عبدالله بیگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عبدالله بیگ مقلب به مصباح الدیوان (۱۲۷۷ بوکان –۱۳۰۴ تبریز) شاعر، خطاط و نقاش کرد دوره قاجار، منشی کونسولگری فرانسه در تبریز بود. عبدالله بیگ از جانب محمدعلی شاه قاجار لقب مصباح الدیوان به او داده شده است.[۱]

زندگی[ویرایش]

عبدالله بیگ ملقب به مصباح الدیوان مختلص به ادب فرزند احمد بیگ در سال ۱۲۷۷ در روستای به نام ارمنی بلاغی از توابع شهرستان بوکان متولد شد.[۲]

احمد بیگ برای عبدالله و علی بیگ شخصی را استخدام می‌کند که به آن‌ها در منزل درس بیاموزد. معلم آن بهار شیروانی از شاعران مشهور قرن ۱۳ هجری بوده است. در سال ۱۲۷۵ قمری مصباح الدیون به تهران رفته و چندی بعد به خراسان سفره کرده و با صبوری ملک الشعرا پدر استاد محمدتقی بهار ملاقات نموده است. بعدها در تبریز به عنوان منشی کونسولگری فرانسه استخدام می‌شود. مصباح الدیوان مختلص به ادب در سال ۱۳۰۴ ه. قمری در سن ۵۲ سالگی در روستای باغچه بوکان درگذشت.

دیوان اشعار ادب در اثنای جنگ جهانی اول بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۸ میلادی هنگام ورود قشون روس‌ها به مهاباد و بوکان از بین رفته است. سال‌ها بعد از گوشه و کنار قسمتی از آثار او جمع‌آوری و یافته می‌شود که شخصی به‌نام مشیر بشیر در سال ۱۹۳۸ میلادی آن‌ها را در بغداد به‌چاپ رسانده‌است.[۳]

منابع[ویرایش]