قطبیت‌پذیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قطبیت‌پذیری (به انگلیسی: Polarizability)، میزان تغییرات توزیع الکترونی مولکول در واکنش به تغییر برهم‌کنش‌های الکترونی حلال یا واکنش‌گر یونی است.

قطبیت‌پذیری الکترونی[ویرایش]

تمایل نسبی یک تابع توزیع بار الکترونی همانند ابر الکترونی یک اتم یا مولکول برای انحراف از شکل معمول به وسیله یک میدان الکتریکی خارجی که به ایجاد دوقطبی یا یون بیانجامد را قطبیت‌پذیری الکترونی می‌گویند.

قطبیت‌پذیری الکترونی را با نماد α و به عنوان نسبت ممان دوقطبی برانگیخته یک اتم (p) به میدان الکتریکی ایجادکننده آن ممان دوقطبی (E) تعرف می‌شود.

α=P/E

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی