عمر بن عبدالعزیز ابی دلف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

عمر بن عبدالعزیز ابی دلف پس از برادرش احمد بن عبدالعزیز به حکومت رسید. در این زمان از سپاهیان او درگیر نبرد با رافع و تصرف ری بودند و این چنین رابطهٔ مابین عمر و برادرش مکر، که به امارت او وارد شده‌بود، تیره شد و خلیفه هم برای عمر هیچ منشوری ارسال نکرد. رافع که از اخبار دلفیان و لشکر و اختلاف مابین آن‌ها آگاهی داشت دوباره به سمت ری هجوم آورد و شهر را به تصرف خود درآورد. عمر نیز چون چاره‌ای نداشت به جانب اصفهان گریخت. خلیفهٔ بغداد چون اوضاع را نامناسب می‌دانست، از جانبی یعقوب و جانبی دیگر علویان طبرستان پس به حدود جبال سفر کرد و مناطق ری، قزوین، زنجان و ابهر را به پسرش علی بن معتضد داد و سپس اصفهان، نهاوند و کرج را نیز به دست عمر بن عبدالعزیز سپرد. عمر بن عبدالعزیز در ۲۸۵ ه‍.ق/۸۹۸ م درگذشت.

منابع[ویرایش]

  • «عمر بن عبدالعزیز ابی دلف».