سپنتا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سپنتا (Spentä / Sepantä) چهارمین صفتِ مهم در مزدیسنا است.

واژه شناسی[ویرایش]

سپنتا به معنیِ افزایندگی و نیز مقدس می‌باشد[۱] و در برابرِ اَنگِرِه به معنای کاهندگی (تبه کاری) می‌باشد. انگره که برابرِ اشتباهِ آن، اهریمن تعریف شده بنا به اشتباه در مقابلِ اهورامزدا گذاشته شده است.

سپنتا در مزدیسنا چهارمین صفت ایزدی ای است که هر انسان باید آن را به دست آورد. سپنتا عشق و محبت است که به آن سپنتا آرمیتی نیز می‌گویند این صفت را پارسایی و فروتنیِ پاک نیز معنا کرده‌اند.

بر اساسِ این صفت، انسان باید نسبت به همه عالم عشق بورزد چرا که عشق، کلیدِ یافتنِ سعادتِ جاودانیست. به بیان دیگر عشق و فروتنی به همنوع و اهورا مزدا عاملِ مؤثر در رستگاریِ انسان است.

منابع[ویرایش]

  1. فرهنگ دهخدا :گات‌ها