عادگان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

روستای عادگان سکونت گاه چند قوم معروف از تیره بختیاری هاست که ازجمله مهم ترین انها میتوان به طایفه جمشیدی و ................. کیان ارثی اشاره نمود .

عادگان (فریدن)
اطلاعات کلی
کشور  ایران
استان اصفهان
شهرستان فریدن
بخش بخش مرکزی
دهستان زاینده‌رود شمالی
مردم
جمعیت ۵۸۴ نفر (سرشماری ۹۵)
کد آماری ۱۷۶۶۳۴

عادگان (فریدن)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فریدن در استان اصفهان ایران است.

روستای عادگان ،روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فریدن میباشد .

و در همسایگی با سایر اقوام ساکن در فریدن از جمله : ترک ها - ارامنه - گرجی ها - لرها زندگی میکنند .

این دیدگاه که مردم روستای عادگان دارای فرهنگ لر هستند از اساس غلط است و این مردمان دارای ریشه ایی بختیاری هستند که دلیل آن نیز :

تفاوت گویش - تفاوت آداب و رسوم - تفاوت پوشش و ... میباشد البته نزدیکی برخی موارد با قوم لر این اشتباه را به ذهن متبادر میکند که این مردمان لر هستند در صورتیکه اصالتا بختیاری بوده و تنها شباهت هایی با لر ها در برخی آداب و رسوم دارند .

قوم لر به 2 دسته تقسیم می شود : لر بزرگ = ایل بختیاری و لر کوچک = لر لرستان .

تاریخچه نژادی ایل بختیاری به دربار ساسانی باز می گردد . و هنگامی که اعراب به ایران حمله کردند آنان به کوه های کنونی استان چهار محال و بختیاری گرویدند و برای مدت ها ی بسیار زیاد با اعراب جنگ چریکی ( نا منظم ) پرداختند . که یکی از دلایل نام گذاری آنان به بختیاری همین بود. آنان اعراب را به دل کوه می کشاندند و با حملات برق آسایی آنان را می کشتند . اعراب که با کوه و جنگل آشنایی نداشتند و با دیدن اقوامی که با اسب های تند رو در خطر ناک ترین و وحشتناک ترین راه ها گذر می کردند شگفت زده شده و آنان را بختیاری نامیدند .(بختیاری یعنی دارای شانس و اقبال).

زبان مردمان این ایل پارسی دری (‌ دربار ساسانی) است . که تنها زبان اصیل باقی مانده قبل از قاطی شدن با اعراب است که هرگز از بین نخواهد رفت چرا که اکنون بیش از 4 میلیون نفر در سراسر دنیا به این زبان ( البته گویش پارسی ) سخن میگوید . در فراگیری این زبان هیچ گونه نوشته ای وجود ندارد و از سینه به سینه به فرزندان منتقل می شده است . ولی اکنون افرادی هستند که کتابهایی را برای نگه داشتن این گویش اصیل چاپ کرده اند. پارسی دری برادی هم دارد که آن پارسی پهلوی است که این گویش با گویش پارتی ها ( خراسانی های قدیم و زبان اشکانیان) قاطی شده است که فرقی نمی کند و تنها تفاوت آنان به تلفظ واژه ها برمیگرد و نه چیز دیگر . پارسی در در ادای واژه هایی جمع فتحه بالای واژه ها را به گ تبدیل می کند مانند دُر ( دختر) = درگل ( دختر ها ) زن = زنگل ( زن ها ) و ... در ادای حروف تفاون وجود دارد مانند ق = خ و در این گویش حرف ق جایی ندارد و در بیشتر مواقع در واژه های موجود در این گویش به خ تبدیل می شود.

لباس مردان بختیاری 3 قسمت است کلاه چوغا یا چوخا ( لباس بالا تنه)‌ و شلوار دبیت . چوغا یا چوخا دارای نقش و نگار هایی است سیاه و سپید که از روی پاسارگاد، قبر کورش بزرگ ساخته شده است و بیان گر پیروزی سپنتا مینو بر انگره مینو (‌آیین زرتشت سپنتا مینو = فرشته نیک و انگره مینو = اهریمن) است به طوری که خطهای سپید سپنتا مینو ، از پایین به بالا می آیند و خظ های سیاه که بیانگر انگره مینو است از بالا به پایین می آیند و بیان گر پیروزی نیکی بر شومی است.

شلوار دبیت که دمپاچه های بسیار گشادی دارد و زیبایی ویژه ای را به مرد بختیاری می بخشد نشاندهنده مرد بختیاری است که با تفنگ بسیار زیبا تر نیز میشود. مردان این ایل کلاهی به رنگ سیاه و یا سپید بر سر می گذارند

پوشاک بانوان بسیار شبیه به پوشاک زنان شمال کشور است البته با اندکی تفاوت در رنگ و تزئینی ها . که در ایل بختیاری زنان سنگ ها ، سکه ها و طلا های گران قیمت را به آن می چسبانند و آن را به دور سر میبندند . این مزین که لچک نام دارد بیانگر دختر بختیاری بودن است. روسری این زنان که مینا نام دارد به آیین زرتشتی باز میگردد . چرا که روسری از قبل از اسلام نیز وجود داشت . دامن زنان این ایل هم مانند شلوار مردان دمپاچه گشاد است و دارای رنگ های متنوعی میباشد که به آن دامن قری میگویند

رسومات ایل بزرگ بختیاری مانند بسیاری از ایرانیان است و حنا بندان و عقد و ... در عروسی به چشم می خورد بعد از عروسی هم آیینی وجود دارد که به آن تازیدن می گویند ، جوانانی از این ایل با سوار شدن بر اسب در دره ها و دشت ها ضمن مسابقه ، تیر اندازی نیز می کنند . در ایل بختیاری شکار و شکارچی جای گاه خاصی دارد/چهارشنبه سوری و 13 بدر را جشن می گیردند و هرگز رسومات را فراموش نمیکنند.



جمعیت[ویرایش]

این روستا در دهستان زاینده‌رود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۸ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.

منابع[ویرایش]