دوستعلی معیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دوستعلی معیری (زادهٔ ۱۲۵۳ هـ. ش در باغ فردوس، درگذشت ۱۴ آبان ۱۳۴۵ هـ. ش در تهران) پسر دوستمحمدخان معیرالممالک و نوهٔ دختری ناصرالدین شاه قاجار، ملقب به «اعتصام‌السلطنه» و «معیرالممالک»، آخرین صاحب لقب از خاندان معیری بود. ناصرالدین‌شاه او را بیش از دیگر نوادگان خود دوست می‌داشت. دوستعلی‌خان در نوجوانی وارد دارالفنون شد و چندسال بعد برای تکمیل تحصیلات در نقاشی به پاریس رفت. اغلب املاک موروثی معیرالممالکان از جمله باغ فردوس و مهرآباد در دورهٔ حیات او از تملک خاندان معیری خارج شد. وی در اواخر عمر به پیشنهاد حبیب یغمایی خاطرات خود از دوران ناصرالدین شاه را به رشتهٔ تحریر در آورد که در چندین مقالهٔ پی در پی در مجلهٔ یغما و پس از آن به صورت کتاب‌هایی جداگانه منتشر شدند. همسر اول او دختر میرزا علی‌اصغرخان امین‌السلطان بود.

مزار او و همسرش در جنوب غربی امامزاده عبدالله شهرری است. (قلیچ خانی، نوروز 1396)

تالیفات[ویرایش]

  • رجال عصر ناصری
  • یادداشت‌هایی از زندگانی خصوصی ناصرالدین‌شاه قاجار
  • وقایع‌الزمان

منابع[ویرایش]

  • معیری، دوستعلی. رجال عصر ناصری. تهران: نشر تاریخ ایران، ۱۳۶۱. 
  • معیرالممالک، دوستعلی خان، وقایع‌الزمان (خاطرات شکاریه)،نشر تاریخ ایران، تهران ۱۳۶۱