رافضی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

رافضی اصطلاحی‌ست که برخی از مسلمانان در اشاره به شیعیان از آن استفاده می‌کنند.

این واژه از ریشه «رفض» به معنای رد کردن آمده و نخست بار زیدیان همه شیعیان غیر از خود را رافضی گفتند، زیرا امامت زید بن علی را رفض می‌کردند. (شاید) از اینجا این نام برای شیعه به وجود آمد. شیعه آن را نمی‌پسندد، چرا که به‌تدریج از معنای اصلی‌اش منحرف و کنایه‌ای از ترک مذهب گشته‌است.[۱]یعنی فرد مورد نظر از دین دور شده است و کلمه‌ای مترادف کلمه خوارج است که به گروهی از مسلمانان می‌دهند. اما برخی از شیعیان، به استناد گروهی از روایات، رافضی بودن با معنای رد کردن خلفای ثلاثه را مدح خود می‌دانند.

معنی رافضی در کلام جعفر صادق[ویرایش]

ابابصیر نقل می‌کند: به جعفر صادق گفتم: مردم ما را «رافضه» می‌نامند. امام فرمود: «به خدا سوگند! آنان شما را رافضه ننامیدند، بلکه خداوند شما را به این لقب نامیده است. همانا هفتاد نفر از بهترین‌هاى بنى اسرائیل به موسى و برادرش ایمان آوردند، و از این جهت آنان را رافضه نامیدند ... اى ابابصیر! اینان خوبى را واگذاردند و شما شر را واگذاردید، مردم به دسته‌هاى مختلفى پراکنده شدند و به شعبه‌هاى زیادى تقسیم شدند، و شما در شعبه خاندان پیامبرتان درآمدید و بدان راهى که آنان رفتند شما هم بدان راه رفتید، و همان را که خدا براى شما انتخاب فرمود شما برگزیدید و همان را که خدا خواست خواستید، مژده باد بر شما، و باز هم مژده باد بر شما، که به خدا سوگند شمائید مورد رحمت حق که هر کارى از نیکوکارتان پذیرفته گردد، و از بدکارتان گذشت شود».[۲][۳][۴]

در فرهنگ معین[ویرایش]

در فرهنگ معین علت آنکه برخی سنیان شیعه را به این نام می‌خوانند، عدم پذیرش رای صحابه در بیعت با ابوبکر و عمر ذکر شده است.[۵]

در احادیث شیعه[ویرایش]

کلینی در اصول کافی از جعفر صادق امام ششم شیعیان نقل می‌کند که سابقه رفض به قوم موسی بازمی‌گردد که از ضلالت فرعون رفض (رد) کردند. پس همان‌طور بر شیعیان اطلاق شده چنان‌که شر را رفض و رد کردند.[۶]

در میان اهل سنت[ویرایش]

امروزه برخی از اهل سنت برای توهین به شیعه‌ها، رافضی می‌گویند.[۷]

در ادبیات فارسی[ویرایش]

-رافضی انگشت در دندان گرفت هم علی و هم عمر آمیختند[۸]


-نه در نشستن عثمان چو رافضی بدگوی نه در شجاعت حیدر چو خارجی احمق[۹]


-رافضی کیست دشمن بوبکر خارجی کیست دشمنان علی[۱۰]


پانویس[ویرایش]

  1. عبدالرحمن بن خلدون. مقدمه ابن خلدون، محمدپروین گنابادی، تهران: علمی و فرهنگی، ۱۳۸۶، ISBN 964-445-253-4
  2. «رافضی» به چه معنا است؟ و چرا به شیعیان، رافضی می‌گویند؟!
  3. امام صادق شیعیان را رافضی نامید
  4. معنی رافضی در کلام امام صادق
  5. «رافضی». فرهنگ معین. 
  6. اصول کافی، ج۸، ص۳۴، کِتَابُ الرَّوْضَة، خُطْبَةُ الطَّالُوتِیَّةِ؛ / و الجواهر السنیة، کلیات حدیث قدسی، محدث عاملی، ص۹۶.
  7. پرسمان
  8. مولوی ،دیوان شمس ،غزلیات ،غزل شمارهٔ ۸۱۰
  9. انوری ،دیوان اشعار ،قصاید ،قصیدهٔ شمارهٔ ۱۱۱ - در مناجات باری تعالی
  10. شاه نعمت‌الله ولی ،غزلیات ،غزل شمارهٔ ۱۵۴۷

منابع[ویرایش]