پرش به محتوا

داربی (انگلستان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از داربی، انگلستان)
داربی
Derby
شهر
کلیسای جامع شهر داربی
کلیسای جامع شهر داربی
موقعیت داربی در کشور انگلیس
موقعیت داربی در کشور انگلیس
مختصات: ۵۲°۵۵′۱۹″ شمالی ۱°۲۸′۳۳″ غربی / ۵۲٫۹۲۱۹۴°شمالی ۱٫۴۷۵۸۳°غربی / 52.92194; -1.47583
Sovereign State بریتانیا
کشور انگلستان
ناحیهمیدلند شرقی
شهرستاندربی‌شر
اسکان۶۰۰
تاریخ شهر شدن۱۹۷۷
حکومت
 • نوعUnitary authority, City
مساحت
 • کل۷۸٫۰۳ کیلومتر مربع (۳۰٫۱۳ مایل مربع)
جمعیت
 (۲۰۱۱)
 • ترکیب نژادی
(Office for National Statistics برآورد ۲۰۰۵)[۱]
۸۵٫۸٪ سفیدپوست
۸٫۹٪ آسیایی جنوبی
۲٫۲٪ Black British
۱٫۱٪ چینی و سایرین
۲٫۰٪ Mixed Race
اهلیت‌نامDerbeian
منطقهٔ زمانییوتی‌سی ۰+ (GMT)
 • تابستانی (DST)یوتی‌سی ۱+ (BST)
کدپستی
DE1, DE3, DE21-24, DE73
کد منطقه۰۱۳۳۲
کد ایزو ۳۱۶۶ISO 3166-2:GB
ONS code00FK (ONS)
E06000015 (GSS)
OS grid referenceSK3533936187
وبگاهwww.derby.gov.uk

داربی (به انگلیسی: Derby) شهری است در انگلستان واقع در ناحیه میدلند شرقی.

داربی (‎گوش دهیدi‎/ˈdɑːrbi/‎) یک شهر کلیسایی و یک سامانه فرمانداری متمرکز بر روی رود درونت در دربی‌شر انگلستان است. نام دربی‌شر از نام داربی گرفته شده که در اصل مرکز شهرستان آن بوده است. داربی به عنوان یک فرمانداری متمرکز، از نظر اداری مستقل از شورای شهرستان دربی‌شر اداره می‌شود. جمعیت داربی 274,149 نفر (2024) است.[۲]

رومی‌ها شهر درونتیو را بنیان نهادند که بعدها به دست آنگلو-ساکسون‌ها و سپس وایکینگ‌ها افتاد. وایکینگ‌ها این شهر را که به زبان نوردیک باستان «دورا-بی» نامیده می‌شد، به یکی از پنج بخش دنلاو تبدیل کردند. داربی که در ابتدا یک شهر بازار بود، در دوران صنعتی به سرعت رشد کرد و کارخانه ابریشم‌بافی کارخانه لومب، از نخستین کارخانه‌های بریتانیا، در آن جای داشت. بخش جنوبی میراث جهانی کارخانه‌های دره درونت نیز در این شهر قرار دارد. با ورود راه‌آهن در سده نوزدهم، داربی به قطب صنعت راه‌آهن بریتانیا تبدیل شد. داربی با وجود داشتن یک کلیسای جامع از سال ۱۹۲۷، تا سال ۱۹۷۷ به وضعیت شهر دست نیافت.

داربی قطب ساخت تجهیزات ترابری پیشرفته است. این شهر خاستگاه شرکت سازنده موتور رولز-رایس است و شرکت آلستوم (بامباردیه ترانسپورتیشن پیشین) نیز یک کارگاه تولیدی در کارگاه لیت‌چرچ لین داربی دارد؛ دفتر مرکزی تویوتا در بریتانیا نیز در جنوب غربی این شهر در برناستون واقع شده است.

نام‌شناسی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

گفته می‌شود اردوگاه رومی درونتیو در لیتل چستر/چستر گرین (grid reference SK353375)، یعنی محل دژ قدیمی رومیان بوده است. بعدها، این شهر یکی از «پنج بخش» (شهرهای مستحکم) دنلاو بود، تا اینکه در ژوئیه ۹۱۷ به دست بانو اتلفلد مرسیا تصرف شد و پس از آن به پادشاهی مرسیا پیوست.[۳]

برج کلیسای جامع داربی[۴]

نام وایکینگی «دژورا-بی» که در زبان انگلیسی باستان به صورت «دئورابی» ثبت شده، به معنای «دهکده گوزن‌ها» است. با این حال، نام داربی تحت تأثیر عوامل متعددی شکل گرفته است: دگرگونی نام رومی اصلی «درونتیو» با تلفظ حرف «v» به صورت «b» که به «دربنتیو» و بعدها داربی تبدیل شد، همراه با پیوند آن به رود درونت — که در زبان‌های سلتی به معنای «دره انبوه از درختان بلوط» است[۵] — که از میان شهر می‌گذرد و باعث پدید آمدن نسخه کوتاه‌شده «درونت‌بی» به معنای «سکونتگاه درونت» شده است.

