سیم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سیم‌های برق

برای انتقال جریان الکتریکی از مکانی به دیگرمکان از سیم و بافه استفاده می‌شود. عامل انتقال جریان الکتریکی در سیم‌ها فلزّ رسانای جریان می‌باشد.

واژه‌ی «سیم»، علاوه بر موردهای برقی، برای سیم گیتار، تار و غیره در سازهای زهی، بهمراه واژه‌ی «تار» نیز کاربرد دارد.

ولتاژ نامی سیم[ویرایش]

«ولتاژ نامی سیم»، به ولتاژی گفته می‌شود که سیم، برای آن ولتاژ طرّاحی شده است و بر پایه‌ی آن، آزمون‌های الکتریکی را می‌انجامند. این ولتاژ را بصورت U۰/U بیان می‌کنند که در آن U۰، مقدار مؤثّر ولتاژ میان هررشته و زمین است و U، مقدار مؤثّر ولتاژ میان دو فاز.[۱]

اهمّیّت گزینش سیم و بافه‌ی مرغوب با سطح مقطع مناسب[ویرایش]

طبق آمار گزارش‌شده از مرکز آمار، حدود پنجاه درصد حریق‌ها ناشی از استفاده‌ی نامطلوب از برق می‌باشد و حدود ده درصد از آنها مربوط به عدم تناسب مقطع سیم و بافه‌ی مصرفی و نااستاندارد در ساختمان‌ها می‌باشد. گزینش سیم و بافه‌ی ملزوم ساختمان‌ها معمولاً بصورت سنّتی است و با توجّه به نوع مصرف، بطور صحیح و علمی گزینش نمیشوند؛ مثلاً برای همگی مصرف‌های روشنایی ساختمان از سیم ۱,۵ و در پریزها از سیم ۲,۵ استفاده میگردد. میتوان سطح مقطع مناسبتری برای مصرف‌های خانگی برگزید که قیمت تمام‌شده‌ی آن کمتر و در مقابل با تهیه‌ی سیم و بافه‌ی مرغوب، مانع از بروز آتش‌سوزی شود. بعنوان مثال، اگر برای روشنایی پذیرایی، از یک لوستر ده شاخه استفاده کنیم که هرشاخه‌ی آن لامپْ صد وات داشته باشد، جریانی حدود پنج آمپر از سیم خواهد گذشت. بنابراین، طبق جدول شماره‌ی ۱ (و با لحاظ کردن ضریب اطمینان بدلیل نزدیکی دو عدد ۴٬۵۴ و ۵) می‌توان سیم متناسب و مقرون بصرفه‌ی ۰٬۷۵×۱ که در مقایسه با مقطع ۱,۵ درحدود پنجاه درصد ارزان‌تر است برگزید. مثال دیگر، در مورد روشنایی سرویس بهداشتی و حمّام می‌باشد که حدّاکثر دو لامپ برای روشنایی در این مکان‌ها مورد استفاده قرار میگیرد و بیشینه‌ی جریان گذری ۰٬۹ آمپر می‌باشد در این صورت سيم ۰٬۵×۱ مناسب مي‌باشد. همچنین، روشنایی راه‌پلّه‌ی اتاقخواب و نمای ساختمان که در حال حاضر در بیشتر ساختمان‌ها در موردهای مذکور از سیم ۱۰۵ برای روشنایی استفاده می‌کنند!

مأخذها[ویرایش]

  • مشخّصات امور فنّی عمومی و اجرایی تأسیسات برقی کارهای ساختمانی. ج. تأسیسات برقی فشار ضعیف و فشار متوسّط. سازمان مدیریّت و برنامه‌ریزی کشور، ۱۳۸۲. شابک ‎۹۶۴-۴۲۵-۴۵۸-۹.