پرش به محتوا

قانون و عدالت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون و عدالت

Prawo i Sprawiedliwość
رئیسیاروسواف کاچینسکی
بنیان‌گذارلخ کاچینسکی
یاروسواف کاچینسکی
بنیان‌گذاری۱۳ ژوئن ۲۰۰۱؛ ۲۴ سال پیش (۲۰۰۱-13}})
ستادul. Nowogrodzka 84/86 02-018 ورشو
شاخه جوانانهمایش جوانان حقوق و عدالت
اعضای ثبت‌نام کرده  (۲۰۱۵)30,000[۱]
مرام سیاسیمحافظه‌کاری ملی[۲][۳]
محافظه کاری اجتماعی[۳]
ملی‌گرایی اقتصادی[۴][۵][۶]
دموکراسی مسیحی[۷][۸]
شکاکیت به اروپا[۹][۱۰]
طیف سیاسیراست[۱۱][۱۲][۱۳][۱۴]
وابستگی اروپاییائتلاف محافظه کاران و اصلاح طلبان در اروپا
وابستگی بین‌المللیNone
گروه پارلمانی اروپاییمحافظه کاران و اصلاح طلبان اروپایی
رنگ رسمی  سرمه‌ای   سرخ[۱۵]
Sejm
۲۱۶ از ۴۶۰
سنا
۵۶ از ۱۰۰
پارلمان اروپا
۱۷ از ۵۱
Regional assemblies
۱۴۲ از ۵۵۵
وبگاه

قانون و عدالت (لهستانی: Prawo i Sprawiedliwość) که معمولاً به PiS مخفف می‌شود. یک حزب راست‌گرای[۱۶][۱۷][۱۸] محافظه‌کار ملی[۲][۳] و دموکراتیک مسیحی[۷][۸] در لهستان است. این حزب بیشترین کرسی را نسبت به دیگر احزاب در مجلس‌های لهستان در اختیار دارد. این حزب عضو گروه محافظه‌کاران و اصلاح‌طلبان اروپایی است. ریاست آن از ۱۸ ژانویه ۲۰۰۳ بر عهده یاروسواف کاچینسکی است.

این حزب در سال ۲۰۰۱ توسط یاروسواف و لخ کاچینسکی به عنوان جانشین مستقیم توافقنامه مرکز پس از انشعاب از اقدام انتخاباتی همبستگی (AWS) تأسیس شد. این حزب در انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری ۲۰۰۵ پیروز شد و پس از آن لخ رئیس‌جمهور لهستان شد. این حزب بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ رهبری ائتلاف پارلمانی با اتحادیه خانواده‌های لهستانی و دفاع از جمهوری لهستان را بر عهده داشت. این حزب در جایگاه دوم قرار گرفت و تا سال ۲۰۱۵ در اپوزیسیون پارلمانی باقی ماند. در انتخابات ۲۰۱۵ دوباره ریاست جمهوری را به دست آورد و بعداً اکثریت کرسی‌ها را در انتخابات پارلمانی به دست آورد. آنها پس از انتخابات ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ نیز این سمت‌ها را حفظ کردند، اما پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۲۳ لهستان اکثریت خود را از دست دادند.

منابع

[ویرایش]
  1. Skomra, Sławomir. "Jak wstąpić do PiS? Coraz więcej chętnych by stać się członkiem partii rządzącej". Kurier Lubelski. Retrieved 30 June 2016.
  2. 1 2 Hloušek, Vít; Kopeček, Lubomír (2010), Origin, Ideology and Transformation of Political Parties: East-Central and Western Europe Compared, Ashgate, p. 196
  3. 1 2 3 Nodsieck, Wolfram, "Poland", Parties and Elections in Europe, retrieved 28 March 2012
  4. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ فوریه ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  5. https://www.politykainsight.pl/_resource/multimedium/20078722
  6. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۷.
  7. 1 2 Dominik Hierlemann, ed. (2005). Lobbying der katholischen Kirche: Das Einflussnetz des Klerus in Polen. Springer-Verlag. p. 131. ISBN 978-3-531-14660-7.
  8. 1 2 "Unentschlossene als Zünglein an der Waage". News ORF. Retrieved 24 May 2015.
  9. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Myant 88 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  10. خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام Szczerbiak 224 وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  11. Szczerbiak, Aleks (2012), Poland Within the European Union: New awkward partner or new heart of Europe?, Routledge, pp. 1, 13
  12. Porter-Szűcs, Brian (2011), Faith and Fatherland: Catholicism, Modernity, and Poland, Oxford University Press, p. 201
  13. Minkenberg, Michael (2007), "Between Tradition and Transition: the Central European Radical Right and the New European Order", Europe for the Europeans: The Foreign and Security Policy of the Populist Radical Right, Ashgate, p. 261
  14. Jennifer Lees-Marshment (2 July 2009). Political Marketing: Principles and Applications. Routledge. pp. 103–. ISBN 978-1-134-08411-1.
  15. Fijołek, Marcin (2012). "Republikańska symbolika w logotypie partii politycznej Prawo i Sprawiedliwość". Ekonomia i Nauki Humanistyczne (19): 19–17. doi:10.7862/rz.2012.einh.23.
  16. Gwiazda, Anna. Democracy in Poland: Representation, Participation, Competition and Accountability Since 1989. Routledge, 2015, p. 63
  17. Poland turns right: A conservative enigma. The Economist, October 31st 2015.
  18. The Polish Threat To Europe بایگانی‌شده در ۱۱ مه ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine. By Sławomir Sierakowski. Social Europe, 20 January 2016.