه‌ای که در امتداد محیط لاله گوش قرار دارد پیچه نامیده می‌شود. پیچه از فوقانی‌ترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و به سمت جلو و پایین امتداد می‌یابد و چرخش قلاب شکلی به سمت عقب برای ایجاد طاقی در بالای صدفک دارد که به عنوان پایه‌ای برای پیچه است. دوباره از بالاترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و در طی مسیری به سمت پایین و در امتداد محیط عقبی گوش حرکت می‌کند تا به نرمه گوش در پایین می‌رسد.

حفره زورقی یا فرورفتگی ناودان شکل، فرورفتگی درست در قسمت قدامی پیچه (helix) است که مسیر آن قسمت پایین و عقب لاله گوش می‌باشد. برآمدگی که در بخش پیشین حفره زورقی قرار دارد درون‌پیچه (antihelix) نامیده می‌شود. درون‌پیچه به صورت هم سو با پیچه امتداد می‌یابد و بخش بالایی آن را به دو بخش به نام ساق (crura) درون‌پیچه تقسیم می‌کند. این تقسیم شده درون‌پیچه به دو بخش، فرورفتگی به نام گودی سه‌گوش را ایجاد می‌نماید. اگر درون‌پیچه را به سمت پایین دنبال کنیم در بخش زیرین زبانه بزرگ (antitragus) را تشکیل می‌دهد که به صورت برآمدگی نقطه مانندی به سمت بالا است که در قسمت خلفی و تحتانی زبانه و قسمت فوقانی نرمه گوش قرار دارد. فضا یا زاویه‌ای که بین زبانه و زبانه بزرگ قرار دارد شیار میان‌زبانه‌ای (intertragic) نامیده می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Auricle
Gray904.png
The auricula. Lateral surface.
Details
Artery posterior auricular, anterior auricular
Nerve Trigeminal nerve, Great auricular nerve, Lesser occipital nerve
Lymph To pre- and post-auricular nodes, nodes of parotid and cervical chains
Identifiers
Latin auricula
TA A15.3.01.002
FMA 56580
Anatomical terminology

The auricle or auricula is the visible part of the ear that resides outside the head. It is also called the pinna (Latin for wing / fin, plural pinnae), a term that is used more in zoology.

Structure

The diagram shows the shape and location of most of these components:

  • Anthelix (antihelix) forms a 'Y' shape where the upper parts are:
    • Superior crus (to the left of the fossa triangularis in the diagram)
    • Inferior crus (to the right of the fossa triangularis in the diagram)
  • Antitragus is below the tragus
  • Aperture is the entrance to the ear canal
  • Auricular sulcus is the depression behind the ear next to the head
  • Concha is the hollow next to the ear canal
  • Conchal angle is the angle that the back of the concha makes with the side of the head
  • Crus of the helix is just above the tragus
  • Cymba conchae is the narrowest end of the concha
  • External auditory meatus is the ear canal
  • Fossa triangularis is the depression in the fork of the antihelix
  • Helix is the folded over outside edge of the ear
  • Incisura anterior auris, or intertragic incisure, or intertragal notch, is the space between the tragus and antitragus
  • Lobe (lobule) – attached or free according to a classic single-gene dominance relationship
  • Scapha, the depression or groove between the helix and the anthelix
  • Tragus

Development

The developing auricle is first noticeable around the sixth week of gestation in the human fetus, developing from the auricular hillocks, which are derived from the first and second pharyngeal arches. These hillocks develop into the folds of the auricle and gradually shift upwards and backwards to their final position on the head. En route accessory auricles (also known as preauricular tags) may be left behind. The first three hillocks are derived from the 1st branchial arch and form the tragus, crus of the helix, and helix, respectively. Cutaneous sensation to these areas is via the trigeminal nerve, the attendant nerve of the 1st branchial arch. The final three hillocks are derived from the second branchial arch and form the antihelix, antitragus, and lobule, respectively. These portions of the ear are supplied by the cervical plexus and a small portion by the facial nerve. This explains why vesicles are classically seen on the auricle in herpes infections of the facial nerve (Ramsay Hunt syndrome type II).[1]

Function

The auricle's functions are to collect sound and transform it into directional and other information. The auricle collects sound and, like a funnel, amplifies the sound and directs it to the auditory canal.[2] The filtering effect of the human pinnae preferentially selects sounds in the frequency range of human speech.

Amplification

The fennec fox uses its distinctive oversized pinnae to radiate excess heat and to amplify the sound of small prey burrowing under the desert sand

Amplification of sound by the pinna, tympanic membrane and middle ear causes an increase in level of about 10 to 15 dB in a frequency range of 1.5 kHz to 7 kHz. This amplification is an important factor in inner ear trauma resulting from elevated sound levels.

Notch of pinna

Due to its anatomy, the pinna largely eliminates a small segment of the frequency spectrum; this band is called the pinna notch. The pinna works differently for low and high frequency sounds. For low frequencies, it behaves similarly to a reflector dish, directing sounds toward the ear canal. For high frequencies, however, its value is thought to be more sophisticated. While some of the sounds that enter the ear travel directly to the canal, others reflect off the contours of the pinna first: these enter the ear canal after a very slight delay. This delay causes phase cancellation, virtually eliminating the frequency component whose wave period is twice the delay period. Neighboring frequencies also drop significantly. In the affected frequency band – the pinna notch – the pinna creates a band-stop or notch filtering effect. This filter typically affects sounds around 10 kHz, though it can affect any frequencies from 6 – 16 kHz. It also is directionally dependent, affecting sounds coming from above more than those coming from straight ahead. This aids in vertical sound localization.[3]

Other animals

To an impala, the pinna is useful in collecting sound

In animals the function of the pinna is to collect sound, and perform spectral transformations to incoming sounds which enable the process of vertical localization to take place.[2] It collects sound by acting as a funnel, amplifying the sound and directing it to the auditory canal. While reflecting from the pinna, sound also goes through a filtering process, as well as frequency dependent amplitude modulation which adds directional information to the sound (see sound localization, vertical sound localization, head-related transfer function, pinna notch). In various species, the pinna can also signal mood and radiate heat.

Clinical significance

There are various visible ear abnormalities:

Additional images

See also

References

  1. ^ Moore, K. L. The Developing Human: Clinically Oriental Embryology, ninth edition. Saunders. p. 445. ISBN 1437720021.
  2. ^ a b Middlebrooks, John C.; Green, David M. (1991). "Sound Localization by Human Listeners". Annual Review of Psychology. 42: 135–59. doi:10.1146/annurev.ps.42.020191.001031. PMID 2018391. 
  3. ^ "CIPIC International Laboratory". interface.cipic.ucdavis.edu. Retrieved 2016-12-09. 
  4. ^ a b c d Ear Deformities. Division of Plastic and Reconstructive Surgery. University of North Carolina at Chapel Hill School of Medicine.
  5. ^ a b c d e f g h i j k l Hawke, M. (2003) Chapter 1: Diseases of the Pinna. Ear Disease: A Clinical Guide. Hamilton, Ontario. Decker DTC.
  6. ^ a b c d Pinna abnormalities and low-set ears. MedlinePlus.
  7. ^ a b Neonatal Dermatology: Ear Anomalies. Archived November 9, 2013, at the Wayback Machine. Auckland District Health Board.

External links