قوانین ویزای شنگن اروپا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قوانین ویزای حوزه شنگن (اروپا) به قوانینی گفته می‌شود که توسط اتحادیه اروپا تعیین و در حوزه شنگن و دیگر اعضای اتحادیه اروپا به اجرا در می‌آید. این قوانین می‌گوید اگر فردی غیر اروپایی بخواهد به کشورهای عضو اتحادیه اروپا، حوزه اقتصادی اروپا، سوئیس، کراواسی، بلغارستان، قبرس یا رومانی شود باید ویزای شنگن دریافت کند.

حوزه شنگن شامل ۲۲ کشور عضو اتحادیه اروپا و چهار کشور غیر عضو ایسلند، لیختن‌اشتاین، نروژ و سوئیس می‌شود. بلغارستان، کراواسی، قبرس و رومانی هنوز عضوی از شنگن نیستند اما قوانین ویزای آنها بر اساس قوانین ویزای شنگن بنا شده است.[۱] با در نظر گرفتن اهداف سفر، ویزای عادی شینگن به چهار نوع C, B، A و D تقسیم می‌شود.[۲]

نقشه قوانین ویزا[ویرایش]

     کشورهای عضو شنگن      سایر اعضای اتحادیهٔ اروپا که سیاست‌های ویزای مشابه شنگن دارند      اعضای اتحادیهٔ اروپا که سیاست‌های ویزای مجزا دارند      کشورهایی که فرود به آن‌ها برای ۹۰ روز در هر دوره ۱۸۰ روزه برای اعضای شنگن آزاد است؛ در بعضی شرایط این مدت برای بعضی از کشورهای ضمیمه ۲ بیشتر است. (EC 539/2001 Annex II)      برای ورود به کشورهای شنگن ویزا شینگن لازم است و نیز تعیین وقت و انجام مراحل سفارت(EC 539/2001 Annex I)      برای ترانزیت از کشورهای شنگن ویزا لازم است (EC 810/2009 Annex IV)      بی‌اطلاع از وضعیت ویزا

منابع[ویرایش]

مرکز ویزای شینگن

  1. قوانین ویزای شنگن،
  2. جهان ویزا. «ویزای شنگن». جهان ویزا. ۰۳/۰۹/۲۰۱۶. 

ویزا در ویکی‌پدیا ویزای شینگن