نام این شهر در نقشه‌های قدیمی مانند نقشه جان اسپید در سال ۱۶۱۰ به صورت «داربای» آمده است.[۶]

پژوهش‌های نوین (۲۰۰۴) در زمینه تاریخ و باستان‌شناسی داربی نشان می‌دهد که وایکینگ‌ها و آنگلو-ساکسون‌ها در کنار یکدیگر زندگی می‌کردند و دو منطقه خشکی محصور در آب را در اختیار داشتند. در وقایع‌نگاری آنگلو-ساکسون (حدود ۹۰۰ میلادی) آمده است که «داربی توسط آب تقسیم شده است». این مناطق خشکی با نام‌های «نورث‌ورثی» (به معنای محوطه شمالی) و «دئورابی» شناخته می‌شدند و در سمت «ایرون‌گیت» (شمال) داربی قرار داشتند.[۷][۸]

تاریخ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سده‌های ۱۶ تا ۱۸

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

در طول جنگ داخلی انگلستان در سال‌های ۱۶۴۲–۱۶۴۶، داربی پادگان نیروهای پارلمانی به فرماندهی سر جان گل، بارونت اول بود که در سال ۱۶۴۳ به عنوان فرماندار داربی منصوب شد. این نیروها در دفاع از ناتینگهام در همان نزدیکی، محاصره لیچفیلد، نبرد هاپتون هیت و بسیاری از درگیری‌های دیگر در ناتینگهام‌شر، استافوردشر و چشر شرکت کردند و همچنین با موفقیت از دربی‌شر در برابر ارتش‌های سلطنت‌طلب دفاع کردند.

نخستین سازوکار شهری لوله‌کشی آب در انگلستان در سال ۱۶۹۲ با استفاده از لوله‌های چوبی در داربی راه‌اندازی شد،[۹] که برای چندین سده رایج بود.[۱۰] تأسیسات آب داربی شامل پمپ‌هایی با نیروی چرخ‌آب برای بالا کشیدن آب از رود درونت و مخازن ذخیره‌سازی برای توزیع آب بود.[۱۱] این طرح توسط مهندس محلی جورج سوروکولد طراحی و ساخته شد.[۱۲]

تندیس چارلز ادوارد استوارت در کاتدیرال گرین

در طول قیام یعقوب‌گرایی ۱۷۴۵، نیروهای ارتش یعقوب‌گرا به رهبری شاهزاده چارلز ادوارد استوارت در ۴ دسامبر ۱۷۴۵ در مسیر خود به سمت لندن برای سرنگونی خاندان هانوور وارد داربی شدند. استوارت به مسافرخانه جورج در ایرون‌گیت (جایی که دوک دونشر مقر خود را در اواخر نوامبر پس از تشکیل گروه «دربی‌شر بلوز» برپا کرده بود) رفت و خواستار اسکان ۹٬۰۰۰ سرباز تحت فرمان خود شد. شاهزاده در اکستر هاوس در فول استریت اقامت گزید و در ۵ دسامبر در آنجا یک شورای جنگی تشکیل داد که تصمیم به عقب‌نشینی گرفت. استوارت اطلاعات گمراه‌کننده‌ای دربارهٔ ارتش دولتی که برای مقابله با او به جنوب داربی می‌آمد دریافت کرده بود. او تهاجم خود را در پل سوارکستون روی رود ترنت، در چند مایلی جنوب داربی متوقف کرد. شاهزاده که در مسیر پیاده‌روی از اسکاتلند در جلوی صف راه می‌رفت، مسیر بازگشت را سوار بر اسب در انتهای ارتش آشفته و خسته طی کرد.[نیازمند منبع]

فوتبال سه‌شنبه اعتراف (یا فوتبال قرون وسطایی) هر سال در داربی، احتمالاً از سده دوازدهم بازی می‌شد. شهر به دو محله سنت پیتر و آل سینتس تقسیم شده بود و اهالی برای آوردن توپ از میدان بازار به دروازه‌ای در محله خود با یکدیگر می‌جنگیدند.[۱۳] چندین بار تلاش شد تا این بازی ممنوع شود، که در سال ۱۸۴۶ به عنوان «بازی وحشیانه و نفرت‌انگیز فوتبال که سال‌هاست شهر ما را بدنام کرده است» توصیف شد. در آن سال نیروهای نظامی وارد عمل شدند و پس از اینکه پلیس اولین توپ را تکه‌تکه کرد، توپ دیگری آورده شد و شهردار شهر «با برخورد پاره‌آجری که توسط یکی از اراذل پرتاب شده بود، به شانه‌اش آسیب شدیدی وارد شد».[۱۴] فوتبال داربی در سال ۱۸۴۶ ممنوع شد، هرچند یک بار دیگر در سال ۱۸۷۰ بازی شد.[۱۵]

