سکوی نفت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سکوی نیمه شناور پی-1 برزیل.

سکوی نفت (به انگلیسی: Oil platform) یک سازه‌ عظیم همراه با امکانات حفر چاه نفت، استخراج نفت و فرآوری آن است. سکوی‌های نفت معمولاً محلی برای ذخیره سازی موقت نفت تا زمان انتقال آن به ساحل و پالایش آن در پالایشگاه هستند. سکوهای نفت می‌توانند به صورت ثابت در بستر دریا یا به صورت یک جزیره مصنوعی و یا این که به صورت شناور در آب باشند.

انواع[ویرایش]

سکوی ثابت[ویرایش]

سکوی ثابت[واژه‌نامه ۱] از پایه‌های بتونی یا فولادی و یا هر دو ساخته می شود و مستقیماً بر روی بستر دریا نصب می‌شود.

سکوی نیمه شناور[ویرایش]

سکوی نیمه شناور[واژه‌نامه ۲] از پایه ها و بدنه مناسب طراحی می‌شود تا بر روی سطح آب شناور باقی بمانند.

سکوی پایه کششی[ویرایش]

سازه دریای ویژه‌ای با سیستم لنگر عمودی می‌باشد که برای استخراج نفت و گاز در نواحی فراساحلی به کار می‌رود. این نوع سکو برای عمق‌های ۳۰۰ تا ۱۵۰۰ متر مناسب می‌باشد.

شناور اف‌پی‌اس‌او[ویرایش]

شناور با کاربری‌های تولید، ذخیره و تخلیه هیدروکربن خام، که در تولید نفت و گاز طبیعی در مناطقی بدون زیر ساختهای کافی (چون غرب آفریقا) یا حوزه‌های نفتی کوچک(در دریای شمال) کاربرد بسیار دارد.

شناور حفاری[ویرایش]

شناور یا کشتی تجاری است، که با هدف حفاری اکتشافی چاه‌های نفت و گاز در آب‌های عمیق، طراحی شده است.

دکل جک آپ[ویرایش]

گونه‌ای از سکوهای حفاری قابل حمل است. این نوع از سکوها شامل یک بدنه شناور می‌باشند که تجهیزات و دکل حفاری بر روی آن نصب می شودو پایه‌های عظیمی که کل وزن بدنه، تجهیزات و دکل حفاری را تحمل می‌کنند.

واژه نامه[ویرایش]

  1. Fixed platforms
  2. Semi-submersible platform

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Oil platform»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۷ سپتامبر ۲۰۱۱).