رصدخانه موج گرانشی با تداخل‌سنج لیزری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رصدخانه موج گرانشی تداخل لیزری
LLO Control Room.jpg
اتاق کنترل رصدخانهٔ سایت هنفورد
نام‌های دیگر LIGO Edit this on Wikidata
موقعیت سایت هنفورد, لیوینگستن، لوئیزیانا، ایالات متحده آمریکا ویرایش در ویکی‌داده
مختصات جغرافیایی ۴۶°۲۷′۱۸٫۵۲″ شمالی ۱۱۹°۲۴′۲۷٫۵۶″ غربی / ۴۶٫۴۵۵۱۴۴۴°شمالی ۱۱۹٫۴۰۷۶۵۵۶°غربی / 46.4551444; -119.4076556 (LIGO Hanford Observatory)
۳۰°۳۳′۴۶٫۴۲″ شمالی ۹۰°۴۶′۲۷٫۲۷″ غربی / ۳۰٫۵۶۲۸۹۴۴°شمالی ۹۰٫۷۷۴۲۴۱۷°غربی / 30.5628944; -90.7742417 (LIGO Livingston Observatory)
سازمان LIGO Scientific Collaboration Edit this on Wikidata
طول موج 43–10000 km
(30–7000 Hz)
ساخت ۱۹۹۴–۲۰۰۲ (۱۹۹۴–۲۰۰۲) ویرایش در ویکی‌داده
نخستین پرتو 23 August 2002 Edit this on Wikidata
نوع تلسکوپ آشکارساز موج گرانشی Edit this on Wikidata
طول ۴٬۰۰۰ متر (۱۳٬۱۲۳ فوت ۴ اینچ) ویرایش در ویکی‌داده
وبگاه www.ligo.org ویرایش در ویکی‌داده
رصدخانه موج گرانشی با تداخل‌سنج لیزری در ایالات متحده آمریکا قرار گرفته‌است
رصدخانه موج گرانشی با تداخل‌سنج لیزری
موقعیت رصدخانه موج گرانشی تداخل لیزری

رصدخانه موج گرانشی با تداخل‌سنج لیزری (به انگلیسی: Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory) که به اختصار لایگو (به انگلیسی: LIGO) نیز نامیده می‌شود، یک آزمایش بزرگ فیزیکی با هدف آشکارسازی مستقیم امواج گرانشی است. در سال ۱۹۹۲ مشترکاً توسط کیپ تورن و رونالد درور از مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کَلتِک) و رینر وایس از مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) بنا شد. لیگو پروژه مشترکی بین دانشمندان MIT، کَلتِک و بسیاری دانشگاه‌ها و دانشکده‌های دیگر است. پشتیبان مالی آن بنیاد ملی علوم است که با هزینه ۳۶۵ میلیون دلار (سال ۲۰۰۲)، بزرگترین پروژه این سازمان است.[۱][۲]

طرز کار[ویرایش]

آزمایشی که در این رصدخانه انجام می‌شود تقریباً مشابه آزمایش مایکلسون-مورلی است. این پروژه، از دو آشکارساز استفاده می‌کند. یکی از آنها در ایالت واشنگتون و دیگری در لوئیزیانا قرار گرفته؛ برای حس کردن انحراف فضا زمانی که یک موج گرانشی از زمین می‌گذرد.
هر آشکارساز به شکل یک L خیلی بزرگ است، با دو بازو به طول ۴ کیلومتر.نور لیزر درون هر بازو به طور مرتب بازتاب می‌شود. یک ساعت اتمی بسیار دقیق، مدت زمانی که طول می‌کشد نور به انتهای بازو برود و برگردد را اندازه می‌گیرد. در حالت عادی، هر دو بازو به یک طول هستند، و بنابراین نور یک زمان مشخص طول می‌کشد که از آنها عبور کند. به همین دلیل، زمانی که دو پرتو از بازوها بازتاب می‌شوند، یک شکل یکسان دارند و می‌توان آنها را روی هم انداخت تا هم دیگر را خنثی کنند (تداخل ویرانگر). اگر یک موج گرانشی از میان آن عبور کند، هر چند طول بازوها تغییر می‌کند، اما این موج در یک جهت است و بنابراین، بازوها دیگر طول برابر ندارند.
(با توجه به اینکه طبق نظریه نسبیت، سرعت نور برای هر مرجعی ثابت است) پس نور زمان متفاوتی طول می‌کشد تا از هر بازو عبور کند و دیگر هم دیگر را کامل از بین نمی‌برند. سپس با تحلیل موج به دست آمده از ترکیب این دو موج، اطلاعات موج گرانشی را به دست می‌آورند.از روی تداخل، پژوهشگران می‌توانند طول نسبی دو بازو را در حدود ۱/۱۰۰۰۰۰ قطر پروتون حساب کنند. البته به دلیل دقت بالا، مشکلات فراوانی وجود دارد و پژوهشگران باید لرزش‌هایی مثل زمین‌لرزه، ترافیک و … را در نظر بگیرند. [۳]

منابع[ویرایش]

  1. Larger physics projects in the United States, such as Fermilab, have traditionally been funded by the Department of Energy.
  2. LIGO Fact Sheet at NSF
  3. امواج گرانشی، از پیش‌بینی تا واقعیت

پیوند به بیرون[ویرایش]