قانون نظام مهندسی معدن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

قانون نظام مهندسی معدن، قانونی است که به منظور بکارگیری بهترین شیوه‌های علمی و رعایت اصول و قواعد فنی و مهندسی به منظور افزایش بهره وری منابع معدنی[۱]، در بهمن ماه ۱۳۷۹ به تصویب مجلس شورای اسلامی ایران رسید.[۲]


این قانون کلیه حرفه‌های مهندسی معدن (شامل حرفه‌های مهندسی، کارشناسی و کاردانی مرتبط با فعالیتهای معدنی) و فعالیتهای معدنی (شامل کلیه عملیات پی جویی برای یافتن کانسارها و اکتشاف و استخراج معادن و کانه آرایی کانسنگ و فرآوری مواد معدنی و متالورژی استخراجی) را در برمی گیرد. [۱]

به منظور نیل به اهداف این قانون و مشارکت بیشتر مهندسان، در سال ۱۳۸۱ سازمانی به نام سازمان نظام مهندسی معدن، در هر استان تشکیل و براساس شرایط مندرج در قانون، اقدام به عضوگیری از مهندسان و کارشناسان مرتبط با فعالیتهای معدنی می‌نماید.[۳]

اهداف[ویرایش]

بنابر ماده ۲ قانون نظام مهندسی معدن، اهداف و وظایف نظام مهندسی معدن عبارتند از:

  • حفظ و افزایش بهره‌وری منابع معدنی که سرمایه‌های ملی تجدیدناپذیر هستند.
  • تنسیق امور مربوط به مشاغل و حرفه‌های فنی و مهندسی در فعالیتهای معدنی.
  • تأمین موجبات رشد و اعتلای مهندسی معدن در کشور.
  • ترویج اصول فنی و مهندسی معدن در فعالیتهای معدنی.
  • بالا بردن کیفیت خدمات مهندسی و نظارت بر حسن اجرای خدمات.
  • ارتقای دانش فنی صاحبان حرفه‌ها در بخش معدن.
  • وضع مقررات به منظور اطمینان از رعایت اصول ایمنی بهداشت بهره‌دهی مناسب حفظ محیط زیست صرفه اقتصادی و نظارت بر اجرای آن.
  • فراهم ساختن زمینه همکاری میان وزارت صنایع و معادن و تشکلهای مهندسی حرفه‌ای و صنعتی در بخش معدن.
  • ایجاد زمینه‌های مشارکت صاحبان حرفه‌های مهندسی معدن در تهیه و اجرای طرحهای توسعه و عمرانی کشور.
  • ایجاد و تحکیم روابط حرفه‌ای در سطح ملی و بین‌المللی و معرفی نمایندگان برای شرکت در مجامع علمی و فنی.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «تاریخچه، سازمان نظام مهندسی معدن». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۸.
  2. قانون نظام مهندسی معدن، پایگاه اطلاع رسانی معادن ایران و صنایع وابسته
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ قانون نظام مهندسی معدن، پایگاه اطلاع رسانی معادن ایران و صنایع وابسته