انقلاب صنعتی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داربی و دربی‌شر از قطب‌های انقلاب صنعتی بریتانیا بودند. در سال ۱۷۱۷، داربی محل نخستین کارخانه ابریشم‌بافی با نیروی آب در بریتانیا بود که توسط جان لومب و جورج سوروکولد ساخته شد؛ پس از آنکه لومب به سرقت اسرار ابریشم‌بافی از پیمونت ایتالیا متهم شد (گفته می‌شود او به عنوان انتقام توسط پیمونتی‌ها در سال ۱۷۲۲ مسموم شد).[۱۶]

در سال ۱۷۵۹، جددیا استرات دستگاهی را به نام «اتصال دنده داربی» ثبت کرد و ساخت[۱۷] که دگرگونی بزرگی در ساخت جوراب ساق‌بلند ایجاد کرد. این قطعه الحاقی روی ماشین جوراب‌بافی چارچوبی ریورند لی استفاده شد؛ این قطعه در جلو و هماهنگ با چارچوب لی کار می‌کرد تا جوراب‌های راه‌راه (کشباف) تولید کند. شرکای این طرح جددیا استرات و ویلیام ولات بودند (که جان بلودورث و توماس استفورد، از جوراب‌بافان پیشرو در داربی، در سال ۱۷۵۸ به آنها پیوسته بودند). حق ثبت این اختراع در ژانویه ۱۷۵۹ به دست آمد. پس از سه سال، سهم بلودورث و استفورد پرداخت شد و ساموئل نید — یک جوراب‌باف از ناتینگهام — به این شراکت پیوست. این شرکت با نام نید، استرات و ولات شناخته می‌شد. حق ثبت این اختراع در سال ۱۷۷۳ منقضی شد،[۱۷] اگرچه شراکت تا سال ۱۷۸۱ که نید درگذشت ادامه یافت.

بازدید ملکه ویکتوریا از داربی در سال ۱۸۹۱ اثر دیوید پین، هنرمند

برادران رایت، بانکداران ناتینگهام، توصیه کردند که ریچارد آرک‌رایت برای تأمین مالی کارخانه پنبه‌ریسی خود به استرات و نید مراجعه کند. نخستین کارخانه در سال ۱۷۷۰ در ناتینگهام افتتاح شد و با نیروی اسب کار می‌کرد. در سال ۱۷۷۱ ریچارد آرک‌رایت، ساموئل نید و جددیا استرات نخستین کارخانه پنبه‌ریسی با نیروی آب را که از نظر تجاری موفق بود، در کرامفورد دربی‌شر ساختند و شکلی از انرژی را توسعه دادند که قرار بود شتاب‌دهنده‌ای برای انقلاب صنعتی باشد.[۱۸][۱۹][۲۰]

به دنبال آن در دربی‌شر، کارخانه‌های پنبه‌ریسی جددیا استرات در بلپر ساخته شد. این کارخانه‌ها عبارت بودند از: ساوت میل، نخستین کارخانه، ۱۷۷۵؛ نورث میل، ۱۷۸۴ که در ۱۲ ژانویه ۱۸۰۳ در اثر آتش‌سوزی نابود شد و سپس بازسازی گشت و کار خود را دوباره در پایان ۱۸۰۴ آغاز کرد؛ وست میل، ۱۷۹۲ که کار خود را در ۱۷۹۶ آغاز کرد؛ ریلینگ میل، ۱۸۹۷؛ راوند میل، که ساخت آن ۱۰ سال از ۱۸۰۳ تا ۱۸۱۳ به طول انجامید و در ۱۸۱۶ آغاز به کار کرد؛ و کارخانه‌های میلفورد، ۱۷۷۸. کارخانه‌های بلپر و میلفورد در شراکت با آرک‌رایت ساخته نشدند؛ همه آنها متعلق به استرات بودند و توسط او تأمین مالی می‌شدند.

دیگر شخصیت‌های برجسته سده هجدهم که با داربی پیوند داشتند عبارتند از جوزف رایت، نقاش معروف به رایت داربی که به دلیل استفاده نوآورانه از نور در نقاشی‌هایش شناخته می‌شد و از اعضای آکادمی سلطنتی بود؛ و جان وایت‌هرست، ساعت‌ساز و فیلسوف. اراسموس داروین، پزشک، دانشمند، فیلسوف و پدربزرگ چارلز داروین، در سال ۱۷۸۲ به داربی نقل مکان کرد و انجمن فلسفی داربی را بنیان نهاد.

