سمعک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک سمعک

سَمعَک، وسیله‌ای است برای کمک به افرادی که از قدرت شنوایی کامل برخوردار نیستند. سمعک در قدیم یک مخروط قیف‌مانند تقویت‌کننده بود.[۱]

سمعک وسیله‌ای برای تقویت صداها برای افراد دچار کم شنوایی (از حدود ملایم تا عمیق)می باشد. سمعک برای افراد دارای شنوایی طبیعی و یا ناشنوایان مناسب نیست. سمعک از سه قسمت اصلی زیر تشکیل شده‌است: میکروفون، مدار پردازنده و بلندگو (رسیور). البته اجزای دیگری همچون ولوم صدا، کلید برنامه، هوک و... نیز در سمعک‌هایی موجود می‌باشد که جزو ابزار جانبی سمعک به شمار می‌رود. سمعک‌ها را می‌توان از جندین لحاظ طبیق بندی کرد که مهمترین آنها شکل ظاهری و نوع پردازش سمعک می‌باشد.

قطعات سمعک[ویرایش]

سمعک دارای سه قطعهٔ مهم است: میکروفون، مدار پردازنده و بلندگو (رسیور).

  • میکروفون: کار میکروفون سمعک دریافت امواج صوتی و تبدیل آنها به سیگنال‌های الکتریکی است.
  • مدار پردازنده: در مدار پردازنده سمعک تمامی سیگنال‌های الکتریکی دریافت شده از سوی میکروفون پردازش و سپس تقویت می شوند.
  • بلندگو (رسیور): بعد از پردازش و تقویت سیگنال‌های الکتریکی، این سیگنال‌ها به وسیلهٔ بلندگوی سمعک دوباره به امواج صوتی تبدیل و به گوش استفاده کننده ارایه می گردد.

نگارخانه[ویرایش]

Http://www.samakbahar.ir

منابع[ویرایش]

  1. Wikipedia contributors, «Hearing aid,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed February ۱, ۲۰۰۸).