فلاخن
فَلاخَن یا قلابسنگ ابزاری جنگی بود که برای پرتاب چیزهایی مانند سنگ از آن بهره میبردند. فلاخن از رشتهای پشمی یا ابریشمی ساخته میشده است. امروز بیشتر در نزد چوپانان کاربرد دارد.
فلاخن در متنهای پارسی به گونهٔ فلاخان، فلخمان، پلخمان، فلماخن، بلخم، دستاسنگ، دست سنگ، قلباسنگ، فلماسنگ، کلاسنگ و کلماسنگ نیز نوشته شده است. در برخی از شعرهای پارسی نیز به کار رفته است مانند این شعر از جامی:
| نخستین خواند استادان پرفن | که بستند از برایش یک فلاخن |
پیشینه
[ویرایش]
فلاخن یک جنگافزار کهن است که خاستگاهش به درستی آشکار نیست ولی مینماید که در دورهٔ نوسنگی در حوزهٔ مدیترانه بیشتر کاربرد داشته است. اگر استرالیا را مستثنی بگیریم میتوان گفت که فلاخن در همهجای جهان زمانی کاربردی داشته است. البته آشکار نیست که گسترش این ابزار در پیوند با مردمان کهن با یکدیگر بوده است یا اینکه مردمان پراکنده خودشان جداگانه به این اختراع رسیدهاند.
هومر و بسیاری از نویسندگان یونانی به این جنگافزار اشاره کردهاند. در ۴۰۱ (پیش از میلاد) یونانیان در جنگ با اردشیر دوم هخامنشی از سپاه فلاخنانداز او بسیار آسیب دیدند و به ستوه آمدند.
جستارهای وابسته
[ویرایش]منابع
[ویرایش]- محمد بهشتی، فرهنگ فارسی صبا، انتشارات صبا، زمستان ۱۳۶۹
Wikipedia contributors, "Sling (weapon)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sling_(weapon)&oldid=218197553 (accessed June 12, 2008).