جایگاه داربی در زندگی فلسفی و سیاسی کشور با هنری هاچینسون، عضو فعال انجمن فابیان ادامه یافت. او پس از مرگش در سال ۱۸۹۴، دارایی خود را در وصیت‌نامه‌اش برای این انجمن باقی گذاشت که نقش مهمی در بنیان‌گذاری مدرسه اقتصاد لندن داشت.[۲۱]

آغاز سده نوزدهم شاهد ظهور داربی به عنوان یک قطب مهندسی بود، با سازندگانی مانند جیمز فاکس که ابزارهای ماشین‌آلات را به روسیه صادر می‌کرد.

بولد لین، ۱۸۹۴

در سال ۱۸۴۰، راه‌آهن میدلند شمالی کارگاه‌های خود را در داربی راه‌اندازی کرد و هنگامی که با راه‌آهن شهرستان‌های میدلند و راه‌آهن تقاطع بیرمنگام و داربی ادغام شد تا راه‌آهن میدلند را تشکیل دهد، داربی به دفتر مرکزی آن تبدیل شد. این پیوند با راه‌آهن دیگران را نیز ترغیب کرد، به‌ویژه اندرو هندیساید، چارلز فاکس و پسرش فرانسیس فاکس.

یک حضور نظامی دائمی در شهر با تکمیل پادگان نورمانتون در سال ۱۸۷۷ برقرار شد.[۲۲]

داربی یکی از بخش‌هایی بود که بر پایه قانون شرکت‌های شهرداری ۱۸۳۵ اصلاح شد و با قانون حکومت محلی ۱۸۸۸ به یک بخش استانی تبدیل شد. این بخش در سال ۱۸۷۷ گسترش یافت تا لیتل چستر و لیت‌چرچ را دربر گیرد و سپس در سال ۱۸۹۰ نیو نورمانتون و راودیچ را شامل شد. این بخش دیگر تا سال ۱۹۶۸ به‌طور قابل توجهی گسترش نیافت، تا اینکه بنا بر توصیه کمیسیون مرزهای حکومت محلی، به بخش‌های بزرگی از مناطق روستایی بلپر، رپتون و بخش روستایی جنوب شرقی دربی‌شر گسترش یافت. این امر جمعیت داربی را از ۱۳۲٬۴۰۸ نفر در سرشماری ۱۹۶۱ به ۲۱۹٬۵۷۸ نفر در سرشماری ۱۹۷۱ به شدت افزایش داد.[۲۳]

کارخانه ابریشم‌بافی در سال ۱۷۷۶ اثر موزس گریفیتس

داربی با وجود اینکه یکی از دورترین مناطق بریتانیا از دریا است، جایگاه ویژه‌ای در تاریخ ایمنی دریانوردی دارد — ساموئل پلیمسول به عنوان نماینده مجلس از داربی بود که لوایح خود را برای «خط پلیمسول» (و دیگر اقدامات ایمنی دریانوردی) معرفی کرد. این طرح در اولین معرفی شکست خورد، اما در سال ۱۸۷۶ موفقیت‌آمیز بود و به انتخاب دوباره پلیمسول به عنوان نماینده مجلس کمک کرد.

مهندسی راه‌آهن

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
شام سالانه انجمن مهندسان مکانیک که در سال ۱۸۹۸ در کارگاه واگن‌سازی راه‌آهن میدلند در داربی برگزار شد. ساموئل جانسون، مهندس ارشد مکانیک راه‌آهن، رئیس این انجمن بود.

به عنوان پیامد استقرار دفتر مرکزی راه‌آهن میدلند در داربی، در کنار کارگاه‌های ساخت لکوموتیو و کارگاه‌های واگن‌سازی آن، راه‌آهن تأثیر چشمگیری بر توسعه این شهر در دوران ویکتوریا داشت.[نیازمند منبع]

در طول سده بیستم، ساخت‌وسازهای مربوط به راه‌آهن در نقاط دیگر توسعه یافت، در حالی که در داربی تمرکز به سوی صنایع دیگر معطوف شد. با وجود اینکه داربی در معرفی لکوموتیوهای دیزلی پیشگام بود، تولیدات جدید در سال ۱۹۶۶ پایان یافت.[نیازمند منبع] کارهای تعمیراتی نیز به تدریج کاهش یافت تا اینکه کارگاه‌های لکوموتیوسازی تعطیل شدند و زمین آن به عنوان پراید پارک بازتوسعه یافت. تنها ساختمان‌های بازمانده، مواردی هستند که از سکوی ۶ ایستگاه دیده می‌شوند.

کارگاه واگن‌سازی از سال ۲۰۲۱ متعلق به شرکت آلستوم است و همچنان به ساخت قطار ادامه می‌دهد.[۲۴] مرکز فنی راه‌آهن همچنان میزبان کسب‌وکارهای ریلی است؛ این مرکز پیش‌تر شامل دفتر مرکزی گروه دلتاریل (که پیش از آن با نام بخش پژوهش‌های راه‌آهن بریتانیا شناخته می‌شد) بود.

