لژیون دونور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از دونور)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نشان لژیون دونور (به فرانسوی: Ordre national de la Légion d'honneur) بالاترین نشان افتخار کشور فرانسه است که ناپلئون بناپارت در ۱۹ می ۱۸۰۲ آن را بنیان گذاشت.[۱] به این نشان برخی در فارسی به اشتباه «نشان شوالیه ادب و هنر» نیز می‌گویند. با این توضیح که نشان ادب و هنر فرانسه خود نشانی مستقل است و پیشوند شوالیه یا چوالیر تنها برای تشخیص درجه نشان است. شوالیه درجه‌ی پنجم از نشان لژیون دونور است. این نشان از ۱۸۱۵ به دستور لوئی هجدهم به پنج سطح درجه‌بندی شد که شامل سه رده و دو مقام است که پایین‌ترین ردهٔ آن شوالیه است:[۲]

سه رده:

  • Chevalier (شوالیه)
  • Officier (افسر)
  • Commandeur (فرمانده)

دو مقام:

  • Grand Officier (افسر بزرگ)
  • Grand Croix (صلیب بزرگ)
طریقه پوشیدن پنج نوع نشان لژیون دونور برای آقایان.

عضویت در لژیون دونور به اتباع فرانسه محدود شده‌است. با این حال، اتباع سایر کشورها که به فرانسه خدمت کرده‌اند یا از آرمان‌های آن حمایت کرده‌اند ممکن است به دریافت نوعی از لژیون نایل شوند که تقریباً همان چیزی است که به عنوان عضویت در لژیون شناخته می‌شود.[۱]

لیست کاملی از افرادی که به افتخار عضویت لژیون از زمان اولین مراسم در سال ۱۸۰۳ تاکنون درآمده‌اند وجود ندارد. اما تعداد آن‌ها یک میلیون نفر برآورد شده‌است که حدود ۳۰۰۰ نفر (از جمله ۱۲۰۰ فرانسوی) به صلیب بزرگ مفتخر شده‌اند.[۳]


کنسول[ویرایش]

در انقلاب فرانسه تمامی سطوح شوالیه ها ملغی شد و با سلاح افتخار جایگزین شد.ناپلئون بناپارت نشانی را برای اهدا به سربازان و غیر نظامیان بوجود آورد که لژیون دو نور نام گرفت. [۴]

نگارخانه[ویرایش]


جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «List of foreign recipients of the Légion d'Honneur». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶.
  2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Legion of Honour». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶.
  3. WATTEL Michel et Béatrice, Les Grand'Croix de la Légion d'honneur. De 1805 à nos jours, titulaires français et étrangers, Archives et Culture, 2009
  4. Pierre-Louis Roederer, "Speech Proposing the Creation of a Legion of Honour", Napoleon: Symbol for an Age, A Brief History with Documents, ed. Rafe Blaufarb (New York: Bedford/St. Martin's, 2008), 101–102.

منابع[ویرایش]