پرش به محتوا

باس فایت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از غول آخر)
یک غول آخر از بازی گوآکاملی! (Guacamelee!) که در آن شخصیت‌های بازیکن (دو شخصیت با لباس‌های luchador) باید از موجود غول پیکر (غول/رئیس) در سمت چپ جلوتر باشند در حالی که از موانع و دشمنان دیگر طفره بروند.

در بازی‌های ویدئویی، باس (به انگلیسی: Boss) یا رئیس، به یک شخصیت غیرقابل بازی کامپیوتری و دشمن بسیار قدرتمند گفته می‌شود که به‌عنوان رقیب و هماورد بازیکنان ساخته شده است.[۱] نبرد با شخصیت باس، «باس بَتِل» (نبردِ رئیس) یا «باس فایت» (جنگ با رئیس) نامیده می‌شود. باس‌ها معمولاً بسیار قوی‌تر از سایر دشمنانی هستند که بازیکن تا آن نقطه در بازی با آن‌ها روبه‌رو شده است. باس فایت‌ها معمولاً در نقاط اوج بخش‌های مشخصی از بازی دیده می‌شوند، مانند پایان یک مرحله یا محافظت از یک هدف خاص. «مینی‌باس» رئیسی است ضعیف‌تر یا کم‌اهمیت‌تر از رئیس اصلی در همان ناحیه یا مرحله، ولی معمولاً نیرومندتر از دشمنان معمولی بوده و اغلب همراه با آن‌ها می‌جنگد. سوپرباس (به انگلیسی: Superboss) (که گاهی باس «مخفی»، «پنهان» یا «یورشی» نامیده می‌شود) معمولاً بسیار قوی‌تر از رئیس‌هایی است که به‌عنوان بخشی از داستان اصلی بازی پدیدار می‌شوند و اغلب نبرد با آن اختیاری است. فاینال باس (به انگلیسی: Final boss) یا غول آخر، معمولاً ناقهرمان اصلی داستان بازی است و شکست آن شخصیت معمولاً پایان بازی را به‌همراه دارد. باس راش (به انگلیسی: Boss rush) مرحله‌ای است که در آن بازیکنان به‌طور پیاپی با چند رئیس پیشین نبرد می‌کنند.

برای نمونه، در یک بازی ویدئویی «شوتر دوندگی»، ممکن است همهٔ دشمنان عادی از تفنگ کمری بهره ببرند در حالی که باس از تانک استفاده می‌کند. باس اغلب از سایر دشمنان و شخصیت بازیکن بزرگ‌تر است.[۲] گاهی شکست دادن رئیس‌ها بدون آمادگی کافی یا دانستن روش درست نبرد بسیار دشوار است. معمولاً برای شکست دادن باس‌ها نیاز به استراتژی و دانش ویژه‌ای است، مانند چگونگی حمله به نقاط ضعف یا اجتناب از حملات خاص.

باس‌ها در بسیاری از ژانرهای بازی‌های ویدئویی رایج هستند، به‌ویژه در بازی‌های داستان‌محور معمول‌ترند و شخصیت‌هایی هستند که پیش‌تر در روایت بازی معرفی شده‌اند (معمولاً ضدقهرمانان، اما این نبردها برای معرفی پیچش‌های داستانی نیز به‌کار می‌روند). بازی‌های اکشن-ماجراجویی، بازی‌های مبارزه‌ای، پلتفرمرها، بازی‌های نقش‌آفرینی (RPG) و شوترها به‌شدت با باس فایت‌ها همراه‌اند. این نبردها ممکن است در بازی‌های معمایی، بازی‌های جمع‌آوری کارت، بازی‌های مسابقه‌ای و شبیه‌سازی کم‌تر دیده شوند. نخستین بازی ویدئویی که دارای باس فایت بود، بازی نقش‌آفرینی «dnd» در سال ۱۹۷۵ بود.

این مفهوم به ژانرهای دیگر، مانند بازی‌های ریتمی، که در آن‌ها ممکن است یک «باس سانگ» (به انگلیسی: Boss song) دشوارتر باشد، یا یک حریف با سختی بالا و کنترل‌شده توسط کامپیوتر در بازی‌های ورزشی، گسترش یافته است. در بازی‌های میدان جنگ برخط چندنفره، شکست دادن یک باسِ موجود در نقشه معمولاً نیاز به کار گروهی دو یا چند بازیکن دارد، اما مزایای گوناگونی برای تیم به همراه دارد، مانند تقویت یا قدرت پیشروی در لاین.[۳][۴] برخی از بازی‌ها، مانند کاپ‌هد، Furi و Warning Forever، حول مبارزه‌های پیاپی با باس‌ها متمرکز هستند.[۵][۶]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. Burt, Andy (2008–4). "No More Heroes: The Killer Boss Guide". GamePro. vol. 235. p. 66.
  2. Schroder, Ben (15 November 2006). "The Top 7... Big Bosses". GamesRadar+. Archived from the original on 8 March 2014. Retrieved 6 June 2013.
  3. "Roshan Dota 2 Guide". FirstBlood® (به انگلیسی). 2018-10-17. Archived from the original on 25 September 2019. Retrieved 2019-09-25.
  4. Rendina, Brandon "Garamor" (27 October 2017). "Heroes of the Storm: How to Fully Utilize Boss and Mercenary Camps - Articles - Dignitas". team-dignitas.net. Archived from the original on 23 January 2020. Retrieved 2019-09-25.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:پیوند نامناسب (link)
  5. "Cuphead review – a uniquely beautiful and worthwhile challenge". VentureBeat (به انگلیسی). 2017-10-07. Archived from the original on 28 March 2019. Retrieved 2019-11-25.
  6. "Warning Forever – First Person Scholar". www.firstpersonscholar.com. 17 June 2015. Archived from the original on 6 February 2020. Retrieved 2020-02-06.

پیوند به بیرون

[ویرایش]