ایستگاه راه‌آهن داربی جایگاه مهم خود را در شبکه راه‌آهن حفظ کرده است. شرکت راه‌آهن میدلندز شرقی پایانه داربی اچس پارک را اداره می‌کند، در حالی که نتورک ریل و گروه عملیات ریلی نیز قطارها را در داربی نگهداری و پشتیبانی می‌کنند. در ۲۱ مارس ۲۰۲۳ اعلام شد که این شهر قرار است دفتر مرکزی راه‌آهن بریتانیای کبیر باشد.[۲۵]

داربی همچنین دفتر مرکزی انجمن مهندسی راه‌آهن داربی است،[۲۶] که در سال ۱۹۰۸ برای ارتقای دانش تخصصی مهندسی راه‌آهن در سطح شهری و ملی بنیان‌گذاری شد.

سده بیستم تا به امروز

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

رونق صنعتی داربی زمانی آغاز شد که رولز-رایس لیمیتد یک کارخانه خودروسازی و هواپیماسازی را در سال ۱۹۰۷ در این شهر افتتاح کرد. در سال ۱۹۲۳، راه‌آهن میدلند به بخشی از راه‌آهن لندن، میدلند و اسکاتلند با دفتر مرکزی در لندن تبدیل شد. با این حال، داربی پس از کارگاه کرو و کارگاه ولورتون، به عنوان دومین مرکز بزرگ ساخت‌وساز ریلی باقی ماند. افزون بر این، این شهر یک مرکز طراحی و توسعه باقی ماند و در دهه ۱۹۳۰ به دستور لرد استامپ، آزمایشگاه پژوهش‌های علمی ال‌ام‌اس در جاده لندن افتتاح شد.[نیازمند منبع]

در سال ۱۹۱۱، کلوپ بی‌سیم داربی توسط گروهی از مهندسان و آزمایش‌گران محلی تشکیل شد. این کلوپ قرار بود نخستین رادیو یا «کلوپ بی‌سیم» در کشور باشد.[۲۷][۲۸] فعالیت‌های اولیه این کلوپ (حتی در طول جنگ‌های جهانی)، مرزهای فناوری‌های «بی‌سیم» آن زمان را در انگلستان جابه‌جا کرد و آن را به سرگرمی بسیاری از مردم محلی تبدیل نمود. در سال‌های بعد، با پیشرفت فناوری رادیویی، این کلوپ به انجمن رادیو آماتور داربی و حومه تغییر نام داد و تا اوایل دهه ۲۰۲۰ به میزبانی نشست‌ها و رویدادها برای علاقه‌مندان به رادیو با تمامی فناوری‌های نوین ادامه داد.

در جنگ جهانی اول، داربی هدف بمب‌افکن‌های هوایی زپلین آلمانی قرار گرفت که در حمله سال ۱۹۱۶ به این شهر پنج نفر را کشتند.[۲۹]

کلیسای آل سینتس در سال ۱۹۲۷ به عنوان کلیسای جامع تعیین شد، که نشانه‌ای از آمادگی این شهر برای دریافت وضعیت شهر بود.[۳۰]

پاکسازی زاغه‌ها در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ سبب شد تا منطقه مرکزی داربی کم‌جمعیت‌تر شود، زیرا خانواده‌ها در مجتمع‌های مسکونی شورایی جدید در حومه‌ها اسکان داده شدند، جایی که خانه‌هایی برای فروش خصوصی نیز ساخته شده بود. اسکان مجدد، ساخت خانه‌های شورایی و توسعه مسکن خصوصی تا حدود ۳۰ سال پس از پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ در مقیاس بزرگ ادامه یافت.[۳۱]

تولید و کارهای تعمیراتی در کارگاه‌های راه‌آهن ادامه یافت. در دسامبر ۱۹۴۷، کارگاه لکوموتیوسازی از نخستین لکوموتیو دیزل-الکتریک مسافربری خط اصلی بریتانیا — «شماره ۱۰۰۰۰» — رونمایی کرد. در سال ۱۹۵۸ تولید به‌طور کامل به لکوموتیوهای دیزلی معطوف شد. در همین حال، کارگاه‌های واگن‌سازی در حال ساخت نخستین قطارهای خودکشش دیزلی بودند که قرار بود بسیاری از خدمات ریلی را بر عهده بگیرند.

در سال ۱۹۶۴، بخش پژوهش‌های راه‌آهن بریتانیا برای بررسی همه جنبه‌های مهندسی راه‌آهن بر پایه اصول اولیه راه‌اندازی شد. نخستین موفقیت آن در بهبود چشمگیر قابلیت اطمینان و سرعت قطارهای باری بود، کاری که منجر به توسعه قطار پیشرفته مسافربری شد.

