سیگنال وآو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سیگنال وآو! یک سیگنال موج کوتاه است که توسط دکتر «جری آر. اِهمَن» در ۱۵ اوت ۱۹۷۷، زمانی که در حال کار بر روی پروژه جستجوی هوش فرازمینی (به انگلیسی: SETI) در رصدخانه رادیویی دانشگاه اوهایو (معروف به «گوش بزرگ» (به انگلیسی: Big Ear)) در دانشگاه ایالتی اوهایو بود، کشف شد. طول کامل دریافت این سیگنال ۷۲ ثانیه بود و دیگر هیچگاه تکرار نشد.[۱] این سیگنال توانست توجه زیادی را در رسانه‌ها بر روی خود جلب کند.

در ۵۰ سال گذشته، پیرامون ۱۰۰ برنامه جستجو برای هوش فرازمینی اجرا شده و همگی بی‌نتیجه بوده‌اند. با این وجود، دریافت سیگنال واو! باعث امید دانشمندان در ادامه تلاش‌ها برای یافتن هوش شد.

در ژوئن ۲۰۱۷ ثابت شد که منبع این سیگنال، عبور دو دنباله‌دار از نزدیکی زمین بوده است.[۱][۲][۳]

Wow signal.jpg

نام‌گذاری[ویرایش]

دکتر اهمن در حالی که از این ترتیب موجود در سیگنال‌ها متعجب شده بود بر روی فایل پرینت شده کامپیوتری، دور سیگنال‌ها را خط کشیده و در کنار آن تعجب خود را با نوشتن واژه «وآو» نشان داد. این توضیح کوتاه از این پس به عنوان نام این سیگنال انتخاب شد.

اهمن پس از این رخداد گفت:

"... شگفت‌انگیزترین چیزی بود که تاکنون دیده بودم ... اول فکر کردم که این سیگنال مربوط به منابع زمینی است که از یک جسم سرگردان فضایی بازتاب شده است؛ اما زمانی که مطالعاتم را افزایش دادم، امکان وقوع چنین اتفاقی رد شد."

جزئیات[ویرایش]

بسامد[ویرایش]

این سیگنال به صورت یک کد الفبایی 6EQUJ5 دایره‌ای نشان داده شد. این کد، شدت تغییرات این سیگنال را نشان می‌دهد. بسامد این کد برابر با ۱۴۲۰ مگاهرتز با دو ارزش متفاوت ۱۴۲۰٫۳۵۶ و ۱۴۲۰٫۴۵۵۶ مگاهرتز به دست آمد. بسامد ۱۴۲۰ مگاهرتز برای پژوهش‌گران هوش فرازمینی بسیار مهم بود. زیرا بسامد خط هیدروژن به عنوان فراوان ترین عنصر در جهان در حدود هزار و ۴۲۰ مگاهرتز است. بنابراین، ممکن است فرازمینی‌ها از این بسامد برای ارسال یک سیگنال پر قدرت استفاده کرده باشند.

منبع[ویرایش]

منبع این سیگنال، جایی فراتر از مدار ماه بود و بر خلاف دیگر اجرام آسمانی که سیگنال‌های نسبتاً پهنی ارسال می‌کنند؛ بسیار باریک بود. آنها منبع سیگنال را جایی در صورت فلکی کمان می‌پنداشتند. اما با دقت بیشتر به آن صورت فلکی، هیچ ستاره یا سیاره‌ای پیدا نکردند. نکته اینجاست که فقط یکی از دو گیرنده تلسکوپ، این سیگنال را دریافت کردند. وقتی گیرنده دیگر، سه دقیقه بعد همان قسمت از آسمان را پوشش داد، سیگنالی دریافت نکرد. از این مسئله می‌توان نتیجه گرفت که یا دستگاه اشتباه کرده است و چیزی که وجود نداشته را دریافت کرده (که این احتمال، بسیار کم است) و یا اینکه منبع سیگنال از بین رفته و یا این که تغییر مکان داده است.

دانشمندان به مدت یک ماه، ۲۴ ساعته آن قسمت از آسمان را زیر نظر گرفتند تا شاید بار دیگر چنین سیگنالی را دریافت کنند. اما در طول این سی روز هیچ سیگنالی دریافت نکردند. با این حال به امید دریافت دوباره‌ی سیگنال، تلسکوپ رادیویی Big Ear به جستجو ادامه می‌دهند.

احتمالات ممکن[ویرایش]

نزدیکترین ستاره به محل مشاهده سیگنال، ۲۲۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. اگر از چنین فاصله‌ای قرار باشد با بزرگترین رادیو تلسکوپ جهان یعنی رصدخانه آرسیبو سیگنالی مشابه فرستاده شود تا با مشخصات مربوطه دریافت شود، این فرستنده به توانی پیرامون ۲/۲ گیگاوات نیاز دارد. احتمال دیگری که برای توضیح این پدیده پیشنهاد می‌شود، همگرایی گرانشی پرتوهای رادیویی از یک منبع ضعیف، در هنگام گذر از کنار یک ستاره است. بیش از ۱۰۰ رصد پیاپی، پس از مشاهده سیگنال، دریافتن نمونه مشابه آن در همان منطقه ناموفق بوده‌اند. البته این شگفت‌انگیز نیست. چرا که رادیو تلسکوپ گوش بزرگ، در یک لحظه، تنها یک میلیونیم آسمان را پوشش می‌دهد و اگر فرض شود که آنتن فرستنده سیگنال، در یک لحظه، یک میلیونیوم آسمان را پوشش می‌داده، آنگاه احتمال هم خط شدن دو رادیو تلسکوپ ۱ در تریلیون خواهد شد!. با این حساب ممکن است هزاران سیگنال متناوب و مشابه روزانه به زمین برسند.

رفع ابهام[ویرایش]

در ژوئن ۲۰۱۷ دانشمندی از کالج سن پترزبورگ ایالت فلوریدا نشان داد که منبع این سیگنال، یک ابر هیدروژنی (ابر میان‌ستاره‌ای) بوده که بر اثر عبور دو دنباله‌دار 266P/Christensen و 335P/Gibbs از نزدیکی زمین در ۱۵ اوت ۱۹۷۷ پدید آمده است.[۱][۲][۳] در آن زمان کسی حتی از وجود این دو دنباله‌دار آگاه نبود.[۱]

برای اثبات این موضوع، در هنگام عبور دوباره این دو دنباله‌دار از نزدیکی زمین، او رصدخانه‌های رادیویی را به سوی آنها نشانه رفت و نتایجی کاملا یکسان دریافت کرد.[۱][۲][۳]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ Jeff Parsons. “40-year-old alien mystery may have finally been solved as astronomer reveals source of the 'Wow!' signal”. MSN.com. 6 June 2017. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ Paris, Antonio (1 January 2016). "Hydrogen Clouds from Comets 266/P Christensen and P/2008 Y2 (Gibbs) are Candidates for the Source of the 1977 “WOW” Signal". Journal of the Washington Academy of Sciences. Retrieved 13 June 2017. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ Paris, Antonio (1 April 2017). "Hydrogen Line Observations of Cometary Spectra at 1420 MHZ". Journal of the Washington Academy of Sciences 103 (2). Retrieved 13 June 2017. 

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Wow! signal»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد.