میمون قداح

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
عبدالله بن میمون قَدّاح
درگذشت۸۷۴ - ۸۷۵ م
ملیتایرانی، اهواز
نام‌های دیگرمیمون قداح، عبدالله بن میمون اهوازی
پیشهراوی حدیث
لقبقداح، مکی، ابن میمون، ابن قداح، مخزومی
آثارمبعث النبی، صفةالجنة والنار
والدینمیمون بن اسود

عبد اللّه بن میمون از افرادی است که در تاریخ درباره او نظرات مختلف و متضادی گفته شده است. منابع اهل سنّت، شیعیان و اسماعیلیان به صورتی متفاوت از او یاد کرده اند که دیدگاه‌های گوناگونی از سوی مسلمان درباره او بیان شود، تا جایی که او را از بزرگان تاریخ نام برده اند که آثار اجتماعی اش در ایجاد حوادث و نهضت‌های فکری و اجتماعی دوران بعد از اسلام با نقش کارل مارکس قرن های اخیر قابل مقایسه بوده است[۱].

دیدگاه ها[ویرایش]

میمون قداح در منابع اسماعیلی[ویرایش]

عبدالله بن میمون قَدّاح چشم‌پزشک، در اهواز خوزستان، از نژادی ایرانی زاده شد، و در ۸۷۴ - ۸۷۵ م درگذشت. او در نقاط مختلف، و سرانجام در سَلَمیّه در نزدیکی حمص آوازه‌ای بلند یافت و آنجا را مرکز دعوت خویش قرار داد. فرقه اسماعیلیه تحت رهبری او به نیروی مادی و معنوی عظیمی دست یافت.

اسماعیلیه فرقهٴ کوچکی از شیعه بود، که با قبول محمد بن اسماعیل به عنوان هفتمین و آخرین امام کامل و اشتیاق فراوان به تأویل از دیگر فرقه‌ها متمایز می‌شود. این فرقه حدود سال ۸۶۴ میلادی [۲۵۰ ه. ق] به وسیلهٴ عبدالله بن میمون قَدّاح نیروی جنبش تازه‌ای یافت.

مذهب آنان آیینی باطنی بود که بر مطابقت میان عالم اصغر و عالم اکبر و به خواص سری عدد هفت و (تا حدود کمی‌) عدد دوازده تأکید زیادی داشت. بر اثر مساعی داعیان پرشوری، این آیین انتشار وسیعی یافت.

والدین[ویرایش]

پدرش میمون‌بن الاسودالقدّاح، در مکه زندگی می کرده و در دورۀ  جعفرصادق وفات یافت. وی از موالی بنی‌مخزوم و از شاگردان محمد باقر  بود و از او چندین جمله نیز روایت کرده است.

منبع[ویرایش]

  • * سارتن، جرج. مقدمه بر تاریخ علم. ترجمهٔ غلامحسین صدری افشار. انتشارات علمی و فرهنگی.
  1. انصاف پور،، غلامرضا (۱۳۵۹). روند نهضتهای ملی و اسلامی در ایران. انتشارات آموزش انقلاب اسلامی. صص. ج ۲ ص ۴۵۰ ٫.