داربی در ۷ ژوئن ۱۹۷۷ توسط ملکه الیزابت دوم به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد تکیه زدن او بر تخت پادشاهی، وضعیت شهر را دریافت کرد.[۳۲] ملکه «طومار منشور» یا «فرمان شاهانه» را به صورت حضوری در ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۷ روی پله‌های ساختمان شورا به شهردار وقت، شهردار جفری تیلت (محافظه‌کار) تقدیم کرد.[۳۳] تا آن زمان، داربی از معدود شهرهای انگلستان بود که کلیسای جامع داشت اما از وضعیت رسمی شهر برخوردار نبود.

داربی جایگاه مهمی در تاریخ جنبش کارگری دارد، به عنوان یکی از دو کرسی (دیگری متعلق به کیر هاردی در مرثر تیدفیل) که توسط کمیته نمایندگی کارگران تازه تأسیس در انتخابات سراسری ۱۹۰۰ به دست آمد. نماینده مجلس ریچارد بل، دبیرکل اتحادیه کارکنان راه‌آهن بود. پس از بل در سال ۱۹۱۰ جیمی توماس و او نیز به نوبه خود جای خود را به دانشمند برجسته و برنده جایزه نوبل فیلیپ نوئل-بیکر در سال ۱۹۳۶ داد.

داربی با وجود داشتن صنایع راهبردی (راه‌آهن و موتور هواپیما)، در هر دو جنگ جهانی آسیب نسبتاً کمی دید (برخلاف بریستول و فیلتون). این امر تا حدودی می‌تواند به دلیل ایجاد اختلال در سامانه‌های ناوبری رادیویی آلمانی (ایکس-ورفارن و کنیکباین) بوده باشد؛ روش‌های استتار و فریب (سازوکارهای فریب موسوم به «استارفیش») عمدتاً در جنوب شهر، برای نمونه در زمین‌های نزدیک فورمارک ساخته شده بودند.[۳۴][۳۵]

داربی همچنین به یک مرکز فرهنگی مهم برای جامعه ناشنوایان در بریتانیا تبدیل شده است. بسیاری از ناشنوایان به دلیل جامعه پویای استفاده‌کننده از زبان اشاره به داربی نقل مکان می‌کنند.[۳۶] برآورد می‌شود که جمعیت ناشنوایان در داربی دست‌کم سه برابر بیشتر از میانگین ملی است و تنها لندن جمعیت ناشنوای بزرگتری دارد.[۳۷] مدرسه سلطنتی ناشنوایان در جاده اشبورن، آموزش را به زبان اشاره برتانیایی و انگلیسی ارائه می‌دهد.

برای جشن گرفتن میراث این شهر، ستاره‌هایی از جنس کاشی و چدن در پیاده‌روهای شهر نصب شده است. نام افراد برجسته‌ای که در زمینه‌های گوناگون (هنر، ورزش، علوم و غیره) نقش داشته‌اند، به عنوان بخشی از برنامه شورای شهر داربی به نام «ساخت داربی» روی ستاره‌ها حک شده است. افرادی که تأثیرگذار بوده‌اند عبارتند از فلورانس نایتینگل، جوزف رایت، برایان کلاف، بس آو هاردویک، جان هرت، جان فلمستید، فیلیپ نوئل-بیکر، آلیس ویلدون، و رولز و رایس.[۳۸] با استفاده از برنامه «ساخت داربی»، می‌توان نام‌ها را اسکن کرد تا اطلاعات بیشتری دربارهٔ آنها به دست آورد.[۳۹]

فرمانداری

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
ساختمان شورای داربی
فرمانداری شهرستان

حکومت محلی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بنا بر تعاریف سنتی، داربی مرکز شهرستان دربی‌شر است؛ دادگاه‌های فصلی بخش در داربی برگزار می‌شد و شوالیه‌های شایر در آنجا انتخاب می‌شدند، و فرمانداری شهرستان در سنت ماری گیت در سال ۱۶۶۰ برای میزبانی این دادگاه‌ها و نشست‌ها ساخته شد.[۴۰] هنگامی که شوراهای انتخابی شهرستان در سال ۱۸۸۹ پایه‌گذاری شدند، شورای شهرستان دربی‌شر در ابتدا از فرمانداری شهرستان به عنوان محل جلسات خود استفاده کرد، اما در سال ۱۹۵۵ به اسمدلی هیدرو در متلاک نقل مکان نمود.[۴۱][۴۲]

بین سال‌های ۱۸۸۹ و ۱۹۷۴، داربی یک بخش استانی و مستقل از شورای شهرستان بود.[۴۳] سپس به یک شورای منطقه زیرمجموعه تبدیل شد که شورای شهرستان خدمات سطح شهرستان را بین سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۹۷ برای آن ارائه می‌کرد. در ۱ آوریل ۱۹۹۷، شورای شهر داربی به یک سامانه فرمانداری متمرکز تبدیل شد و استقلال خود را از شورای شهرستان بازیافت.[۴۴] در ۷ ژوئیه ۲۰۱۴، نخستین شهردار جوانان داربی، بلال بات (دانش‌آموزی از آکادمی چلاستون)، توسط شهردار داربی انتخاب شد.[۴۵]

