صخره‌های لیانکورت

مختصات: ۳۷°۱۴′۳۰″ شمالی ۱۳۱°۵۲′۰۰″ شرقی / ۳۷٫۲۴۱۶۷°شمالی ۱۳۱٫۸۶۶۶۷°شرقی / 37.24167; 131.86667
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
صخره‌های لیانکورت
جزیره مورد مناقشهs
Other names: دوکه، تاکه شیما، توک ایسلتس
Location-of-Liancourt-rocks-en.png
این صخره‌ها در دریای شرق بین دو کشور کره جنوبی و ژاپن واقع شده‌است.
جغرافیا
Location of صخره‌های لیانکورت
موقعیتدریای ژاپن (دریای شرق)
مختصات۳۷°۱۴′۳۰″ شمالی ۱۳۱°۵۲′۰″ شرقی / ۳۷٫۲۴۱۶۷°شمالی ۱۳۱٫۸۶۶۶۷°شرقی / 37.24167; 131.86667
کل جزیره‌ها90 (37 permanent land)
جزیره‌های بزرگجزیره شرقی، جزیره غربی
مساحت۱۸٫۷۴۵ هکتار (۴۶٫۳۲ جریب فرنگی)
جزیره شرقی: ۷٫۳۳ هکتار (۱۸٫۱ جریب فرنگی)
جزیره غربی: ۸٫۸۶۴ هکتار (۲۱٫۹۰ جریب فرنگی)
بلندترین نقطه
  • Daehanbong (در جزیره غربی)[۱]
  • ۱۶۹ متر (۵۵۴ فوت)
مورد حاکمیت
South Korea
CountyUlleung County, جئونسانگبوک-دو
مورد ادعای
South Korea
CountyUlleung County, جئونسانگبوک-دو
Japan
TownOkinoshima, استان شیمانه

صخره‌های لیانکورت یا تاکه‌شیما به معنای جزیره خیزران (به ژاپنی: 竹島) یا به زبان کره‌ای توکتو یا دوکتو (독도) یک گروه جزیره خرد و کوچک در دریای ژاپن است. بر سر حاکمیت این جزیره بین دو کشور ژاپن و کره جنوبی مناقشه وجود دارد. ژاپن این صخره‌ها را به عنوان بخشی از استان شیمانه در ژاپن تقسیم‌بندی کرده‌است.

سنگ‌های صخره‌های لیانکورت (به فارسی:صخره‌های لیانکورد) گروهی از جزایر کوچک دردریای ژاپن است. کره جنوبی این جزایر را به عنوان (Dokdo-ri , Ulleung-eup , Ulleung County)، استان «گیونگسانگ شمالی» [North Gyeongsang] طبقه‌بندی می‌کند و آنها را Dodo می‌نامد. ژاپن جزایر را به عنوان بخشی از اوکینوشیما طبقه‌بندی می‌کند و آنها را [تاکشیما] (جزایر بامبو) می‌نامد.

نام فرانسوی-انگلیسی "Liancourt Rocks" از لایانکورت (Le Liancourt) گرفته شده‌است، نام کشتی نهنگ نهنگ فرانسوی است که در سال ۱۸۴۹ نزدیک به خراب شدن در صخره‌ها شد.

سنگهای Liancourt شامل دو جزیره اصلی و ۳۵ سنگ کوچکتر است. مساحت کل جزایر ۰٫۱۸۷۵۵۴ کیلومتر مربع (۴۶٫۳۴۶ هکتار) است که بیشترین ارتفاع آن ۱۶۸٫۵ متر (۵۵۳ فوت) در مکانی بی‌نام در جزیره غربی است. سنگ‌های لیانکورت در مناطق ماهیگیری غنی قرار دارند که ممکن است حاوی ذخایر زیادی از گاز طبیعی باشند. تاریخچه:در اکتبر سال ۱۹۰۰، امپراتوری هان بزرگ رسماً فرمان شاهنشاهی شماره ۴۱ را اعلام کرد که می‌گوید: دوکدو تحت مدیریت رئیس شهرستان جزیره اولونگ است. حتی دولتهای گذشته ژاپن نیز بر اساس سوابق رسمی، مانند ممنوعیت عبور از دریا به جزیره Ulleung، صادر شده توسط توگوگاوا در سال ۱۶۹۶، Joseaonguk Gyojei Simal Naetamseo (1870، گزارش تحقیقاتی در مورد تعامل با Joseon) توسط دولت میجی در اواخر قرن نوزدهم و دستور داژوکان (۱۸۷۷). به ویژه، داژوکان یا شورای عالی ژاپن در اوایل دوره میجی، دستور داد «به خاطر داشته باشید که جزیره اولونگ و جزیره دیگر، یعنی دوکدو، هیچ ارتباطی با ژاپن ندارند» بر اساس ممنوعیت عبور از دریا به جزیره اولونگ.

بحت بر سر مالکیت: در حالی که دولت میجی (در سال ۱۹۰۴ (تعلق منطقه (دوکدو) به کره) متعلق به کره بود) را تأیید کرد، در میانه جنگ بین روسیه و ژاپن، ژاپن به‌طور قابل ملاحظه ای در تصرف دوکدو مردد بود. در آن زمان، منشی اینو از وزارت امور داخلی با دادخواست برای ادغام داکدو مخالف بود. در آن زمان ژاپن بر این عقیده بود که اگر دوکدو را تصاحب نکرد، کشورهای خارجی مشکوک می‌شوند که قصد الحاق چوسون را دارند و ژاپنی‌ها را ضعیف می‌دانند. با این حال، یامازا آنژیرو، که نسخه اصلی اعلامیه جنگ علیه روسیه را تهیه کرد و در زمان جنگ روس و ژاپن رئیس دفتر امور سیاسی در وزارت امور خارجه بود، فعالانه پیشنهاد ارتقا territorial ادغام ارضی را داد از Dokdo. وی (یامازا آنژیرو) معتقد بود که منطقه دوکدو گزینه خوبی برای نصب تأسیسات جنگی است و آنها می‌توانند از این منطقه برای گمراه کردن دشمن استفاده کنند. در پایان جنگ جهانی دوم، دوکدو مطابق با اقدامات نیروهای متفقین پس از جنگ و با اعلامیهقاهره(۱۹۴۳)، که به صراحت می‌گفت ژاپن باید از همه مناطقی که به خشونت ژاپنی اشغال شده‌اند، اخراج شود، به کره بازگشت. طمع. طبق دستورالعمل فرمانده عالی نیروهای متفقین (SCAPIN) به شماره ۶۷۷، دوکدو از حیطه حکمرانی و اداری ژاپن خارج شد؛ و پیمانسانفرانسیسکو بین ژاپن و کشورهای متفقین (۱۹۵۱) مجدداً محتوای اسناد قبلی را تأیید کرد

یک تصویر پانوروما از جزایر،
طرف چپ جزیرهٔ شرقی
طرف راست جزیرهٔ غربی قرار دارد.

پانویس

  1. "동도는 '우산봉' 서도는 '대한봉'… 독도 봉우리 공식이름 생겼다", The Dong-a Ilbo, 29 October 2012

منابع

پیوند به بیرون