پارلمان بریتانیا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داربی یک حوزه انتخاباتی واحد در پارلمان بریتانیا بود که توسط دو نماینده تا سال ۱۹۵۰ نمایندگی می‌شد، تا اینکه به حوزه‌های تک‌نماینده داربی شمالی و داربی جنوبی تقسیم شد. با این حال، در سال ۲۰۱۰، محله‌های آلستری، اوک‌وود و اسپوندون به حوزه انتخاباتی جدید مید دربی‌شر منتقل شدند که برای انتخابات سراسری ۲۰۱۰ ایجاد شده بود.[نیازمند منبع] از سال ۲۰۲۰، داربی توسط سه نماینده مجلس نمایندگی می‌شود.

داربی شمالی داربی جنوبی مید دربی‌شر
کاترین اتکینسون بگی شانکر جاناتان دیویس
کارگر کارگر تعاونی کارگر

نماد شهر

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

نماد داربی، قوچ داربی است که یک ترانه عامیانه نیز به نام «قوچ داربی» دربارهٔ آن وجود دارد. این نماد در جاهای گوناگونی دیده می‌شود، که برجسته‌ترین آنها به عنوان لقب باشگاه فوتبال داربی کانتی است. نشان خدمات شورای شهر نیز یک قوچ دگرگون‌شده و گرافیکی است.

نماد قوچ داربی در ایست استریت

جغرافیا

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

داربی در منطقه‌ای نسبتاً کم‌ارتفاع در طول دره پایینی رود درونت جای گرفته است، جایی که دامنه‌های جنوب شرقی پناینز به زمین‌های پست و دره رود ترنت در جنوب متصل می‌شوند.[۴۶] شهر با چهار منطقه بومی هم‌مرز است: ترنت ولی واشلندز در جنوب، میدان‌های زغال‌سنگ ناتینگهام‌شر، دربی‌شر و یورک‌شر در شرق، ساوت دربی‌شر کلی‌لندز در غرب، و دربی‌شر پیک فرینج در شمال. بیشتر دشت‌های هموار پیرامون داربی در ترنت ولی واشلندز و ساوت دربی‌شر کلی‌لندز قرار دارند، در حالی که بخش‌های تپه‌ای و شمالی شهر در محدوده دربی‌شر پیک فرینج و میدان‌های زغال‌سنگ جای گرفته‌اند.[۴۷]

این شهر حدود ۱۶ مایل از کوتون این د المز فاصله دارد که دورترین نقطه از آب‌های ساحلی در بریتانیا به‌شمار می‌رود.

منطقه ساخته‌شده داربی در سال ۲۰۲۴

نگارخانه

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "Resident Population Estimates by Ethnic Group (Percentages)". Office for National Statistics. Archived from the original on 13 ژوئن 2011. Retrieved 23 July 2010.
  2. ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب <ref>‎ غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نام popstats وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.).
  3. ↑ Walker, Ian W (2000). Mercia and the Making of England Sutton شابک ‎۰−۷۵۰۹−۲۱۳۱−۵.
  4. ↑ "Derby Cathedral". You & Yesterday. Archived from the original on 12 May 2008. Retrieved 4 February 2008.
  5. ↑ Ekwall, Eilert (1960) [1936]. The Concise Oxford Dictionary of English Place Names (Fourth ed.). Oxford: Clarendon Press. p. 143. ISBN 0-19-869103-3. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)
  6. ↑ "Map of Derbyshire". British Library Prints. Archived from the original on 13 April 2019. Retrieved 12 February 2019.
  7. ↑ The Rivers of Time Ron McKeown, شابک ‎۰−۹۵۳۰۶۰۳−۷−۳
  8. ↑ author= not stated, (2025), A key to English Place Names – University of Nottingham, http://kepn.nottingham.ac.uk/map/place/Derbyshire/Derby, The Institute for Names Studies, access-date 2025/06/03
  9. ↑ Flanders, Judith (2014). The Making of Home. Thomas Dunne Books. p. 246. ISBN 978-1-250-06735-7.
  10. ↑ "The History of Sanitary Sewers - Pipes - Wood". Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 15 April 2021.
  11. ↑ "George Sorocold – Derby Waterworks". Archived from the original on 15 April 2021. Retrieved 15 April 2021.
  12. ↑ "George Sorocold". Engineering Timelines. Archived from the original on 15 June 2021. Retrieved 19 November 2021.
  13. ↑ Seddon, Peter (16 February 2015). "Shrovetide Football – the original Derby Game". Derbyshire Life. Archived from the original on 17 April 2021. Retrieved 2 April 2021.
  14. ↑ Derby Mercury, 25 February 1846
  15. ↑ Derbyshire Advertiser, 4 March 1870
  16. ↑ "How we became The Silk Town" (in British English). Macclesfield Museums. Archived from the original on 9 November 2021. Retrieved 9 November 2021.
  17. 1 2 "W.G. and J. Strutt Ltd. , of Belper, Derbyshire, cotton spinners". Archived from the original on 29 June 2015. Retrieved 27 June 2015.
  18. ↑ "About Cromford Mill". Archived from the original on 20 May 2013. Retrieved 26 December 2012.
  19. ↑ "Cromford Mills – birthplace of the industrial revolution". Archived from the original on 24 January 2016. Retrieved 26 December 2012.
  20. ↑ "The 1st water powered Cotton Spinning Mill in the World". 4 November 2011. Archived from the original on 24 January 2016. Retrieved 26 December 2012.
  21. ↑ Donnelly, Sue (30 September 2015). "Henry Hunt Hutchinson and his will". LSE History. London School of Economics. Archived from the original on 29 June 2017. Retrieved 25 May 2023.
  22. ↑ "Nothing ever happens in Sinfin". This is Sinfin. Archived from the original on 11 August 2013. Retrieved 8 November 2014.
  23. ↑ "Derby Derbyshire through time | Population Statistics | Total Population". Archived from the original on 28 February 2007. Retrieved 6 October 2006.
  24. ↑ Lodge, Matthew (29 January 2021). "Bombardier in Derby gets new owners in £4.9 billion deal". Derbyshirelive. Retrieved 3 August 2022.
  25. ↑ "Derby named as new headquarters of Great British Railways". 21 March 2023.
  26. ↑ "Home page". Derby Railway Engineering Society. Archived from the original on 24 July 2021. Retrieved 11 October 2021.
  27. ↑ "DADARS: Detailed History 1911 to 1961". Dadars.org.uk. Derby & District Amateur Radio Society. Archived from the original on 5 March 2016. Retrieved 4 February 2017.
  28. ↑ "Derby Wireless Club". Derby Wireless Club. Archived from the original on 5 February 2017. Retrieved 4 February 2017.
  29. ↑ "BBC – World War One At Home, Midland Railway Works, Derby: The Night Lights Were Left On". BBC. 30 July 2014. Archived from the original on 20 July 2015. Retrieved 27 June 2015.
  30. ↑ "Facts and Statistics". Derby.anglican.org. Diocese of Derby. Archived from the original on 5 February 2017. Retrieved 4 February 2017.
  31. ↑ Lambert, Tim. "A brief history of Derby, Derbyshire, England". The History of the World. Archived from the original on 9 August 2011. Retrieved 11 August 2011.
  32. ↑ The London Gazette: no. 47246. p. . 14 June 1977.
  33. ↑ The Times. 29 July 1977
  34. ↑ Kirk, Felix & Bartnik, 2002
  35. ↑ "Stories". Youandyesterday.co.uk. 27 July 1942. Archived from the original on 7 August 2008. Retrieved 17 July 2010.
  36. ↑ Davies, Ginette (July 10, 2023). "Meet the charity ensuring Derby's deaf community have a full say in their own lives". Derby Telegraph. Retrieved May 11, 2025.
  37. ↑ "Why deaf pupils want their city to sign with the times". Charity Today. March 22, 2023. Retrieved May 11, 2025.
  38. ↑ BBC (14 May 2018). "Icons feature in Derby's Walk of Fame".
  39. ↑ "Made in Derby Stars Unveiled". Derby.gove.uk. 16 September 2019. Retrieved 17 March 2025.
  40. ↑ هیستوریک اینگلند. "County Hall, Derby (1٬279٬174)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 13 August 2019.
  41. ↑ هیستوریک اینگلند. "Former Smedley's Hydropathic (County Council Offices), Matlock (1٬248٬195)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 13 August 2019.
  42. ↑ "Contact us – Derbyshire County Council". Derbyshire.gov.uk. Retrieved 2023-05-26.
  43. ↑ "Derby Municipal Borough / County Borough". A Vision of Britain through Time. GB Historical GIS / University of Portsmouth. Retrieved 28 July 2023.
  44. ↑ الگو:Cite legislation UK
  45. ↑ "Council Meeting 23 July 2014". derby.gov.uk. 23 July 2014. Archived from the original on 12 July 2022. Retrieved 12 February 2019.
  46. ↑ "City Centre Conservation Area" (pdf). Derby City Council. Archived from the original on 3 November 2018. Retrieved 21 August 2018.
  47. ↑ "Landscape Character". Derbyshire County Council. 2013. Archived from the original on 23 September 2015. Retrieved 17 August 2015.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=داربی_(انگلستان)&oldid=44043700»